Veiðimaðurinn - 01.12.1956, Síða 24

Tekst stundum að mynda smágöt, sem
skeflir þó fljóliega yfir aftur. — Nú er
að verða of skuggsýnt til að skrifa. — —
Kom einni snjókúlu upp í gegnum
snjóþakið. Heldur bjartara aftur, svo ég
get skrifað.
Öðru hvoru hef ég kallað og sungið,
ef ske kynni, að tilviljunin yrði mér lilið-
holl og einhver ætti leið skammt frá.
Þarf þó að spara röddina, svo að ég verði
ekki hás. Þarf máske að nota hana í
nokkra daga enn.-------
Líklega verður það kuldinn, en ekki
hungrið, sem vinnur bug á mér, þegar
kraftarnir fara að þverra, og ég hef ekki
lengur dug til að hamast mér til hita
á þessari kringlu, sem er ll/£ m á hvern
veg.
Skyldi vitnast um hvarf mitt í dag?
Verði það ekki, þá eru líkurnar til að ég
finnist aðeins einn á móti einum, því
alltaf hríðar í slóðina. — —
Mér heyrðist áðan marra í snjónum
uppi yfir mér, eins og einhver gengi hjá.
Eg kallaði, halló! halló! eins og ég geri
alltaf öðru hvoru. Þegar ég fór að hlusta
betur, heyrði ég, að þetta var aðeins
vindurinn, sem gnauðaði við opið á
gjánni. ---
Heppinn er ég að hafa þennan stein
til að sitja á. Kalt hefði verið að kúra í
blautum sandinum, þar sem alltaf lekur.
Ég kunni fyrst illa við þetta sífellda
dropahljóð, sem bergmálar í gjánni og
líkist mest leyndardómsfullu hvísli utan
úr lirauninu, en er farinn að venjast því.
í nótt fannst mér óviðfelldið að hafa
vatnið svo nærri mér. — Ef hækka skyldi
í ánni, sem er hér skammt frá, t. d. við
kiapstíflu, þá mundi vatnið einnig stíga
í gjánni. Ég er við því búinn. Get hafst
við á stöllum uppi í bergveggnum og fest
mig við steinnibbur með ólum úr bak-
pokanum.-------
Ég finn, að kominn er nýr dagur —
mánudagur. Þykkt snjólag yfir gjánni.
Of dimmt til að skrifa. Hlýrra — minni
súgur, mér líður furðuvel.
Ég vissi ekkert hvað veðri leið, ekkert
heyrðist nema dropahljóðið, sem berg-
málaði nú liálfu ólmgnanlegar en áður.
Nú var tilgangslaust að kalla — snjóþekj-
an hlaut að kæfa lxvert hljóð. Leiði-
gjarnt var að hafa ekkert fyrir stafni.
Fann stein og barði með honum á nöf,
sem stóð út úr bergveggnum. Dimmt og
þungt bergmál fyllti gjána. Hugsast gat,
að þetta hljóð bærist lengra en manns-
röddin.
Ég fann ekki mikið til hungurs, fékk
mér öðru hvoru vatnssopa, lítið í einu.
Ég hugleiddi líkur fyrir björgun:
Hversu mikill snjór var kominn? Mundi
slóð min verða rakin? Á því valt, hversu
fljótt ég fyndist — eða hvort ég fyndist
í tæka tíð. Máske væri þessi ömurlegi
staður grafhýsi mitt?
Þá er að taka því.
liezt að hugsa sem minnst um þá liluti.
Ég vissi að hungrið átti eftir að segja
til sín, en ég kveið því minna en kuld-
anuin. Þurfti æ lengur að hreyfa mig
til þess að losna við hrollinn. Skinn-
treyjan orðin blaut í gegn af lekanum.
— Svaf öllu meira í nótt en í fyrrinótt.
— Áætlaði, að ég gæti lifað þolanlegu
lífi til fimmtudags óg hjarað lengur. —
Mér fannst langt liðið á kvöld, var
seztur á steininn og í þann veginn að
íesta blund, er mér heyrðist marra í
snjónum í grennd við gjána.
Snjófylla hrapáði niður. Ég heyrði
22
Veiðimaðurin.n