Veiðimaðurinn - 01.12.1956, Qupperneq 52

eigi var stungi’ð upp á öðrum. Stjórnin
er því skipuð þessum mönnum nú:
Viggó H. V. Jónsson, formaður.
Gunnbjörn Björnsson, varaformaður.
(iuðni Þ. Guðmundsson, gjaldkeri.
Guðmundur J. Kristjánsson, ritari.
Víglundur Möller, fjármálaritari.
I varastjórn voru kjörnir: Erlingur
Þorsteinsson, Sigfús Jónsson og Sveinn
Björnsson. Nokkrar nefndir voru kosn-
ar stjórninni til aðstoðar, eins og undan-
farin ár. Endurskoðendur voru kjörnir
þeir sömu og áður, þeir Arni Benedikts
son og Magnús Vigfússon.
Samþykkt var eftirfarandi tillaga frá
fyrrverandi stjórn:
„Aðalfundur S.V.E.R. haldinn í Tjarn
arkaffi 2. desember 1956, samþykkir, að
á sumri komandi og þar til öðruvísi
kynni að verða ákveðið, skuli eigi vera
nema einn veiðimaður um hverja stöng
á vatnasvæðum félagsins, að Elliðaánum
undanskildum. Heimilt skal þó kvæntum
mönnum að veiða með konum sínum á
sörnu stöng, þar sem það fer ekki í bága
við gerða samninga.“
Umræður urðu mjög litlar á fund-
inum.
Hann gleypti girnið.
ÞANN 1. sept. s.l. veiddi frú Kristrún Haralds-
dóttir 4i/j p. urriða, 58 sm. á lcngd, við Sanclsárós
í Meðalfellsvatni. Út úr gotraufinni á fiski þessum
hékk 30 sm. langur girnisspotti. Þótti þá sennilegt,
að eitthvað meira væri innan í honum, enda kom
i ljós, þegar hann var slægður, að í maga hans
var lítill laxaöngull með girni, sem var alls 63
sm., en þar af hékk tæpur helmingur út um got-
raufina. Auk þess var í maga urriðans óskemmt
laxaseiði, sem hann hefur því verið nýbúinn að
gleypa, 13 sm. langt og 30 gr. á þyngd. Við at-
hugun á hreistri kom x ljós, að það var að ljúka
sínu þriðja sumri í fersku vatni og hefði því farið
til sjávar næsta vor.
Enn um
veiðibækurnar.
VEIÐIBÓKIN frá Laxá í Leirársveit
er, með nokkrum undantekningum, mjög
illa færð. Flestir hafa skrifað með blý-
anti, oft bæði illa og ógreinilega. Sum-
staðar eru nöfn veiðistaða og veiðimanna
svo illa skrifuð, að varla verður séð með
fullri vissu, hvað þar á að standa. Á öðr-
um stöðum vantar þyngd liskanna. Kem-
ur þarna fram sá sóðaskapur og hirðu-
leysi í frágangi, sem oft liefur verið vítt
hér í ritinu áður. Skal enn tekið fram,
að frágangur veiðibókanna verður rétti-
lega að teljast nokkur mælikvarði á aðra
umgengni þeirra, sem þar eiga hlut að
máli. En hvernig stendur á því að þessi
veiðibók er verst færð og sóðalegust allra
/eiðibókanna á vatnasvæðum félagsins?
Því verða þeir að svara, sem þar eiga hlut
að máli, en vonandi verður þessi áminn-
ing til þess, að þeir vandi sig hetur næst.
Sóðaleg umgengni við árnar, í hvaða
mynd senr hún kemur fram, er ljótur
blettur á veiðimenningu okkar og ber
þess vott að menn hafa ekki enn lært
að bera virðingu fyrir íþróttinni og um-
hverfinu. En meðan menn læra það ekki
fara þeir á mis við flest af því fegursta
og bezta, sem stangveiðin getur veitt
okkur. Þeir sem láta sér sæma að gerast
sekir um sumt af því, sem vitað er að
á sér stað við árnar, þótt ei hali verið
sannað, ættu ekki skilið að fá að gista
þá hamingjuheima.
Ritstj.
50
VEIÐIMA»l!RINN