Helgarpósturinn - 18.12.1981, Blaðsíða 21

Helgarpósturinn - 18.12.1981, Blaðsíða 21
V ' " 'VA ,.-1 'Unnn. Föstudagur 18. desember 1981 21 Djasspönkfönk Djassrokkið, rafdjassinn og bræbingurinn hefur verið fyrir- feröarmikiðí ryþmiskri tónlist siðustu tíu - fimmtán ára. Allt Bowies. Hann er gamalkunnur á slóöum frammúrstefnudjassins~ og hefur leikib á skifum Arthur Blythes og á fyrstu plötu hans: Jazz eftir Vernhari Linnet frá þvi Miles Davis gekk i smiðju Jósefs Zawinul hins austurriska og John McLaughl- ins hins breska hefur rafur- magnib verib sterkt i djassin- um. Heill skóli alvarlegra lista- manna hefur fylgt þeirri stefnu sem kannski hefur náð einna lengst i tónlist hrjómsveitar Zawinuls: Weather Reaport þegar Davis sleppir. Bassaleikari WR var i upphafi tékkneski bogasnillingurinn Miroslav Viotus, en var siðar leysturaf hcílmi af Jaco Pastor- ius, flórídönskum rafbassaleik- ara. Jaco hefur nú sent frá sér aðra sólóplötu sina: Word of Mounth (WB 56897), en su fyrsta kom íitá Epic (PE 33949) og var samnefnd bassaleikar- anum. Þessi nýja plata Pastorius er að mörgu leyti mjög vel heppn- uð. í nýlegu viðtali við down beatsegir Jaco frá þvi hvernig hann vann plötuna. Yfirleitt tók hann bassann upp fyrst, lét siðan viðbótarrýþma og blásara leika, siðan kannski viðbótar- slagverk og svo annan blásara. Röðin skiptir ekki öllu heldur vinnubrögðin. Þau eru meira i ætt við popp en djass. Þvi er ótrúlegt hvernig fyrsta verk plötunnar: Crisis, er tryllt i harðri sveiflu með frjálsum blæstri. Einsog það væri tekið uppá tónleikum! Það eru að visu engir smákallar sem blása: Wayne Shorter, Mike Brecker og Hubert Laws og Herbie Hancock er á pianóið og Jack DeJohnette á trommurn- ar. Þetta coltraneiska stef end- ar bratt og alltíeinu er kominn vals og belgiski munnhörpuleik- arinn Toots Thielemans blæs undurblitt. Þetta verk var lika á siðustu WR plötunni: Night passage, og heitir Three Views Of A Secret. Kórinn og streng- irnir eru að visu einum of con- rifflegir fyrir mig en Toots blæs fallega. Svo hefst Liberty City einsog Thad Jones-Mel Lewis bandið blés i fönkistuði forðum daga og þá var nii ekkert dregið af sér. Bassariffið er skemmti- legt i bland við stáltrommur Othellos og Toots vælir blúsinn. Seinni hliðin er samfella sem hefst á Krómatiskri fantasiu Bachs, þarsem Jaco þeysir á rafbassanum einsog Niels- Henning á kontranum (Niels nældi sér i glissandann i Donnu Lee á fyrstu sólóplötu Jaco). Eftir hugleBingu um fantasiuna blæs Toots, Blackbird Lennons & Mciartneys. Þá hefst titil- verkið þarsem Jaco leikur á allt milli himins og jarðar og svo er það lokaverkið og ber nafn barna hans að hætti bassaleik- ara: John & Mary. Mikið lifand- isóskup er bassasóloinn i öðrum kafla fallegur. Þarna er enginn venjulegur bassagitarsgutlari á ferðinni heldur snillingur sem meðhöndlar rafbassann einsog listhljóðfæri! Sopraninn hans Wayne Shorters er heldur ekk- ert slorog sómir sér vel i félags- skap hins karabiska Jacos. Önnur hlið á hinum rafmagn- aða djassi ersú er snýr að gitar- leikaranum James „Blood" Ulmer og sveitum einsog De- funkt sveit yngri bræöra Lester Hægt er aö vera á hálum ís þóttháltséekkiávegi. Drukknum manni er voöi vis vist á nótt sem degi. Tales Of Captain Black (Artists House AH7) var Ornette Cole- man á altinn og hefur hann kennt Ulmer margt. Svo kom: Are YouGladToBe ln America á nýbylgjumerkinu breska Rough Trade (Rough 16) og No Wavemeð Ulmer og The Reve- lation Ensemble (Moers Music 01072). Loks er það ein glæný: Free Lancing (CBS 85224) og þarmeð er Ulmer kominn á spenann hjá stórlöxunum eins og Blyth, Dexter, Miles og Weather Report. Ulmer er ekkert unglamb, bráðlega fertugur, og tónlist.. hans er þroskuð og þótt djassinn sé aldrei langt undan er fönkið rikjandi og rýþminn er sterkur og margbreytilegur. Hráslaga- legur gitarleikur hans er um- fram allt kraftmikill og spennt- ur og þótt tónninn sé ekki uppá þaö fegursta (nær Les Paul og Óla Gauk en Christian og Raney) býr hann yfirseiömagni er lætur mann ekki i friöi. Ulm- erhefur samið öll verk plötunn- arog bestfellurmér þegar hann lætur vera að syngja, þótt hann sé ekki óþokkalegur sálari. Blásarar eru ekki af verri end- anum á plötunni og fer David Murray á kostum svo og tromp- etleikarinn Olu Dara. Plata sem brúar bilið milli djass og nýrokks, en Clash leíka stundum Mose Allison.

x

Helgarpósturinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Helgarpósturinn
https://timarit.is/publication/47

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.