Veiðimaðurinn - 01.12.1956, Blaðsíða 17

VWi-
minkor.
í IV. hefti Veiðimannsins, sem kom
út árið 1943, var á það bent, að villi-
minkurinn mundi geta orðið skæður
vargur við ár og vötn þegar fram liðu
stundir. Þá var komið í ljós það sem
margir höfðu spáð, að minkagirðingarn-
ar yrðu ekki alstaðar svo rammlega gerð-
ar, að dýr gætu ekki sloppið út úr þeim.
Nokkuð var þá þegar farið að bera á
villiminkum hér og þar. Lögðu þá ýmsir
til að minkaeldi yrði bannað með lög-
um, þeirra á meðal Arni Friðriksson,
fiskifræðingur, sem samdi álit til Alþing-
is, samkvæmt beiðni landbúnaðarnefnd-
ar. Pétur Ottesen, þingmaður Borgfirð-
inga, bar frarn frumvarp í neðri deild,
um bann við minkaeldi, en það var fellt.
Menn voru ekki sammála um skaðsemi
minksins, frenrur en aðra hluti, og hann
fékk að nema land, óáreittur að kalla,
enn um stund.
í næsta hefti Veiðimannsins, sem út
kom vorið 1944, fékk minkurinn mál-
svara, sem taldi lrann mesta nauðsynja-
og nytjadýr. En ekki hefur hann reynzt
sannspár um það, að villiminkur mundi
„eiga örðugt uppdráttar" við íslenzk nátt-
úruskilyrði. Hann virðist dafna hér ágæt-
lega og tímgast jafnvel betur en annars
staðar. Erlendis er algengast að læðan
eigi 4—6 yrðlinga, en hér á hún allt
upp í 12, að sögn kunnugra manri r.
Hún leggur einu sinni á ári — í apríl —
og er meðgöngutíminn um 7 vikur. Dýr-
in fara að para sig seint í febrúar, en
strax og fengitíminn er úti fer karldýrið
sína leið og lætur ekki sjá sig fyrr en þá
um sania leyti næsta ár, ef svo semst um,
að sömu dýrin leggi lag sitt saman. Kænti
karldýrið nálægt greninu, myndi læðan
ráðast á það á augabragði. Yfirleitt hef-
ur hvert dýr sitt umráðasvæði, og komi
það fyrir, að tvö dýr hittist utan eðlunar-
tímans, ráðast þau samstundis hvort á
annað. Marðaættin er mjög grimm og
drepur allt, sem hún þorir til við. Rott-
ur og mýs og smáfuglar verða mjög fyrir
barðinu á minknum. Dæmi eru til þess,
að refir liafi drepið minka. Þeir hittast
stundum á fjörum t. d. á Snæfellsnesi
og víðar, og komist rebbi í góða víg-
stöðu, má minkurinn gæta sín. Hér hafa
rninkar víða gott æti við sjó, t. d. á
Suðurnesjum og öðrum stöðum þar sem
mikið er af fiskúrgangi.
Enginn vafi er á því, að minkurinn
veldur tjóni við veiðivötnin. Skal í því
sambandi minnt á grein, sem Guðmund-
ur J. Kristjánsson ritaði í 16. hefti Veiði-
mannsins. Eru þar færð sterk rök fyrir
skaðsemi dýrsins og allmörg dæmi til-
greind um þann usla, sem það gerir í
Veiðimaourinn
15