Veiðimaðurinn - 01.12.1956, Blaðsíða 23

blett niður undan opinu. Ég flatti út
sandhrúguna með fótunum, til þess að
geta lagt bakpokann frá mér á þurrt.
Síðan fór ég að svipast um eftir hattin-
um, því söðugt lak niður í höfu'ð mér
úr gjárbörmunum.
Mér birti brátt fyrir augum. Glórði
þá í úfna gjárveggina allt í kring. Ég sá
hattinn fljóta á vatninu rétt hjá mér.
Nú fór ég að hugsa ráð mit. Mér varð
fyrst fyrir að athuga, hvort ekki mætti
takast að klifra upp úr gjánni, og fannst
það við fyrstu sýn ekki vonlaust með
öllu.
— Gjáin er því nær hringmynduð, 3—4,
m í þvermál neðst, en þrengist upp; opið
tæpur metri í þvermál. Veggirnir eru
alls staðar mikið slútandi, en þeir eru
sprungnir mjög með mörgum snösum
og sillum.
Mér virtist rúmar þrjár mannhæðir
upp að mestu þrengslunum. Ofan við
þau er hringmynduð trekt, heldur víð-
ari og rúmlega mannhæð upp að yfir-
horði.
Mér tókst að klifra upp undir neðra
opið; lengra komst ég ekki, þar þrengd-
ist gjáin svo snögglega. Gekk verr að
klöngrast niður aftur, tókst þó án ann-
arra meiðsla en hruflna á höndum.
Ég stækkaði flötinn ofan á sandbyngn-
um og klæddi mig úr bleytunni; átti
nærföt og sokka í bakpokanum. Vildi
ekki skipta áður en ég reyndi að klífa
gjána, ef ég skyldi falla ofan í vatnið
við þá tilraun. Ég er vel búinn: í ullar-
peysu innan undir treyjunni og í skinn-
stakki yzt klæða. Leið vel eftir að ég
var korninn í þurrt, settist á stein, sem
er úti undir gjárveggnum, og fór að
skrifa í vasabók rnína.
Þessi steinn er það eina, sem til þæg-
inda getur talizt í „gistihúsinu“. Hann
er mér líka ómissandi, þó ekki sé hann
beinlínis mjúkur ásetu: uppmjór og
skörðóttur, auk þess svo nærri liinum
slútandi bergvegg, að ég verð að sitja í
hnipri.
Ég skrifa fjölskyldu minni, ef svo skyldi
fara, senr ég tel þó ekki líklegt, að ég
komist ekki lifandi liéðan. Þrátt fyrir
það gæti hugsast, að ég fyndist áður en
vasabókin væri orðin fiiin.
(Það sem á eftir fer, eru glefsur úr
vasabókinni):
„Enn er lítil ástæða til æðru; verða
mun leitað, þegar vitnast um hvarf mitt.
...... Nýr dagur — sunnudagur. Nótt-
in var löng, en líðanin ekki sem verst. —
Sé naumast til að skrifa. Skelft yfir opið
á gjánni, veðurþytur — sennilega stór-
hríð. Líklega verður þá ekki leitað í dag,
enda vonlítið, að gjáin finnist, ef ekki
er hægt að rekja sló'ð mína að henni.
Finn furðu lítið til hungurs, en á í
vök að verjast fyrir kuldanum; loftið
rakt og liráslagalegt, súgur gegnum
hraunið með römmum, barkandi mold-
arþef.
I nótt blundaði ég öðru hvoru, sitj-
andi álútur á steini mínum úti undir
berginu. Þar er eini staðurinn, sem ekki
lekur ofan á mig. Hef gert bryggju að
hægindinu, úr sandi og smásteinum.
Vaknaði alltaf eftir stuttan svefn við
kuldahroll, brölti þá á fætur og þreifaði
mig áfram upp á sandbynginn, til þess
að berja mér. Þegar ég liafði loks fengið
í mig hita, tyllti ég mér aftur á steininn
og sofnaði. —
Ég kasta snjókúlum upp í opið, til
þess að reyna að brjóta gat á snjóþekjuna.
VllOIMADURIW
21