Skák - 01.05.2004, Side 6

t
Guðmundur Pálmason
Minning
Einn af þekktustu skákmeistur-
um landsins, Guðmundur
Pálmason, lést hinn 11. mars s.l.
á 76. aldursári, en hann var
fæddur á Oddsstöðum í Dala-
sýslu 11. júní 1928.
Skákferli Guðmundar verða inn-
an tíðar gerð ítarleg skil hér í
blaðinu í þættinum Islenskir
skákmeistarar. Hér verða því
nokkur þakkar - og kveðjuorð
látin nægja.
Ungur að árum vakti Guð-
mundur athygli íyrir skákstyrk
sinn og þótt skákin yrði á full-
orðinsaldri að víkja úr fyrirrúmi
fyrir lærdómi og jarðvísindum,
sem urðu ævistarf hans, varð
skákin og ævintýralönd hennar
ekki langt undan og þar náði
hann svo glæsiiegum árangri að
hiklaust má telja hann í hópi
sterkustu skákmeistara íslenskra
upp úr miðri liðinni öld. Marg-
ir velta því svo enn fyrir sér
hversu langt Guðmundur hefði
náð í skákinni hefði hann helgað
henni alla sína krafta eins og at-
vinnuskákmenn nú gera. Eng-
inn velkist þó í vafa urn að ferili
hans hefði orðið glæstur.
Þrisvar sinnum tefldi Guð-
mundur á Ólympíuskákmótum,
sex sinnum á alþjóðlegum mót-
um og m.a. stúdentamótum.
Þrír heimsmeistarar, Dr. Euwe,
M. Tal og B. Spassky urðu að
sætta sig við jafnan hlut gegn
Guðmundi, en fyrsta Ólumpíu-
ferð hans var til Amsterdam
1954, en frammistaða Isiend-
inga þar var mjög rómuð er þeir
komust í A-riðil úrslita og lentu
í 12. sæti. I sveitinni voru nafn-
arnir fjórir, Guðmundur Arn-
laugsson, Guðmundur Agústs-
son, Guðmundur S. Guð-
mundsson og Guðmundur
Pálmason ásamt ungu mönnun-
um Friðriki Ólafssyni og Inga R.
Jóhanssyni. Guðmundur var
einnig í hinni frægu Ólympíu-
ferð til Kúbu 1966, er íslenska
liðið náði 11. sæti.
Skákfélagar Guðmundar fyrr og
síðar bera honum allir sömu sög-
una. Þar fór ákaflega traustur
hæfileikamaður og góður félagi;
Fas Guðmundar einkenndist af
hógværð og lítillæti, en einig
stefnufestu og ákveðni þegar þess
þurfti með. Þeir eiginleikar
komu skákhreyfmgunni vel þau
ár sem Guðmundur var í stjórn
skáksambandsins á sjöunda ára-
tug liðinnar aldar. Þetta voru ár
mikils umróts í skákhreyfmg-
unni og eins gott fyrir nýkjörinn
forseta S.I. 1966, Guðmund
Arason, að hafa með sér trausta
meðstjórnendur eins og Guð-
mund Pálmason. Báðum þessum
sómamönnum kynntist ég nokk-
uð síðar í störfum fyrir Skáksam-
bandið. Þá kom oft fram í skegg-
ræðum um fyrri tíð hversu milda
virðingu og vinarhug hinn aldni
fyrrum forseti S.I., Guðmundur
Arason, bar til þessa nafna síns.
„Nafni minn var ætíð eins og
klettur við hlið mér þegar á
reyndi“, sagði Guðmundur með
áhersluþunga. Sjálfur hef ég
sömu sögu að segja, en í öllu
amstrinu kringum Heimsmeist-
araeinvígið 1972 átti Guðmund-
ur sinn þátt í að bjarga fjárhag
S.I. Einn daginn var hann mætt-
ur á fund stjórnar S.I. ásamt
vörpulegum manni Bárði Jó-
hannessyni gullsmið, sem semja
vildi við S.I. um smíði og sölu
minnispeninga um einvígið.
Bárð þekktu stjórnarmenn ekki
neitt, en orð Guðmundar um að
120
S K A K