Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 24.12.1939, Blaðsíða 28

28
J ÓLABLAÐ
'
Charles Baudelaire:
tr
Ihugun.
SORG mín, ver stillt. í húmi hylst nú borgin.
Þitt hróp fékk svar, því kvöldsins rauða glóð
dvínar og eyðist. Drungi leggst á torgin,
dapurleg fróun leggst í kvöldsins slóð.
Er borgarmúgur berst í nautnaflaumi
— í böðulsklóm hann drýgir afglöp sín.
Dvel hjá mér sorg mín, leið mig lífs úr glaumi,
ljúft er þitt handtak, kærust návist þín.
Á hafsins armi sólin banvæn blundar
blæðandi undum skýlir nálín rautt.
Á lofti þyrpast liðin ár til fundar,
sem liðins ásýnd bliknað hvert og snautt.
Og upp af svölu austurloftsins djúpi
rís alstirnd nótt og dregur myrka slóð
af klæðafaldi fast að bjarmans hjúpi.
Fölskvuð og myrkvuð senn er dagsins glóð.
M. E. þýddi.
Sigbjorn Obstfelder:
Tvö ljóð.
einmana. Því mig langaði til að
þekkja þann, sem átti hug-
myndimar, sem ortu sjóin og
skýin og sköpuðu mannanna
eyru.
Bláklukkur.
EG rölti upp eftir bökkun-
um. Þar er skafbylur.
Nei sko, þarna kemur ofur-
lítill telpuhnokki labbandi, svo
smáfætt, móti veðrinu.
En hvað er það, sem hún
hefir meðferðis? Bláklukkur!
Bláklukkur? Svona snemma,
í febrúar, en þá eru skíðaferðir
og stúlkur klæddar í loðfeldi.
Jú, svo sannarlega eru það
bláklukkur. Meira að segja
stór, þykkur blómvöndur.
Nú er ég búinn að ná henni.
Níu ára með langar fléttur.
— Hvað hefirðu gert við blá-
klukkurnar?
— Bláklukkur! Ég hefi engar
bláklukkur.
— Jú, svo sannarlega hefirðu
þær. Ég sá það með mínum eig-
in augum, og meira að segja
stóran, þykkan blómvönd.
En hún hefir engan blá-
klukkublómvönd.
Aðeins tvö stór barnsaugu
hefir hún telpuhnokkinn, að-
eins tvö barnsaugu, sem brosa
og ljóma, og leiftra þvílíku
stjömuregni af blikandi blá-
klukkum.
GLEÐILEG JÓLÍ
Sigurður Kjartansson,
Laugavegi 41.
GLEÐILEG JÓL!
Kolaverzlun
Ólafs Ólafssonar.
IpSIMBj
óskar öllum
viðskiptavinum sinum
GLEÐILEGRA JÓLA
Sjálfið.
EG málaði hinar breiðu, ró-
legu línur vatnsins. Lítil
og stór segl, gufuskip með
langa reykjastróka, sveigja sig
á því og beygja, ský og skips-
lugtarljósin spegla sig í því,
hólmum skýtur upp eins og
draumum frá djúpi þess.
Ég lét græna jörð beygja sig
niður beggja megin við fjörð-
inn og drekka af vatninu. Hún
hefir kniplað fald þess með
laufi og burkna og blómum eins
og mjúkum blævæng.
Og undir laufinu leiðast
menn og konur,. tvö saman eða
í hópum.
Ég hefi samstillt tóna lofts-
ins, vatnsins og laufsins og ég
hefi skapað eyru mannanna í
fullkomið samræmi.
Ég geng einn meðal þeirra
og heyri þau hlæja og hvísla
ástarorð hvert að öðru.
Og niður frá, þar sem haf og
strönd fallast í faðm, legg ég
fjólublátt svif af sólbráð og
sveipa því upp yfir fjallaskörð-
in. Það er ísaumað margföldum
litlum perlum, ljósunum, sem
stíga upp af fjallinu, frá heim-
ilunum.
Ég geng aleinn á meðal þeirra
og mér er það ánægja að hlusta
á hugsanir þeirra og þekkja
sorg þeirra og gleði.
Og samt — ég veit það ekki
— er það mér ekki nóg. Ég verð
svo eirðarlaus. Allt er mér ó-
kunnuglegt. Ég verð að fara
burtu.
Og hægt og hægt fer ég upp
eftir móti fjöllunum og að baki
mér verður söngurinn og hlát-
urinn æ veikari og veikari. Að
lokum þagnar hann og ég
heyri aðeins hvíslið í lynginu
og stunur í ísspönginni,
Og það vaknar döpur þrá í
brjósti mínu.
Ef einhver skyldi koma. —
Hann myndi læðast þar með-
fram sem ísspöngin stynur og
lyngið deyr.
Hann myndi koma og segja:
Ég sá sjóinn og himinninn og
litskrúðið og mennina fyrir
neðan. Og ég varð meir og meir