Veiðimaðurinn - 01.12.1956, Qupperneq 22

aftur að kvöldi. Lagði ég af stað frá Síla-
læk kl. 7.15. Bíll átti að fara frá Húsa-
vík kl. 8, og hafði ég beðið bílstjórann
að taka mig við Laxárbrú, gerði ráð fyrir
að bíllinn yrði þar um kl. 9.
Áður en ég lagði af stað, borðaði ég
tvær brauðsneiðar. Jónas bóndi Andrés-
son fylgdi mér til dyra og sagði til veg-
ar, því ég var ókunnugur leiðinni. Snjó-
lag var þannig, að harðfrosin storka
liuldi jörð, en nýsnævi yfir, sem dregizt
hafði í skafla. Skíðafæri var gott í fyrstu,
en fór versnandi vegna vaxandi þíðviðris.
Leið mín lá fyrst austur, norðan við
hraunið, en síðan yfir hrauntungu þá,
sem gengur með Laxá að vestan, norður
undir sjó. Skíðin skildi ég eftir á miðri
leið, því þau töfðu ferð mína. Gangfæri
var gott, og tók ég beina stefnu á Laxár-
brú, nokkru sunnar en vegurinn liggur.
Vestur frá Laxárbrú er helluhraun slétt
og nokkuð gróið.
Ég átti tæpan kílómetra ófarinn að
brúnni, þegar snjófylla brast undan fót-
um mínum, og ég féll þráðbeint ni'ður
um þröngt, hringmyndað op á djúpri
gjá, en mikið er um gjár á þessum slóð-
um, eftir því sem Kitnnugir sögðu mér
síðar.
I fallinu rakst bakpokinn einhvers
staðar í og kastaðist upp yfir höfuð mér.
Fannst mér líða æði stund, unz ég kenndi
botns í gjánni og heyrði um leið skvamp
í vatni. Ég var áð hugsa um það í fallinu,
að hér mundi ég hafa lent í einum af
þeim myrku og geigvænlegu stömpum,
er ég vissi að til voru í hrauninu. Hvað
skyldi vera í botni gjárinnar? Hvernig
mundi mér reiða af er niður kæmi?
Líklega kæmist ég aldrei af sjálfsdáðum
upp aftur.
Þegar niður kom, kenndi ég hvergi
til. Mér datt fyrst í hug að ég væri á kafi
í vatni. Bakpokinn var fastur um axl-
irnar og klemmdur að andlitinu. Ég gat
Steingri'mur Bnidvinsson.
fljótt losað mig við hann og sá þá, að
einungis fæturnir lágu í vatni upp um
kné. Efri hluti líkamans lá utan í sand-
keilu, er myndast hafði niðurundan opi
gjárinnar og stóð um hálfan metra upp
úr vatni.
Ég brölti upp á sandbynginn og litað-
ist um. Sá þá, að vatn var allt umhverfis
mig. Var fyrst lítið eitt óstyrkur eftir fall-
ið og ætlaði vart að trúa, að ég gæti verið
ómeiddur, því fallið áætlaði ég 4—5
mannhæðir. Fljótt gekk ég þó úr skugga
um, að mig hafði ekki teljandi sakað
við byltuna. Þakkaði ég það sandkeil-
unni, sem áður er getið.
Fyrst gat ég ekki greint nema lítinn
20
Veiðjmaðurinn