Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 24.12.1939, Blaðsíða 8

8
JÓLABLAÐ
GLEÐILEG JÓL !
Nottahúsið Grýta.
GLEÐILEG JðL!
H.F. RAFMAGN.
inn, og nú var einmitt háflæði,
svo því vildi framkvæmdar-
stjórinn að farið yrði strax, svo
hægt væri að komast skemmstu
leið, annars hefði þurft að fara
í gegn um allar brýrnar, og
tekur það oft tíma, því „þeir“
eru stundum óliðlegir að stanza
umferð á nærliggjandi götum
borgarinnar, eingöngu til að
lyfta brúnum fyrir lítilli segl-
skútu.
Auðvitað var ég einn af á-
höfninni á Della Crúsa, og sem
einasti fullhásetinn um borð,
stóð ég fram á, þandi út bera
og veðurbarða bringuna framan
í .,landkrabbana“, sem stóðu á
hafnarbökkunum og horfðu á
— og spýtti mórauðu í allar
áttir, því ég hafði öðlast þá
þekkingu, að tyggja rullu. —-
Þeir, sem stóðu og horfðu á
okkur sigla út, reyktu vindl-
inga, en það þótti mér ekki
nógu kröftug tóbaksnotkun fyr-
ir Ægi, eins og hann hlaut að
taka á móti okkur er út kæmi.
Það var rok í orðsins fyllstu
merkingu, er við renndum út í
gegnum hafnaropið, sem lokað-
ist strax á eftir okkur.
Á hafnarbakkanum stóð hafn-
arvörður, og öskraði til mín af
öllum kröftum, hvort maður-
inn (þ. e. skipstjórinn) væri vit-
laus að ætla sér út í þetta veð-
ur með slíkt heljarbákn á
dekkinu.
— Það er meiningin að reyna
’ann! öskraði ég til baka, og
spýtti mórauðu, sem fauk langt
inn yfir land.
Til þess að veltingur skipsins
yrði sem allra minnstur, var
stórseglið sett upp — rifað —
hin látin vera niðri.
Fyrst var haldið sem leið
liggur til suðurs, á milli sigl-
ingarmerkjanna, sem eru smá-
„kústar“ upp úr sjónum. En
brátt var beygt austur á, og
byrjaði þá Della Crúsa að
leggja sig á hliðina, á milli þess
sem hún meðtók smágusur inn
á dekkið. Til allrar lukku var
sama og engin kvika, en svona
eins og í hennar stað, öskraði
stormurinn í reiðanum og sjór-
inn rauk fram eins og hvíta-
mjöll á íslenzkum vetrardegi,
svo allt ofan dekks var renn-
andi blautt.
Svo allt í einu skeði það —
formála- og serimoníulaust,
eins og það skeður oftast á sjón-
um:
Skipstjórinn stóð sjálfur við
stýrið, en við hinir vorum að
aðgæta víra þá, er héldu kran-
anum föstum, og svo vel vildi
til, að við vorum allir framan
við hann. og reyndum að herða
á vírunum með vöruvindu
skipsins, og gerðum þá tilraun
með handafli, — þegar sú
gamla og góða skúta: Della
Crúsa, ættuð frá Suðurlöndum,
tekur á sig sjó og leggur sig
síðan hægt og rólega, eins og
ekkert liggi á, á bakborðshlið-
ina, svo mikið, að sjór gekk inn
á lestarop.
— Komið þið ykkur undan,
strákar! var öskrað í gegnum
storminn.
Við sáum þegar hvers kyns
var og reyndum að forða okkur
hver sem betur gat. — Ég náði
í „pikkfallið“ og óg mig upp á
bómuna, og mátti ekki seinni
vera, því um leið og ég hóf
mig upp frá dekkinu, heyrðust
brestir og brothljóð, og við sá-
um kran . .. mér liggur við að
segja: „kranahelvítið“ — síga
út á bakborða. . . .
— Náið þið ykkur í lífbelti!
öskraði skipstjórinn. Sjáið þið
ekki að við erum að fara?
— Við látum andskotans
kranann fara fyrst! var öskrað
á móti.
— Og síðan framkvæmda-
stjórann! bætti annar við.
— Reynið þið að gefa upp á
vírunum, var næsta skipun.
Við þutum allir niður á dekk
og að vindunni, því auðsjáan-
lega var nú hver síðastur: ann-
aðhvort var að duga eða drep-
ast. — Skipið var farið að hall-
ast ískyggilega mikið, lestarlok-
urnar brotnar á stórum hluta,
og bakborðsstokkurinn hlaut að
fara með krananum.
Svo fljótt sem mannlegar
hendur gátu unnið, án nokkurs
fums eða pats, var kraninn los-
aður og á meðan hallaðist skip-
ið meira og meira.
Skipstjórinn hafði beint skip-
inu upþ í vindinn og minnkað
ferðina, og nú biðu allir þess,
sem verða vildi. Hvað átti að
ske? Áttu menn og skip að far-
ast? Sökkva eins og drukknað-
ar skipsrottur með einum 12
tonna löndunarkrana, bara af
því, að nokkra ístruprýdda
herra í landi langaði í meiri
pening? Helvítis framkvæmda-
stjórinn! Upp til himins stigu
nokkrar kröftugar bölbænir í
hans garð. Ég tók mér nýja
skrotölu.
Hægt og sígandi hallaði skip-
ið sér meira. Við biðum — unz
-----brak — brothljóð, og svo
hvarf kraninn í hafið, og með
honum mikill hluti bakborðs-
borðstokksins.
Hið dramatiska augnablik
var afstaðið og menn önduðu
léttara. Lengi á eftir lá skútan
á hliðinni, eins og til að jafna
sig; síðan rétti hún sig við aft-
ur og lét þá sem ekkert hefði í
skorizt — þannig geta skip ver-
ið og hagað sér, alltaf köld og
róleg, hvað sem á gengur, og
þannig vilja þau einnig að á-
höfnin innanborðs sé.
Það er skemmst frá að segja,
að við snerum við, því nú var
Della Crúsa allt annað en sjó-
fær, og þegar við komum aftur
að porti hafnarinnar, var þar
fyrir sami hafnarvörðurinn og
áður er um getið. — í þetta sinn
kinkaði hann kolli og sagði, að
þetta hefði hann vitað: svona
myndi það fara.
Og svona fór það líka.
D. A.