Veiðimaðurinn - 01.12.1956, Blaðsíða 12

eins og þríhyrningur, og þegar flugan
rennur yfir neðsta horn hans, kemur
stór, leginn hængur skáhallt undan
straumnum og hvolfir sér á hana. Hann
veit hvað hann vill og ætlar ekki að láta
hlut sinn fyrr en í fulla hnefana. En
nú eru góð ráð dýr; ég er búinn að vera
með hann í hálftíma og hættur að sjá
línuna, vegna myrkursins. Sem betur
fer er hann hættur að stökkva, en hann
er níðþungur, liggur við botn og þumb-
ast. Ég er að vona að einhver komi mér
til aðstoðar, en það virðist ekki ætla að
verða. Rétt eftir að ég setti í laxinn sá
ég, að tveir strákar fóru til hrossa skammt
frá bænum. Ég kallaði til þeirra, en þeir
heyrðu ekki til mín, hvernig sem ég lét.
Nú eru 45 mínútur liðnar síðan laxinn
tók, og ég fer að finna á honum nokkur
þreytumerki. Ég nota mér það til þess að
ná honum inn í lygnuna, en hann berst
fyrir frelsinu í lengstu lög, tekur smá-
rokur og þumbast þess á milli. Það er
slæmt að geta ekkert séð til hans. Við
vikið þar sem ég landaði hinum löxun-
um er hnaus. Ég fer fram á hnausinn
og rýni út í myrkrið. Jú, þarna er liann.
Það vatnar yfir bakið á honum; því leggst
hann ekki á hliðina? Ég sveigi hann nær
hnausnum, krýp mjög varlega, til þess
að ná um sporðinn. Nú ætti mér að tak-
ast að ná honum, ef ekkert óvænt kem-
ur fyrir. Hann er að velta á hliðina, en í
því að ég seilist til hans, réttist stöngin
skyndilega og allt er laust! Ég kasta mér
yfir hann og ligg ofan á honum góða
stund í fetsdjúpu vatninu. Hann sprikl-
ar undir brjóstinu á mér, en hann er
sleipur og ég fæ ekki handsamað liann,
og eftir nokkra stund hverfur hann út
í myrkrið og frelsið. Jóh. Kr.
Hann hætti
að kyssa hana.
KONA nokkur átti gullfisk í keri og
hafði á honum miklar mætur. Einkan-
lega var hún mjög hrifin af því, að hvert
sinn er hún laut niður að kerinu og
kallaði á fiskinn, kom hann upp á yfir-
borðið og kyssti hana. Þótti henni þetta
góð sönnun þess, að gullfiskar hefðu sál
og tilfinningalíf.
Einhver þeirra, sem konan sagði frá
þessum ástaratlotum gullfisksins, vildi
draga það í efa, að þau stöfuðu af vænt-
umþykju hans á henni, heldur mundi
hann skorta súrefni. Ráðlagði hann henni
að prófa, að láta fiskinn í stærra ker
með meira vatni. Ef hann héldi þá enn
áfram að koma upp og kyssa hana, mætti
fara að endurskoða vísindin um vitund-
ar- og tilfinningalíf fiskanna. Frúin gerði
eins og henni var ráðlagt, en þá brá
svo við, að gullfiskurinn steinhætti að
koma upp og kyssa hana. Það fylgir ekki
sögunni, hvort hún setti hann í gamla
kerið aftur, en ekki væri það ósennilegt.
Þegar heitt er minnkar súrefnið í vatn-
inu mjög ört, og þá líður fiskunum illa.
Gullfiskurinn hefur eflaust komið upp
í yfirborðið vegna þess, að hreyfing kom
á vatnið þegar frúin laut niður og and-
aði á það.
Blindir fiskar.
BLINDIR fiskar verða venjulega svartir. I.itur-
inn er bundinn sjónskynjuninni. Um leið og birtan
hættir að berast inn um augun, missir fiskurinn
litaðlögunar-hæfnina. Talið er, að það sé flatorma-
lirfa, sem sezt á augu fisksins og blindar hann.
Þetta hefur verið rannsakað á fiskum í eldistjörnum.
10
Vf.iðimadurinn