Morgunblaðið - 21.12.2022, Síða 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 21. DESEMBER 2022
Á kveðjustund
rifjast upp undurl-
júfar bernskuminn-
ingar af Kleppsveginum þegar
vináttubönd voru hnýtt órjúfan-
legum böndum, vinátta og tryggð
í 65 ár. Þegar tvær ungar fjöl-
skyldur, Svava, Andrés og stelp-
urnar, foreldrar mínir og ég,
fluttu í hálfbyggða blokkina við
Kleppsveginn. Lífið var ljúft og í
minningunni var alltaf sól og tún-
in í Laugarnesinu heiðgul af sól-
eyjum. Þarna hófst dýrmæt vin-
átta bæði okkar Eddu og líka
mömmu og Svövu og fjölskyldna
okkar.
Stundir með Svövu í gegnum
tíðina hafa einkennst af upprifjun
frá þessum tíma, stundum svo-
litlum prakkaraskap og uppá-
tækjum okkar Eddu, fólkinu í
blokkinni, barnahjörðinni, ævin-
týralegum afmæliskökum sem
Svava galdraði fram, fötunum
sem hún saumaði á okkur fyrir
dansskólann, hvernig ég fylgdist
með á hverjum morgni þegar hún
fléttaði þykka og síða hárið á
Eddu áður en við fórum í skólann
og ég fékk stundum kakó á með-
an ég beið. Alltaf hefur hún mun-
að allt svo miklu betur en við
Edda.
Svava hafði einstaklega góða
nærveru, hún bjó yfir miklu
æðruleysi og jákvæðni. Hún var
eins og klettur í lífsins ólgusjó, sá
ávallt björtu hliðarnar þegar eitt-
hvað bjátaði á. Við sögðum oft að
þetta væru „Kirkjubæjargenin“
og þegar eitthvað hefur virst
flókið þá segjum við gjarnan:
„Tökum Svövu á þetta!“
Svava var listræn og mikill
fagurkeri. Hún hafði einkar
næmt auga fyrir fallegum hlut-
um, og á Kleppsveginn var gott
að koma í nærandi og skemmti-
legt spjall, ekki bara upprifjun á
gömlum tímum heldur varðveitti
hún ótal muni frá bernskunni
sem eru fjársjóður okkar sem
þekktum til.
Vinátta Svövu og Ellu mömmu
minnar var falleg, hún reyndist
mömmu mikil stoð á erfiðum tím-
um. Þær voru báðar hláturmildar
og kátar, áttu ótal stundir saman
þar sem þær rifjuðu upp
skemmtilegar ferðir, m.a. til
Amsterdam með Andrési og
seinna þegar þær á níræðisaldri
skelltu sér í vinkvennaferð til
Kaupmannahafnar. Á níræðis-
aldri tóku þær reglulega strætó
og hittust á kaffihúsi, spjölluðu í
síma oft í viku og þegar ellin fór
að hrjá mömmu var Svava henni
mikil stoð með sínu æðruleysi og
jákvæðni.
Aðeins nokkrum dögum fyrir
andlát Svövu sátum við að spjalli
á Eir, hlógum og rifjuðum upp,
Svava alltaf jafn flott með nýlagt
hárið, var að æfa sig í að ganga
stigana áður en hún færi aftur
heim á Kleppsveginn. Örfáum
dögum síðar kvaddi hún, svo
óvænt finnst mér, trúlega vegna
þess að í mínum huga var hún
ekki orðin gömul þrátt fyrir árin
95. Mér finnst hún alltaf hafa ver-
ið eins, hún hefur fylgst með öll-
um mínum afkomendum, við gát-
um setið og rætt um lífið og
tilveruna um málefni líðandi
stundar, framtíðarsýn og við-
burði í lífinu. Mér fannst hún
gæti verið yngri en ég því hún
mundi allt svo miklu betur en ég.
Og nú hefur hún kvatt, ég kýs
að sjá hana og mömmu hlæjandi
með kaffibolla í hendi. – Andrés
hefur slegist í hópinn og fylgist
Jóhanna Svava
Jónsdóttir
✝
Jóhanna Svava
Jónsdóttir,
Svava, fæddist 19.
febrúar 1927. Hún
lést 29. nóvember
2022.
Útför Svövu fór
fram 16. desember
2022.
með með sinni hóg-
væru og traustu
nærveru.
Takk fyrir allt,
elsku Svava. Æðru-
leysi þitt og já-
kvæðni mun ég
reyna að tileinka
mér.
Ásta.
Mig langar að
minnast Jóhönnu Svövu Jóns-
dóttur sem var alltaf kölluð
Svava. Hún var sannur Vest-
mannaeyingur, fædd og uppalin á
þeim fagra stað, í einu af hús-
unum á Kirkjubæ sem fóru fyrst
undir hraun í gosinu 1973.
Hjónin Svava og Andrés voru
mjög samheldin. Andrés var
verkstjóri í Hvalstöðinni í Hval-
firði í áratugi. Svava fór á sumrin
til Eyja með börnin Jónu, Eddu
og Gunnar. Hún dvaldi hjá móður
sinni og fjölskyldu á Kirkjubæ.
Þau Andrés og Svava buðu mér
að koma til Eyja og vera hjá sér
verslunarmannahelgina 1965.
Það ferðalag er mér enn ofarlega
í minni. Gaman að rifja upp hvíta
tjaldið með húsgögnunum, að
ógleymdum kræsingunum, sem
voru í boði fyrir gesti og gang-
andi, enda þau mjög gestrisin.
Svava réð sig sem bakara í
mötuneyti Hvals hf. í Hvalfirði,
og starfaði þar í 20 ár, frá 1969-
1989. Þar var hún mætt á nýjan
heimavöll og blómstraði á vinnu-
staðnum, þar sem hún stjórnaði
sinni vinnu. Hún bakaði kaffi-
brauð fyrir allt starfsfólkið, sem
dásamaði hvern bita. Pönnukök-
urnar voru sérgrein Svövu, enda
kvisaðist út þegar hún bakaði
þær. Bjuggu þau Andrés í bragg-
anum sem hann hafði til umráða,
Andrésarbragga. Svava undi hag
sínum vel í Hvalfirði. Þar kynnt-
ist hún mörgu góðu fólki enda
laðaði hún að sér unga sem aldna.
Jóhann dóttursonur þeirra dvaldi
hjá þeim mörg sumur. Þar kynnt-
ust börn mín, Solveig og Loftur,
Jóhanni vel. Þau léku saman og
margt var brallað í þeirri sveit.
Svava var mikil hannyrða-
kona, síprjónandi eða -heklandi.
Hún, móðir mín og fleiri góðar
konur í hvalstöðinni hittust oft og
mynduðu handavinnukvöld. Það
var gaman að fylgjast með og
taka þátt í samtölum þeirra og
gríni.
Ekki má gleyma gönguferðum
Svövu og mömmu frá íbúðar-
kampinum inn á plan, á björtum
sumarkvöldum, þar sem vel var
tekið á móti þeim af Andrési eða
öðrum góðum starfsmönnum.
Svava var hafsjór af skemmti-
legum minningum bæði úr Eyj-
um og Hvalfirðinum. Hún fylgd-
ist mjög vel með því sem var að
gerast í samfélaginu þótt árin
hafi verið orðin 95. Hún var létt í
spori og bjó á 4. hæð í lyftulausri
blokk. Þótti henni góð leikfimi að
ganga allar þessar hæðir.
Svava átti þá ósk heitasta að
komast aftur upp í Hvalfjörð og
sjá bakarahornið sitt, og stóru
Kitchenaid-hrærivélina sem stóð
á gólfinu, bakarofnana o.fl. í eld-
húsinu sem nú eru orðnir safn-
gripir.
Ákveðið var að fara 27. ágúst
sl., ásamt Eddu og Viðari Mána,
sonarsyni þeirra Svövu og Andr-
ésar. Kristján bróðir og hluti
starfsfólks, sem starfaði þegar
Svava var bakari, fögnuðu henni í
matsalnum.
Dagurinn var notaður til að
skoða gamalt og nýtt. Nonni
Kalli bauð henni sérstaklega í
Andrésarbragga, Gulli bauð í
safnið, en þar er að finna mikið
safn málverka eftir Andrés. Þessi
ferð gladdi Svövu mjög. Þennan
dag var eitt besta veður sumars-
ins, sól og blíða eins og Svava
vildi hafa lífið í kringum sig.
Við Kristján bróðir og fjöl-
skyldur sendum fjölskyldu Svövu
innilegar samúðarkveðjur.
Hvíl í friði kæra vinkona.
Birna Loftsdóttir.
Amma var sú manneskja sem
maður fór í heimsókn til og tím-
inn bókstaflega hvarf. Ég var
varla búinn að heilsa í símann
þegar hún spurði að fyrra bragði
„ætlarðu að koma?“ Hún var
alltaf jafn ánægð þegar maður
svaraði játandi og maður var
alltaf jafn velkominn. Ég minnist
þess þegar ég var með strákana
mína sirka sex mánaða og ákvað
að kasta aðeins mæðinni eftir að
hafa náð þeim í hádegislúr og
rölti yfir til ömmu. Stuttu seinna
(að mér fannst) hringir barns-
móðir mín í mig og spyr mig
hvort ég ætli ekki að vera með í
kvöldmat. Þá hafði ég gjör-
samlega gleymt tímanum og
klukkan að slá í sex um kvöld.
Þannig var þetta alltaf, tíminn
var ekki til staðar hjá henni. Það
var alltaf jafn hlýlegt að koma til
hennar og maður vissi alltaf
hverju maður ætti von á. Ristað
brauð, kaffi og kökur og svo sat
maður og spjallaði um daginn og
veginn.
Maður lyfti aldrei fingri. Hún
þjónaði manni eins og hún fengi
borgað fyrir það og naut þess,
þrátt fyrir aldur og endalaus boð
um aðstoð frá manni. Þannig var
amma. Sjálfstæð fyrirmynd sem
lét ekkert stöðva sig.
Amma var vinur manns. Öðru-
vísi vinur en allir aðrir. Ég tengdi
betur við hana heldur en flestalla
vini mína. Hennar jákvæðni og
skilningur á lífinu bar með sér
huglæga ró og maður hugsaði oft:
Ef amma getur þetta þá get ég
það og orðin sem hún kenndi mér
ungum að aldri: „Sá vægir sem
vitið hefur meira“ hafa margoft í
gegnum lífið gjörbreytt mínum
aðstæðum og munu þau gera það
alla mína ævi.
Ég gæti talað endalaust um
dugnaðinn í henni. Búandi í lyftu-
lausri blokk á fjórðu hæð, lagning
á fimmtudögum, þvottahúsið á
mánudögum svo lengi mætti telja
hennar föstu liði í hverri viku. Við
vorum bæði sammála um að
þetta væri það sem hélt henni í
því formi sem hún var í. Fyrir
mér var amma ódauðleg og hún
er það enn í huganum.
Ein merkilegasta minningin er
síðasta ferðin okkar í Hvalfjörð-
inn. Þá minningu mun ég geyma
lengi og vel ásamt öllum öðrum
minningum um þig, elsku amma
mín. Þín er sárt saknað hérna
megin í lífinu en ég veit það, þar
sem þú trúðir því svo sterkt, að
þú ert núna komin í annað líf þar
sem afi og allir hinir taka kon-
unglega á móti þér og þú munt
fleyta þinni visku og þokka og
taka á móti okkur hinum þegar
við bönkum upp á er við förum
hærra. Ég hlakka til að segja
strákunum mínum sögurnar af
þér og monta mig af þér og þinni
lífstíð. Stolt er það sem þú skildir
eftir, stolt sem mun seint gleym-
ast. Stolt sem þú sýndir þeim frá
fyrstu mínútu. Stolt sem þú hefur
alltaf sýnt mér. Ég gæti setið hér
dögunum saman og skrifað fal-
lega um þig en ég læt hér hugann
taka yfir og minnist góðu tím-
anna og vinka í gluggann þegar
ég keyri framhjá.
Hljóð nótt, amma mín. Við
sjáumst í svefni og föðmumst í
næsta landi. Elska þig.
Hjálparhönd
Mjúkur er lófinn sem silkigarn,
styrkur, traustur úr stáli.
Fingurnir faðmast við handarbak
læstir sem hlið, reisa mig við.
Kuldinn er blásinn burt við hvern dag,
sólin rís hærra og hærra.
Regnið slær púls hins sameinaða takts.
Hjálparhönd vinkonu minnar.
(Viðar. M.)
Þinn
Viðar Máni Gunnarsson.
um sömu hlutina frá tveimur sjón-
arhornum og var spennt fyrir allri
nýrri vitneskju sem sýndi þessi
tengsl hugmyndaheimanna.
Raggý var ekki bara ofur-
greind kona heldur líka óvenju-
lega vitur og það er örugglega oft
einmanalegt. Að sjá eins og auð-
veldlega og hún gerði gegnum
hismi og hégóma, valdabrölt og
skort á mannúð varð oftar en ekki
til þess að hún kom inn í aðstæður
með ferskum hætti. Hún hafði
ekki þörf fyrir að dæma heldur
varð það eitt af hennar stærstu
áhugamálum að kafa með lestri
inn í innstu sálarfylgsni og sjá í
öllum aðstæðum hina mannlegu
en oft líka breysku töfra. Hún
hafði enga þörf fyrir að upphefja
sjálfa sig, sýna með tilþrifum yf-
irburða skilning sinn innan um
fólk eða sanna yfirleitt neitt fyrir
neinum. Aldrei sá ég hana í kapp-
ræðum eða leika sér að eldi eigin
sannfæringarkrafts. Hún hafði í
mínum augum svo mikla yfirburði
að hún virtist hafa ákveðið að
beita þeim aldrei heldur leyfa líf-
inu að flæða fram og vera til stað-
ar.
Raggý var sterk, svo ótrúlega
sterk, og því voru langtímaveik-
indi hennar eins og þversögn sem
var erfitt að meðtaka. Þegar
krabbameinið tók sig upp, kvaldi
hana og blindaði á meðan engar
skýringar fundust, þá var fram á
síðasta dag alltaf stutt í svolítið
kaldan en líka beittan húmorinn
sem hún notaði sleitulaust í gegn-
um allt síðasta ár. Við fengum
hlátursköst í hvert einasta skipti
sem ég fékk að sitja hjá henni á
spítalanum og það var ekki ég
sem sagði brandarana.
Að kveðja sálarsystur sína og
sjá á eftir þeim tíma sem við töld-
um okkur hafa til að vitkast áfram
og njóta saman er mjög sárt.
Sárara er þó að vita af þeim glöt-
uðu andans auðæfum sem hún
hefði svo glöð gefið áfram til fjöl-
skyldu, barna og barnabarna.
Þegar gegnheilar, góðar og vitrar
manneskjur fara alltof snemma
úr þessum heimi þá dimmir yfir.
En hún myndi ekki vilja að neitt
okkar sem elskum hana létum
missinn gera annað en að gera
okkur ríkari. Ríkari að þakklæti
og næmi fyrir gjöfum lífsins og
það munum við gera.
Innilegar samúðarkveðjur
sendi ég allri fjölskyldunni og
þakka um leið fyrir þá vissu að
minning minnar elskulegu vin-
konu fær að lifa í stóru fjölskyld-
unni hennar og að barnabörnin
munu fá að kynnast anda hennar
og viðhorfum þótt hún sé hér ekki
lengur. Og minningin um einstaka
konu lifir líka í hjörtum okkar
hinna sem þekktum hana og elsk-
uðum.
Sigfríður Björnsdóttir.
Það var sumarið 2001 sem
kynni okkar Ragnheiðar Erlu
endurnýjuðust þegar hún réðst til
kennslu í eðlisfræði að Kvenna-
skólanum í Reykjavík. Þar hafði
hún verið nemandi 13-15 ára göm-
ul á áttunda áratugnum og var þá
nemandi minn í raungreinum.
Það var sannarlega skemmtilegt
að kynnast henni aftur, glaðværri
og geislandi af áhuga á viðfangs-
efninu og skólanum. Seinna fór
hún að kenna efnafræði og varð
það aðalstarf hennar við skólann.
Þar hófst farsælt samstarf
þeirra Ragnheiðar Erlu og Elvu
Bjartar Pálsdóttur sem þekktust
úr háskólanáminu. Þær urðu
brautryðjendur í nýjum kennslu-
háttum í efnafræði þar sem mark-
miðið var að gera nemendur
ábyrga fyrir eigin námsfram-
vindu, efla með þeim sjálfstæði í
vinnubrögðum og að þeir nýttu
vel tíma sinn í skólanum til náms.
Töflukennsla var að mestu aflögð
og innleidd var ný amerísk efna-
fræðibók sem notuð var í öllum
áföngum greinarinnar. Ragnheið-
ur Erla var í miklum samskiptum
við útgefendur og fékk þá til að
gera sérstaka útgáfu af bókinni
fyrir Ísland. Þar hefur smitandi
áhugi hennar og heillandi fram-
ganga örugglega haft sitt að
segja. Nemendur fengu svo þýdd-
an útdrátt hennar úr bókinni til að
hafa til hliðsjónar við námið. Þessi
breyting á kennsluháttum vakti
mikla athygli innan skólans og ut-
an og hafði áhrif til breytinga í
fleiri fögum. Það vakti athygli
mína hve fyrirhafnarlaust kenn-
arinn fékk nemendur til verka,
þeir mynduðu strax hópa og byrj-
uðu að vinna þegar kennslustund-
in hófst. Umræður sköpuðust um
efnið og samvinnan varð mikil.
Þetta varð örugglega góður und-
irbúningur undir framhaldsnám
og vinnu. Skólanum nýttist svo
þessi hugmyndafræði vel síðar
þegar farið var að mæla vinnu-
framlag nemenda í námi sínu til
nýrra námseininga.
Í starfsmannahópnum var
Ragnheiður Erla glaðvær og
skemmtilegur félagi sem hafði
leiftrandi frásagnargáfu og smit-
andi hlátur. Áhugamálin voru
mörg, m.a. laxveiði en þó fyrst og
fremst fjölskyldan hennar sem
var alltaf í fyrirrúmi.
Ragnheiður Erla kveður nú allt
of snemma eftir mjög erfiða bar-
áttu við sjúkdóm sem illa gekk að
greina og fást við. Sorg og sökn-
uður sækir að. Hún verður mér
ógleymanleg. Ég votta Gústafi og
fjölskyldunni allri innilega samúð.
Ingibjörg S.
Guðmundsdóttir.
Það er eitthvað svo óraunveru-
legt að hún Raggý okkar sé farin.
Þessi stóri karakter með brosið
sitt sem alltaf lýsti upp umhverfið
hvar sem hún kom.
Að vinna með Raggý var alltaf
gaman og í raun einstaklega auð-
velt. Samvinnan var einhvern
veginn átakalaus og allir hjálpuð-
ust að við að láta hlutina ganga
upp.
En Raggý var ekki bara vinnu-
félagi. Hún var góður og traustur
vinur. Til hennar var alltaf hægt
að leita þó ekki væri til annars en
að fá stórt knús, sem hún var
óspör á.
Hún skilur eftir sig stór spor í
efnafræðideild Kvennaskólans,
ekki bara með allri þeirri vinnu
sem hún hefur lagt á sig við þróun
breyttra kennsluhátta og ein-
stakra áfanga, heldur líka í hjört-
um allra með þeirri alúð og hlýju
sem hún lagði í kennsluna og sam-
skipti við bæði nemendur og sam-
starfsfólk.
Raggý skildi eftir sig ótal góðar
minningar sem munu lifa.
Við vottum fjölskyldu Raggýj-
ar okkar innilegustu samúð.
Elva og Sigurður (Siggi).
Hún Raggý var stór á svo
margan hátt, ekki bara að hún
væri hávaxin heldur var hún líka
hugumstór og hafði stórt hjarta
þar sem var rúm fyrir svo ótal
marga, fjölskyldu, vini, sam-
starfsfólk og nemendur. Hún var
alltaf í góðu skapi, það geislaði frá
henni jákvæð orka þó stundum
gustaði um hana þar sem hún
gekk um Kvennó í leðurstígvélun-
um. Einörð og drífandi. Allir
hennar góðu eiginleikar nýttust
henni sem kennari og við nutum
þess sem störfuðum með henni.
Hún dreif í hlutunum en þó var
aldrei fljótaskrift á verkunum.
„Sofum á þessu“, var oft viðkvæð-
ið þegar verið var að semja náms-
efni eða próf, og oftar en ekki kom
það sér vel að líta aftur yfir, skil-
aði betri útkomu. Hún skilaði líka
góðu dagsverki í öllu sínu, var til í
að prófa nýja hluti og framsækin.
Það var erfitt að fylgjast með
henni missa heilsuna þetta síðasta
ár, þegar litla hjálp var að fá og
fátt um svör. Og nú hefur hún ver-
ið hrifsuð frá fjölskyldu og vinum
svo sviplega. Hennar verður
saknað meira en orð fá lýst.
Í morgun sastu hér
undir meiði sólarinnar
og hlustaðir á fuglana
hátt uppí geislunum
minn gamli vinur
en veist nú í kvöld
hvernig vegirnir enda
hvernig orðin nema staðar
og stjörnurnar slokkna
(Hannes Pétursson)
Innilegustu samúðarkveðjur til
fjölskyldu og vina sem hafa misst
eina af okkar allra bestu mann-
eskjum.
Ásdís Ingólfsdóttir.
Elsku Raggý okkar hefur kvatt
eftir erfið veikindi og þar með hef-
ur stórt skarð verið höggvið í
starfsmannahópinn. Raggý var
sjálf nemandi í Kvennaskólanum
og hóf að kenna efnafræði við
skólann árið 2001. Hún var farsæll
kennari, hlý, fagleg, atorkusöm og
hafði frumkvæði, ásamt sínu góða
samstarfsfólki, að nýjungum og
breytingum í faginu og gerð
kennsluefnis. Það sem einkenndi
hana var mikil glaðværð sem smit-
aði út frá sér í hóp starfsfólks og
nemenda. Hún hafði einstaklega
góða nærveru og sá svo oft björtu
og jákvæðu hliðarnar á öllu og öll-
um. Raggý var sólargeisli og í
minningunni alltaf brosandi eða
hlæjandi.
Við í Kvennaskólanum erum
þakklát fyrir samstarfið, sam-
fylgdina og yndisleg kynni og
munum sakna Raggýjar sárt. Við
samstarfsfólk hennar sendum
fjölskyldunni innilegar samúðar-
kveðjur.
Ásdís Arnalds,
Björk Þorgeirsdóttir og
Guðný Rún Sigurðardóttir.
Við skólasetningu Kvennaskól-
ans í Reykjavík haustið 1975 voru
mættar til leiks frískar stelpur alls
staðar að, til að hefja nám við skól-
ann. Nemendur voru eingöngu
stúlkur og árgangurinn var einn af
þeim síðustu sem stunduðu nám á
gagnfræðastigi í Kvennó.
Sumar þekktu enga, aðrar áttu
vinkonu sem varð þeim samferða í
skólann en allar horfðu þær for-
vitnar hver á aðra. Raggý var full-
orðinslegri en margar okkar, há-
vaxin, smart, örugg með sig, átti
háhæluð stígvél, tók þátt í tísku-
sýningum og var alvöru skvísa.
Hún hafði svo mikla útgeislun, var
hress, skemmtileg, klár og með
hárbeittan húmor.
Árin í Kvennó liðu hratt. Eftir
útskrift fórum við hver í sína átt-
ina óþreyjufullar að takast á við
lífið og áskoranir þess. Snemma
var ljóst að Raggý setti fjölskyld-
una og áhugamál henni tengd í
forgang; það breyttist aldrei og
alltaf bættist í hennar stóra hóp.
Um þrítugt tókum við upp þráðinn
að nýju, endurnýjuðum vinkon-
uböndin, Sprækar skyldum við
vera og samverustundirnar áttu
að snúast um upplifun og ævin-
týri.
Í gegnum árin höfum við brall-
að ýmislegt, fylgst hver með ann-
arri á lífsins vegferð, glaðst, grát-
ið, hlegið og rökrætt saman. Það
er margs að minnast, ferðir og fjör
innan lands sem utan. Eftirminni-
lega hellaferðin á Lyngdalsheið-
inni þegar Raggý tók sig til og
söng í okkur kjark þegar margar
voru að gefast upp vegna yfir-
þyrmandi innilokunarkenndar,
ævintýraferð í Baskalandi, Grikk-
landsferð, sumarbústaðaferðir
eða bara misrólegir göngutúrar
með spjalli.
Við þökkum fyrir að hafa fengið
að verða samferða Raggý og notið
vináttu hennar, það er okkur
ómetanlegt og minningarnar góð-
ar.
Við vottum Gústa og fjölskyld-
unni allri samúð og biðjum um
styrk þeim til handa til að takast á
við hið stóra skarð sem Raggý
skilur eftir sig. Minning hennar
mun lifa áfram í hjörtum okkar
Sprækra.
Aðalbjörg (Alla), Anna,
Bergljót (Beggó),
Guðlaug (Gulla),
Katrín (Kata), Rúna,
Sigríður (Sigga), Sigrún,
Sigrún T., Þórlaug (Þolla),
Þóra og Þórrún.