Veiðimaðurinn - 01.12.1956, Qupperneq 15

Við veiðihúsið hjá Langá. A myndinni eru, standandi, talið frá vinstri: Jón Eiriksson, lœknir, frú
Sigriður Jónsdóttir, Jón Sigurðsson, slökkvistjóri og Viggó Jónsson. Sitjandi: Erlingur Þorsteinsson, lœkn-
ir og Viðar Pétursson, lœknir. Ljósm.: Viggó Jónsson — sjálftakari.
sá arni. Sjáura til, þetta er nú lax í lagi!
Þó hann sé langt í burtu, sé ég strax að
þetta er „bolti“. í stórum hyl nokkru
oian við Sakkarbólmann stöðvast bann
loks, er bann lrafði farið eittbvað á ann-
an kílómetra frá tökustað. Hér byrjar
lrann dansinn. Hann hoppar, stekkur og
strikar franr og aftur um hylinn og'ætl-
ar sýnilega að selja líf sitt dýrt. En loks
fer að draga af honum. Rokurnar fara
að styttast, kviðurinn sést nú öðru livoru,
og áður en langt líður fer hann að nálg-
ast bakkann. Ég næ í sporðinn og sveifla
bonum á land. Fallegur er liann. Ekta
Sogslax, en líkist þó nokkuð frændum
sínum í Laxá í Þingeyjarsýslu, gildur
allur, einnig sporðurinn, dálítið nróleit-
ur, en þó fjólublá slikja á baki og niður
á síður. Ég bregð á bann voginni. Tutt-
ugu og tvö pund, vænn bængur og ó-
venju fjörugur. Stærri böfum við fé-
lagar þó fengið þá í Soginu, en tæplega
öllu fjörugri en þennan. — „Skyldi Jón
annars bafa meitt sig?“ Nú datt mér það
í bug. Ég var alveg búinn að gleyma bon-
um. Hann lá flatur, þegar ég sá hann
síðast. Nei, þarna kenrur hann labb-
andi í lrægðum sínum, alveg óhaltur að
VllWMAÐURINN
13