Skessuhorn - 29.03.2023, Page 17

MIÐVIKUDAGUR 29. MARS 2023 17
þegar Vignir öskraði. Ég hugs­
aði með mér að það yrði engin
rjúpnaveiði hér í þessum fjöllum
fyrir þessi jólin, slík voru lætin,“
segir Páley. Þar kemur húmorinn
inn, sem fleytt hefur fjölskyldunni
langt og hjálpað þeim í gegnum
þessa lífsreynslu.
45 mínútur
Vigni var þá komið fyrir á börum
og settur inn í sjúkrabíl sem keyrði
með hann upp á flugvöllinn í
Húsafelli. Vignir segist muna alveg
þar til hann kom inn í sjúkrabíl­
inn, þá detti hann út að mestu.
Uppi á flugvelli tók 45 mínútur
að gera Vigni stöðugan og koma
honum í slíkt ástand að hægt væri
að fljúga með hann. Hann var mjög
óstöðugur enda hafði hann misst
töluvert blóð og var um tíma tvísýnt
hvort hann myndi lifa af. „Þá virð­
ist sem rofi eitthvað til, eða kannski
dreymdi mig það bara. En ég man
að ég er tekinn út úr sjúkrabílnum á
flugvellinum og verð var við að það
er fullt af fólki í kringum mig en ég
sé þó engan beinlínis. Ég sé ljósið
á þyrlunni, heyri hátíðnihljóðið
í henni og finn þegar hún tekur á
loft. Það síðasta sem ég hugsa áður
en ég lognast út af er að mér sé
borgið. „Ég er safe. Þeir taka ekki
með sér hræ!“. Ég man að ég hugs­
aði þessa setningu. En svo man ég
ekki meira fyrr en seinnipartinn
á föstudegi, um 20 klukkutímum
síðar,“ segir Vignir sem fluttur var
ásamt Páley með þyrlunni á bráða­
móttöku Landspítalans í Fossvogi,
þar sem Elísabet var einmitt á vakt.
„Pabbi lenti í slysi,
þetta er ekki gott, þú
verður að vera sterk“
Elísabet fékk símtal frá Aðalgeir
bróður sínum, eftir að hann hafði
rætt við föður þeirra í síma. Aðalgeir
áttaði sig strax á alvarlegri stöðunni
og ók af stað frá Grundarfirði, hvar
hann býr, til Reykjavíkur. Elísabet,
sem er hjúkrunarfræðinemi á öðru
ári, var þetta kvöld á vakt á Land­
spítalanum í Fossvogi. Á sekúndu­
broti urðu þar hlutverkaskipti, þar
sem hún var allt í einu ekki í vinnunni
lengur, heldur aðstandandi „Aðal­
geir hringdi og sagði: „Pabbi lenti
í slysi, þetta er ekki gott, þú verður
að vera sterk. Ég er á leiðinni og er
að reyna að drífa mig.“ Og ég var
þarna allan tímann undirbúin undir
það að pabbi væri að koma dauður
inn á spítalann. Þetta hljómaði bara
þannig. Slagæðin farin í sundur,
búið að svæfa hann og þyrlan send
eftir honum. Það bara meikaði ekki
sens að hann væri að fara að lifa
þetta af þannig ég var undirbúin
öllu. Þegar hann kom svo lifandi inn
á spítalann og fór inn í aðgerð þá
tókum við bara eina mínútu í einu.“
Elísabet tók á móti mömmu sinni
á bráðamóttökunni og sá pabba sinn
stuttlega áður en honum var rúllað
inn í lokað herbergi. Þær mæðgur
settust inn í aðstandendaherbergi
og við tók bið. Aðalgeir bættist svo
fljótlega við og sátu þau þar þrjú og
biðu fregna. Elísabet og Páley lýsa
því báðar að þau hafi verið vel upp­
lýst um kvöldið og nóttina. Reglu­
lega komu inn læknar eða aðrir
heilbrigðisstarfsmenn sem sögðu
frá stöðu mála. „Mjög fljótlega kom
til okkar læknir sem upplýsti okkur
um að höndin yrði tekin af, það var
tekin ákvörðun um það eiginlega
strax. Ég var búin að sjá höndina og
gerði mér alveg grein fyrir því hvað
var að gerast,“ segir Páley.
Þrjár aðgerðir
Um miðnætti var Vignir búinn í
aðgerðinni og færður inn á gjör­
gæslu þar sem fylgst var vel með
honum, teknar myndir af höfði
og mænu og aðstandendur upp­
lýstir reglulega um hvernig þær
myndir komu út. „Í þessari aðgerð
var hendin tekin og svo var í raun
bara lokað fyrir. Læknarnir treystu
mér ekki í meira og því var ákveðið
að loka fyrir og ganga betur frá í
annarri aðgerð síðar,“ segir Vignir
sem var mjög óstabíll í aðgerðinni
og eftir hana var í heildina búið
að dæla í hann 4,5 lítrum af blóði.
Hann fór í næstu aðgerð á sunnu­
deginum þar sem klárað var að
ganga frá sárinu og þar með áttu
aðgerðirnar að vera upptaldar. Svo
fór þó að hann fékk ígerð í sárið og
beinið og þurfti í þriðju aðgerðina
að nokkrum vikum liðnum. Þar
var hendin, eða stubburinn eins
og Vignir segir, styttur enn frekar
og nær nú einungis sjö sentimetra
niður frá handakrika. „Þetta var
svolítið bakslag, að fá þessa sýk­
ingu, að þurfa að fara aftur í aðgerð
og stytta stubbinn enn frekar. Það
gerir það að verkum að það er erfið­
ara að halda á honum gervihand­
legg og ég þarf líklega í framtíðinni
alltaf að vera með einhverja brynju
utan um brjóstkassann til þess að
geta haldið svona gervihendi á
stubbnum.“
Aftur að húmornum
Vignir var vakinn á gjörgæslu um
klukkan 16 á föstudeginum. „Það
fyrsta sem hann sagði þegar hann
vaknaði var: Andskotinn ég átti að
mæta á fund í dag,“ segir Elísabet
og horfir hlæjandi á pabba sinn.
„Þá vissum við að það var í lagi með
hann. Að hann kæmist lífs af. Hann
var eins og hann átti að sér að vera,“
segir Elísabet og Páley stingur inn
í. „Já, við höfum komist ótrúlega
langt á jákvæðu hugarfari og húm­
orinn hefur í gegnum tíðina verið
okkar verkfæri í erfiðum aðstæðum
og er það svo sannarlega í þessu
verkefni líka.“
Tók 57 daga að
komast út
Hrannar, miðjubarn Vignis og
Páleyjar, sem búsettur er í Noregi
flaug heim til Íslands á laugar­
deginum og stoppaði í rúma viku.
Næstu daga dvaldi Páley með
börnum sínum þremur í íbúð
Verkalýðsfélagsins í Kópavogi
en flestum stundum vörðu þau á
spítal anum með Vigni. „Það var
bara strax á laugardeginum eftir
slysið sem ég tamdi mér það hugar­
far að það væri ekkert annað í boði
en „upp og út,“ og ég var mjög
fljótlega kominn upp svo næsta
mál var að komast út. Og það tók
57 daga,“ segir Vignir sem útskrif­
aðist af Landspítalanum 20. des­
ember, eftir nokkrar tafir vegna
ígerðarinnar. Svo þegar hann átti
að útskrifast af spítalanum 15. des­
ember greindist hann með Covid
og var lokaður af í fimm daga. „Það
voru sólarlausir dagar og erfiðir,“
segir Vignir sem var svo gott sem á
leið út af spítalanum þegar honum
var snúið við og hann einangraður.
Hann minnist eins starfsmannsins
með einstakri hlýju. „Ég fór mjög
langt niður þegar ég var lokaður
þarna inni. Það mátti enginn koma
í heimsókn og eina fólkið sem ég sá
voru heilbrigðisstarfsmenn í geim­
verubúningum. Þá kom einn starfs­
maðurinn inn í herbergi til mín
í öllum gallanum, settist í stól og
fór að tala við mig,“ segir Vignir.
„Hann spurði að engu, bara talaði
og það er sko þvílíka snilldin. Hann
sat í klukkutíma og kjaftaði og ég
var sestur upp fyrir rest til að tala
við hann. Hann vissi nákvæmlega
hvað hann var að gera.“
Leatherman og perlur
Í Noregi eiga Vignir og Páley þrjú
barnabörn, þar af eitt sem fæddist
nú í byrjun árs. Þegar Hrannar kom
frá Noregi á laugardeginum kom
hann færandi hendi með mynd
og perluskraut frá sonum sínum
tveimur. „Þeir voru búnir að græja
þetta strákarnir. Sá eldri var búinn
að teikna mynd þar sem ég var með
leathermann hníf í staðinn fyrir
vinstri hendina. Og sá yngri var
búinn að perla á mig hanska, svo ég
gæti farið á tónleika og verið með
hendur upp í loft.“
Hægri höndin þarf
að vinna fyrir tvær
Jólunum vörðu Vignir og Páley
í Reykjavík með Elísabetu sem
gekk á vaktir á Landspítalanum
yfir hátíðirnar. 28. desember fóru
þau svo heim í Grundarfjörð þar
sem þau voru yfir áramót en strax
á nýju ári hófst stíf endurhæfing hjá
Vigni á Grensás. Frá tólfta janúar
hefur hann verið þrjá daga í viku
í endurhæfingu þar, þar sem hann
vinnur með sjúkraþjálfara að því að
ná upp styrk. Hægri höndin þarf nú
að vinna fyrir tvær og því eins gott
að hún sé hraust. Þá er einnig verið
að þjálfa stubbinn vinstra megin og
koma honum í slíkt form að hann
þoli að halda á gervihendi. „Það er
komið það langt að líklega verður
hægt að raða saman hendi á mig
eftir páska. Svo er verið að leita að
rafleiðni í þessum stuttu vöðvum,
tví­ og þríhöfðanum sem eftir eru.
Ég er búinn að horfa á gervihendi
opnast og lokast fyrir framan mig
þannig það er einhver rafleiðni í
þeim sem hægt er að nota. Svo það
eru spennandi tímar framundan.“
Draugaverkir
Aðspurður um líkamlega líðan í
dag segir Vignir að vel gangi að ná
upp þreki. Fyrst þegar hann byrj­
aði á Grensás hafi hann þurft að
leggja sig um miðjan dag en þurfi
það ekki lengur. Hvað verki varðar
segir Vignir þá ekki vera líkam­
lega. „Ég er með draugaverki. Ég
er mjög slæmur í vinstri lófanum
annað slagið. En það vantar bara
lófann. Þar er það hausinn sem
er að plata mig,“ segir Vignir sem
þarf þá að sannfæra sjálfan sig um
að hann sé ekki með vinstri hendi
og geti þar af leiðandi ekki verkjað
í hana. „Svo er algjör snilld að nota
spegil, þannig get ég sjálfur platað
hugann. Maður situr með spegil
við hliðina á sér og leikur sér með
eitthvað í hægri hendinni og ef þú
horfir í spegilinn þá er eins og þú
sért að horfa á vinstri hendina. Ver­
kirnir steinþagna.“
Liggur alltaf óskaplega á
Páley hefur verið sjúkraskrifuð
frá sinni vinnu á leikskólanum í
Grundarfirði allt frá því slysið varð,
hún er aðstoðarmaður Vignis sem
enn má ekki keyra sjálfur og þarf
ýmsa aðstoð. Hvað Vigni varðar er
hann byrjaður að mæta til vinnu.
„Ég mæti alltaf í vinnuna á mánu­
dögum áður en við þurfum að fara
suður á Grensás,“ segir Vignir og
hlær. Hann viti þó ekki hvenær
hann komi til með að geta aftur
farið til starfa að fullu, því það taki
upp allan hans tíma að ná sér eftir
slysið. „Mér liggur náttúrulega
alltaf alveg óskaplega á,“ segir
Vignir og lýsir fyrsta fundi sínum
með Össuri stoðþjónustu. „Það
kom þarna maður til mín sem lýsti
ferlinu fyrir mér. Fyrst fengi ég
mjúkan hólk utan um stubbinn og
svo harðan hólk utan um hann. Svo
einhverja lengingu og þyngingu
og því næst olnboga og kannski
framhandlegg. Það er allt gott og
blessað með það en þegar ég spurði
hann hvenær það yrði ljóst hvort
ég gæti notað það sem smíðað
yrði á mig þurfti ég að anda rólega
inn og rólega út,“ segir Vignir og
hlær að sjálfum sér. „Það tekur tvö
ár að komast að því hvort ég geti
notað það sem ég fæ. Það eru fimm
mánuðir frá slysinu og ég hef bara
þurft að taka einn dag í einu.“
Með sterkt lið
á bakvið sig
„Ég held að andlega áfallið hjá fjöl­
skyldu minni sé miklu stærra en
það áfall sem ég varð fyrir,“ segir
Vignir sem um tíma lá milli heims
og helju. Elísabet segist sjálf enn
finna fyrir áfallinu og að hún eigi
eftir að vinna úr því að fullu, þótt
dagarnir frá slysinu líði einn af
öðrum. Þau öll finna fyrir miklu
þakklæti í garð fólksins í kringum
sig og ekki síst þeirra sem komu
að björguninni. „Það sem kemur
okkur í gegnum þetta áfall er sam­
staða fjölskyldunnar, sem er sterk.
Ég veit ekki hvar ég væri ef ég
hefði ekki börnin okkar. Þau voru
stóri styrkurinn í þessari raun,“
segir Páley og lítur á Elísabetu.
Elísabet lét húðflúra pabba sinn á
annan fótlegginn en á sama legg er
hún með tattoo af Bleiku slaufunni
fyrir mömmu sína sem greindist með
brjóstakrabbamein árið 2013 og
sigraðist á því.
Svona voru fyrstu dagarnir.
Á fundi með Össuri stoðþjónustu.