Veiðimaðurinn - 01.12.1956, Síða 53

GUNNLAUGUR PPLTURSSON:
Frá Brynjudalsá, um alþingi
til Isaíjarðar.
i.
HEFUR nokkur orðið þess var, að
upp hafi komizt unr þann, sem sprengdi
í Brynjudalsá í sumar?
Almenningur kvað upp strangan dóm
yfir sprengjuvarginum. Svo að segja hver
maður taldi þetta óhæfuverk. Jafnvel
netamenn reyndu ekki að mæla því bót,
og er þetta þó sennilega enn fljótvirkari
veiðiaðferð en netaveiðin.
Vonandi er dómur almennings fyrir-
boði þess, að hann líti einhvern tíma
sömu augurn á alla rányrkju veiðivatna.
Þegar almenningur tekur þá afstöðu má
telja víst, að alþingismennirnir elti.
II.
Þjóðin greinist í þrennt í afstöðu sinni
til veiðimálanna: Netamenn, almenning
og stangveiðimenn.
A öðrum jaðrinum eru netamenn.
Þeirra afstaða mótast at leiðtogunum,
ósabændunum, sem vilja tunfram allt
lialda áfram að veiða annarra fisk. Þeir
eru einlægir andstæðingar allrar rækt-
unar, hvað sem þeir kunna að segja
upphátt. Þeir vita sem er, að ræktun
rnundi fylgja gerbreyting á arðskiptum,
þ. e. viðurkenning þess, að landeigend-
ur að uppeldissvæðum ánna, þar sem lax-
inn dvelur hálfa ævina eða rneira, ættu
nokkurn rétt til hans. Réttur þeirra yrði
auðvitað þess nreiri, sem ræktunarhug-
sjónin hlyti nreiri viðurkenningu. Þetta
vita leiðtogar netamanna, ósabændurnir,
og reyna eðlilega að sporna gegn því.
Allur ahnenningur lætur sig þessi nrál
næsta litlu skipta. I mörgu hallast hann
þó að netamönnununr. Þeir nota fljót-
virkar aðferðir og alnrenningur er hrifinn
af miklunr afköstum.
Svo er þriðji hópurinn, og er lrann
því nriður fámennastur enn. Það eru
ræktunarmennirnir, en stangveiðimenn
eru nreginkjarni hans og nrá því vel
kenna lrann við þá.
III.
Auðvitað fylgja alþingismenn fjöl-
rrrennasta hópnunr (vegna atkvæðanna),
alnrenningi, senr lætur sig veiðimálin
litlu sem engu skipta. En stundunr verða
þeir að skipta sér af þeinr, og þá syrtir
fyrst í álinn. Það hefur enn senr sé verið
siður Alþingis unr langt skeið að fara
að verulegu leyti eftir áliti netamanna,
einkunr ósabænda.
Þetta var ákaflega eðlilegt á sinni tíð.
Það voru ósabændurnir, senr nrestar tekj-
tir lröfðu af laxveiðummr og lá því nærri
Veiðimaðurinn
51