Morgunblaðið - 26.01.1967, Blaðsíða 22

22
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 26. JANÚAR 1967.
Unnur Guðmunds-
dóttir iró Dæli, Kveðjn
I>ANN 3. janúar sl. andaðist á
Borgarspítalanum í Reykjavík,
Unnur Guðmundsdóttir frá Dæii
i Fnjóskadal. — Hún var fædd
að Vík á Flateyjardal þann 8.
apríl árið 1896, og var því á 71.
aldursári, er hún lézt.
Foreldrar Unnar fluttust að
t
Elsku litla dtóttir okkar,
Hilda,
lézt 23. þessa mánaðar.
Sigurbjörg Snorradóttir,
Njörður Ó. Geirdal,
Góteborg.
t
Erlingur Filippusson,
grasalæknir,
andaðist 25. þ. m. að Landa-
kotsspíalanum. Útilörin á-
kveðin siíðar.
Vandamenn.
t
Hjartkær maðurinn minn,
James Guilfoyle,
andaðist að heimili sínu í
Englandi þann 11. jan. sl. —
Jarðarilörin hiafur farið frarn.
Fyrir mína hönd og ann-
arra vandamanraa.
Þórdís Gestsdóttir Guilfoyle.
t
Móðir oikkar,
Guðríður Sveinsdóttir,
andaðist á Elldheimilinu Sól-
vangi siðastl. mánudag. Jarð-
arjörin fer fram frá Fríkirkj-
unni í Hafnarfirði langardag-
iinn 28. janúar, heÆst kL 2 eJi.
Elin Kristjánsdóttir,
Sveinbjörg Kristjánsdóttir,
Einar Kristjánsson,
Gissur Kristjánsson,
Vigdís Krístjánsdóttir,
Jón Kristjánsson,
’Sveinn Kristjánsson,
Úlfhildur Kristjánsdóttir,.
Sveinn Kristjánsson.
Dæli, er hún var enn á bernsku
skeiði, og nú er Flateyjardalur
í eyði eins og kunnugt er.
Unnur lifði sín' bernskuár í
Fnjóskadalnum, en á unglings-
árunum leitaði hún burt úr föð-
urgarði, bæði til að vinna fyrir
sér og leita sér nokkurrar mennl
unar. Kom þá fljótt í Ijós, að
hún var vel að sér, bæði til
munns og handa. Hún leitaði út
fyrir landsteinana og dvaldist
um það bil eitt ár í Danmörku,
bæði við nám í hússtjórnarskóla,
við garðyrkjustörf o.fl.
Þegar heim kom tók hún íil
við ýmis störf, vann m.a. við
verzlunarstörf á Akureyri nokk
urn tíma.
Þann 23. desember árið 1928
giftist Unnur Kristni Árnasyni,
sjómanni, og síðar beyki, ættuð-
um frá Skeiði í Svarfaðardal.
Þau hjónin áttu lengi heima á
Akureyri, og þar vann frú Uun-
ur sitt aðalævistarf, sem móðir
og húsmóðir.
Eignuðust þau hjónin fimm
börn, en tvö þeirra dóu strax
í frumbernsku. Voru það tvíbur
ar.
Dæturnar þrjár, er komust til
fullorðinsára eru þær Jórunn,
t
Innilegar þakkir fyrir auð-
sýnda saimúð við fráfiadl og
útfiör
Jakobínu S.
Guðmundsdóttur.
Börn, tengdabörn og
barnabörn.
t
Innilegar þakikir fy-rir auð-
sýnda samúð við anduáit og
jarðarför,
Petrínu Guðmundsdóttur
frá Kjós.
F. h. vandamanna.
Guðmundur Ágústsson.
t
VJð þökkum innilega auð-
sýnda saroúð og vináttu við
andl'át og útfiör konu minnar,
móður og ömmu,
Ólafar Einarsdóttur.
Erlendur Jóhannsson,
Unnur Eriendsdóttir og börn.

t Jóhannes Arngrímsson, Mávahlíð 19, verður jarðsettur frá Háteigs- kirkjiu fiöstudaginn 27. janúar k)l. 10.30. Útvarpað verður frá athöfninni Guðrún S. Helgadóttir, Agða Vilhelmsdóttir, Anna Jóhannesdóttir, Tómas A. Jónasson. t Hjartanlega þökkum við öllum þeim, sem sýndu okkur sarnúð og hluittekningu við fráfall og jarðarfiör okkar elskuliega sonar og bróður, Birgis Magnússonar. Guð blessi ykkuir öll. Signý Guðbjörnsdóttir, Magnús jónsson og börn.
gift Aðalbirni Krisfibjarnarsyni
flugstjóra, Siguilaug, gift Einari
Eggertssyni stýrimanni, og Hug-
rún, gift Halldóri Briem verka-
manni. — Barnabörnin eru tíu.
Meðan Unnur átti heimili sitt
á Akureyri var hún oftast bund-
in húsmóðurstörfunum, eins og
að líkum lætur. Þó vann hún
nokkuð að saumaskap, enda var
hún lærð saumakona. Brátt fór
að bera á heilsuleysi og háði það
Unni við öll störf, þótt hún
reyndi að berjast gegn því með
æðruleysi og bjarsýni.
Árið 1953 fluttust Unnur og
Kristinn frá Akureyri til Reykja
víkur.
Vann hún fyrstu ár sín hér í
borg á saumastofu, en brátt tóku
kraftarnir að þverra sökum van
heilsunnar, og síðustu árin voru
veikindin þungbær, en Unnur
mætti þeim með meðfæddri
þrautseigju unz yfir lauk. Hún
lézt eins og áður segir, þann 3.
janúar siðastliðinn og var útfór
hennar gerð frá Fossvogskapellu
þann 11. sama mánaðar.
Unnur var fríð kona, glaðleg
og hýr í viðmóti Gestum tólc
hún frábærlega vel og get ég og
systkini mín dæmt um þaö af
eigin reynslu, en um árabil var
heimili hennar athvarf og skjól
okkar, er við áttum erindi til
Akureyrar. Eigum við Unni og
fjölskyldu hennar mikið að
þakka.
Ég sendi Kristni Árnasyni, eft
irlifandi eiginmanni Unnar, inni
legar samúðarkveðjur, svo og
dætrum hennar, barnabörnum
og öðrum vandamönnum.
Unnur Guðmundsdóttir var 1
liði þeirra, er vinna fyrir ljós-
ið og mildina. Hún var boðin og
búin til að hjálpa þeim, sem
til hennar leituðu. Sínum náa-
ustu sýndi hún óþreytandi kær-
leika. — Hún trúði á líf handan
skugganna er bíða allra lifenda
hér á jörðu.
Kristján Jóhannsson,
Sjölug:
Sigríður Sigurðardóttír
í Sólheimatungu
ÞAÐ kom mér á óvart, er ég
hitti Diddu, dóttur Sigríðar, sem
tjáði mér að móðir hennar yrði
sjötug 26. þ.m., en Didda er gift
Birni Stefánssyni, Jóh. Stefiáns-
sonar, fyrrv. ambassador í Kaup-
mannahöfin, þess iheiðursmanns.
Ég vil strax taka það fram, að
þetta á ekki að vera neitt ævi-
registur um frú Sigríði, heldur
stutt vinar- og þakklætiskveðja
frá mér, dóttur og konu, fyrir
allt sem hún hefur verið fyrir
okkur frá því við fyrst kynnt-
umst henni. Undanfarin tuttugu
ár hef ég farið í minn praxis
út á land og gistum við þá gjarn
an að Bifröst eina eða tvær næt-
ur, því að ekkert liggur á að
komast norður. Svo komum við
til baka á suðurleið um „holt og
Borgarfjörð", eins og sagt er í
ljóðinu, og nú í sextán til seytján
ár höfum við gist í Sólhekna-
tungu eina nótt, því að mér hef-
ur fundist við ekki egta farið
þar framhjá garði án þess að
staldra þar við og þannig hefur
þetta æxlast með árunum. Við
höfum ekki fyrr rennt í hlað en
gamla konan hefur verið komin
út til að fagna okkur og bjóða
velkomin. Eftir nóttina hefur
svo frú Sigríður oft sagt: „Þið
farið nú ekkert í dag.“ Hún hefur
yndi af heimsóknum og þótt
margir séu fyrix, þá er þar nóg
rúm fyrir okkur, því að þar sem
er hjartarúm, þar er einnig hús-
rúm.
Frú Sigríður hefur verið ekkja
síðan árið 1954, er hún missti
sinn mæta eiginmann, Tómas
Jónasson, hálfbróðir þeirra Karls
Jónassonar læknis og Gústafs A.
Jónassonar ráðuneytisstjóra, þess
mæta manns, sem nú er látinn.
Sigríður og Tómas eignuðust
fjögur mannvænleg börn, sem
eru nú koomin á fullorðinsár, en
þau eru Jónas og Sigurður, sem
búa með móður sinni í Sólheima
tungu. Dæturnar tvær, Didda og
Guðrún, gift Jóhannesi Guð-
mundssyni verkfræðingi, eru bú-
settar í Reykjavík.
Nú get ég ekki sagt, að ég
þekki Sigriði í Sólheimatungu
mjög náið, sennilega þekkir kona
mín hana betur, því að þannig
er því oftast farið, að konur ræða
meira saman. Ég veit þó nokkur
deili á persónuleika hennar. Þeg-
ar ég kom frá námi í Ameríku
á stríðsárunum var hart í ári
varðandi húsnæði. Fengum við
þá inni hjá bróður hennar hér
í bæ, Magnúsi Sigurðssyni lög-
regluvarðstjóra og hans góðu
konu, Herborgu frá Heyjum í
Færeyjum. Vorum við þar til
húsa eitt ár og held ég, að ég
megi segja, að gagnkvæm vin-
átta hafi haldist milli okkar síð-
an. Þess vegna kynntist ég fólk-
inu í Sólheimatungu.
Frú Sigríður í Sólheimatungu
er sérstæð kona á margan hátt og
gengur að fullum störfum enn,
þótt sjötug sé. Hún fylgist vel
með öllu sem í kringum hana
gerist nær og fjær, jafnvel fylg-
ist hún með í mínum litlu blaða-
skrifum, þótt Ihún sé í sveit, og
ræðir við mig um þau er fundum
ber saman, og einnig lög eftir
mig sem við og við hafa komið
í útvarpinu. Hún minnist á þetta
allt og þakkar mér, og er það
meira en ég get sagt um
marga aðra, þótt nákomnari séu.
Sýnir þetta bezt einlæga vin-
semd hennar og lítillæti í minn
garð.
Okkur Sigurði í Sólheima-
tungu verður stundum tíðrætt
um hesta, því að hann mun nú
vera einn bezti hestamaður í
Borgarfjarðardölum og hygg ég
að hann eigi einn af fræknustu
hestunum þar um slóðir. Ég var
einnig um skeið hestamaður og
átti einn glæsilegasta hestinn hér
í bæ.
Hvar er Sólheimatunga? Jú, er
við ökum norður og erum að
nálgast hina glæsilegu Gljúfurár
brú blasir Sólheimatunga við á
hægri hönd á grænum bala niður
undir Hvítá. Stórt, hvítmálað hús
byggt í fornum stíl, enda er þar
hátt til lofts og vítt til veggja.
Húsið var byggt 1916 og vil ég
geta þess til gamans, til saman-
burðar nútímanum, að í borð-
stoíunni er sama veggfóðrið og
upprunalega er húsið var byggt,
og sést varla á því slit eða blett-
ur.
Hinum megin Hvítár blasir við
prestsetrið Stafholt á hárri hæð
og er mjög fagurt þangað heim
að líta í góðu veðri. Þar hvílir
í kirkjugarðinum Guðrún systir
Sigríðar, sem dó langt fyrir ald-
ur fram. Henni kynntumst við
hér í Reykjavík, og var hún allra
manna hugljúfi, þeirra er henni
kynntust. Sjálf er jörðin Sól-
heimatunga með stærstu jörðum
í dölum Borgarfjarðar og búskap
ur þar eftir því, því að dreng-
irnir í Sólheimatungu eru engir
veifiskatar og hafa á seinni árum
gert miklar jarðarbætur og tekið
tæknina í sína þjónustu, eins og
sjón ber vitni. Það er fallegt að
horfa heim að Sólheimatungu af
veginum í aftanskini hnígandi
sólar, þegar veður er fagurt og
Hvítá ljómar lygn og spegilfög-
ur.
Innbrot í fisk-
vinnslustöð
INNBROT var framið í fisk-
vinnslustöð Kópavogskaupstaðar
við Hafnarbraut í fyrrinótt.
Þjófurinn komst inn með því að
brjóta rúðu í snyrtiherbergi.
Hann varð þó að líkindum
tómhentur frá að hverfa, því
þarna er ekki neinn fiskur eða
annað, sem unnt er að grípa
með sér.
Nú færast árin yfir okkur og
fer bezt á því, að ég hafi þessi
orð mín ekki öllu fleiri, vona að
þú — kæra vinkona — sjáir aum-
ur á mér vegna þessa fátæklegu
orða minna. Þetta átti líka að
vera aðeins orð um kærar kveðj-
ur til allra í Sólheimatungu og
er Brandur þar ekki undanskil-
inn, sem hefur verið þar um
langa hríð. Brandur er maður vin
sæll og ber húsbændum sínum
vel söguna. Læt ég hér staðar
numið og sendi í dag beztu kveðj
ur frá mér, Ingibjörgu og Helgu
með ihjartansþökk fyrir alla þína
gæzku og vinsemd okkur til
handa, og fyrir það að hafa átt
þig, Sigríður mín, og fólk þitt
að vinum öll þessi ár. Það er svo
innileg ósk mín að þér og þin-
um vegni sem allra bezt á kom-
andi árum og að meistarinn
mikli verði þér skjöldur og skjól
enn um langa tíð.
í Guðs friði.
Guðmundur Hraundal.
Alúðarþakkir sendi ég
frændiíólki og vimun, sem
sýndu mér vinsemd og hlý-
hug á níræðisafimæli mánu
21. janúar sl.
Guð blessi ykkur öli
Guðbjörg Bjarnadóitir.
Innileg þakkarkveðja til
allra vina og trúsystkipa
víðsvegar á landinu fyrir góð-
ait kiveðjur, ritoingarorð og
gjafir á sjötugisafimæli miínu,
14. ja'ix. s.l.
Giuði séu þakkir, sem gefur
oss siigurinn fiyrir Drottin
vorn Jesiú Kriat (I. Kor.
15, 57).
Kristín Sæmundsdóttir,
Tangagötu 6, ísaflrði