Morgunblaðið - 26.01.1967, Blaðsíða 24

24
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 26. JANÚAR 1967,
Árshátíð
Félag Árneshreppsbúa heldur árshátíð
10. febrúar í Sigtúni kl. 21.00.
STJÓRNIN.
Málflutningsskrifstofa
Einars B. Guðmundssonar,
Guðlaugs Þorlákssonar,
Guðmundar Péturssonar,
Aðalstræti 6, III. hæð.
Símar: 12002 - 13202 - 13602.
BiLAKAUP-zs*
Aðalfundur
Félags íslenzkra snyrtisérfræðinga verður haldinn
mánudaginn 30. janúar 1967 kl. 8,30 að Hótel Sögu.
Fundarefni:
VF.NJULEG AÐALFUNDARSTÖRF.
STJÓRNIN.
Loftorka — Loftorka
Þorrafagnað halda starfsmenn Loftorku
s/f í Múlakaffi laugard. 11. febrúar næst-
komandi. Aðgöngumiðapantanir á skrif-
stofunni sími 21450.
Fjölmennið og takið með ykkur gesti.
UNDIRBÚNIN G SNEFND.
Vel með farnir bílar til sölu]
°9 sýnis í bílageymslu okkar
að Laugavegi 105. Tækifæri
I til að gera góð bílakaup.. —
Hagstæð greiðslukjör. —.
Bílaskipti koma til greina.
Austin Gipsy, árg. ’63
Taunus 17 M, station 63
Landrover ’62
Mercedes Benz 220 S ’63
Opel Capitan ’59 og ’60
Volkswagen sendib. ’63
Commer sendib. ’64 ’65
Opel Record ’64
Sephyr ’66
Simca Arianne ’63
Mercedes Benz ’58
Buick special ’5ð
Volvo Amazon ’64
Willys station ’55
ITökum góða bíla f umboðssðlu
| Höfum rúmgott sýningarsvæði ■
________ innanhúss- ■
Wvttm UMBOÐIÐ
SVEINN EGILSSON H.F
LAUGAVEG 105 SÍMI 22466
Flest fyrírtæki þurfa á sendiferðabíl að halda, en
mismunandi stórum og rúmgóðum. Það er því mikils
um vert, er ráðist er í bílakaup, að geta valið úr
mörgum tegundum. Hanomag býður upp á 60 mis-
munandi gerðir af yfirbyggingum, sem byggðar eru
á undirvagna með 1, 1,3, 1,6 og 1,75 tonna burðar-
magní. Undirvagninn er að mestu leyti sá sami,
sem auðveldar mjög varahlutaþjónustu. Völ er á
benzín eða dieselvél.
Hanomag býður einnig upp á 2, 3 og 4 tonna bíla,
sem eru nú þegar vel þekktir hér á landi. Hanomag
framleiðir líka 1,5 og 3 tonna bíla með drifi á öllum
hjólum, svo og 19 manna bíla.
Kynnið ykkur fjölþætta kosti Hanomag bílanna.
/ '
Bergur Lárusson h.ff.
Ármúla 14, Reykjavík. — Sími 12650.
2
LESBÓK BARNANNA
LESBÓK BARNANNA
3
mæltu fór hann burt og
kom aftur með gullinn-
bundna bók. Hann sagði
Puta að fara, því hann
þyrfti að skrifa í dagbók
ina sína. Puti fór en ris-
inn settist niður og fcr
að skrifa.
Puti hugsaði sér, að lík
lega væri bezt að fara og
tala við Isabellu, en þá
mundi hann etfir því, að
hún var í kistunni rétt
hjá risanum. Hann von-
aði bara, að Isabella
hefði vit á að taka eftir
því, sem risinn gerði.
Hann efaðist í rauninni
ekkert um það. Hann
lagðist því til svefns,
þangað til risinn var far
inn að sofa og hrjóta,
svo að glumdi í öllum
Pomkilusi. Þá hljóp
hann til Isabellu og opn-
aði fyrir henni og spurði
svo, hvort hún hefði tek-
ið eftir gerðum risans.
„Já mikil ósköp,“ svar-
aði hún „ég sá, að hann
læsti bókinni með lykli,
sem hann hafði" I guIJ-
keðju um hálsinn. Og
hann lét bókina í skáp-
inn þarna,“ sagði hún og
benti. „Við verðum að
reyna að ná keðjunni af
hálsinum á honum“,
sagði Puti og læddist til
rísans, sem svaf og hraut
svo hátt, að Puti var al-
veg að ærast, þegar hann
var að reyna að ná keðj-
unni. Strax og hann
hafði náð henni, hljóp
hann aftur inn til Isa-
bellu. „Komdu með mér
núna, ég ætla að fara og
opna skápinn.“ Þau
gengu nú að skápnum
og reyndu hvern lykil-
inn á fætur öðrum og
síðasti lykillinn gekk að.
Þau tóku síðan bókina
opnuðu hana og fóru áð
lesa. Þau lásu hverja síð
una af annarri, fundu
ekkert markvert. En á
endanum tóku þau eftir
nokkrum línum, sem
skrifaðar voru neðst á
eina síðuna. Þar stóð:
„Ha, ha, ekki getur hirð
meyjufíflið vitað, að hún
þarf ekki annað en segja:
Komdu, komdu, Frokol,
inn í mesta eldfjall
heims, og þá er hestur-
inn kominn. Puti rak
upp fagnaðaróp, en
Isabella rétt náði að
grípa fyrir munn hon-
um. „Þú gætir vakið
risann," sagði hún. „Ætt
um við ekki að halda
keðjunni með lyklunum
á?“ spurði hún. „Jú, það
væri náttúrlega bezt,“
sagði hann, „en hvernig
fer, ef risinn tekur eftir,
að hann vantar keðj-
una?“ ,JÉg er hérna með
keðju með lyklum á, við
getum látið hana í stað-
inn,“ sagði Isabella.
„Gott,“ sagði Puti og tók
við keðjunni og hljóp
með hana til risans og
lét hana um hálsinn á
honum, en á meðan gekk
Isabella frá bókinni i
skápnum. Síðan fóru
bæði að sofa og sváfu
þar til risinn vaknaði.
Hann heimtaði morgun-
mat og síðan fór hann,
en minnti Puta á þraut-
ina áður.
Rétt eftir að risinn
fór, heyrði Puti að Isa-
bella var að kalla. Hann
hljóp til hennar og stakK
höfðinu inn undir kistu-
lokið. Isabella bað hann
að lána sér bókina, það
gæti kannske verið eitt-
bvað fleira markvert í
henni. Puti fór og náði í
bókina, og fékk Isabellu
hana. Síðan stillti hann
sér upp á miðju gólfi og
sagði: „Komdu, komdu,
Frokol, inn í mesta eld-
fjall heims,“ og þá sam-
stundis stóð hesturinn á
miðju gólfi. Puti hafði
aldrei séð fallegri hest.
Hann var skjannahvítur
með rauðgullið fax og
tagl.
„Hér er ég,“ sagði hest
urinn dimmri „röddu.“
„Hva.... Hestur sem tal
ar! Nú er ég hissa, hafi
ég nokkurn tíma venð
það,“ sagði Puti.
,J»að er ekki mikið að
geta talað miðað við
bróður minn, hann getur
bæði sungið og talað.
Hann heitir Tripol, og
hann muntu n,ú eiga að
sækja í næstu þraut, en
ég hef undarlegan grun
um, að eitthvað komi
fyrir, þannig að af því
muni ekki verða,“ sagði
Frokol.
Allt í einu heyrir Puti,
að Isabella er að kalla á
hann hástöfum. Hann
hleypur til hennar og
spyr, hvort hún hafi fund
ið eitthvað. „Hvort ég
fann,“ segir hún, „ég er
búin að finna, hvernig á
að drepa risann.“ ,Hvað
ertu að segja, má ég sjá.“
ÞaU lásu nú saman: Á
botni gígsins í Pomkilusi
er stór steinn. Inni í þess
um steini er gimsteinn.
Eí ég sé gimsteininn,
verður það bani rninn."
„Bravó, bravó,“ hróp-
aði Puti. „Uss, ekki
svona hátt risinn hefur
mjög góða heyrn,“ sagði
Isabella, „en nú held ég,
að bezt sé að þú farir aft
ur með bókina." Puti
gerði það og fór svo að
tala við Frokol. „Úr því
• að þú ert nú svona gáf-
aður, þá geturðu kannske
sagt mér, hvað ég á að
gera, þegar risinn kemur
heim.“
„Þú þarft nú ekki mjög
'mikið að gera,“ sagði
Frokol, „það steinlíður
yfir risann af undrun og
reiði, þegar hann sér
mig.“
Það reyndist satt, að
risinn datt niður sem
dauður væri, þegar hann
sá Frokol. Puti spurði
hestinn svo að því.
hvernig hann ætti að
kpmast upp í gíginn. Fro
kol sagði honum að loka
augunum og Puti gerði
það. „Opnaðu þau aí1.-
ur,“ sagði hesturinn, og
þegar Puti gerði það, var
hann staddur á bot.ni
gígsins í Pomkilusi.
Hann hófst þegar hánda
um að leita að gimstein-
inum og brjóta sundur
steinana. Að lokum sett-
ist hann niður á einn
stein, sem var stærri en
hinir, til að hvíla sig.
Allt í einu klofnar
steinninn, sem hann sat
á, og Puti skall niður.
En viti menn, þarna sá
hann gimsteininn. Hann
tók hann og um leið var
hann kominn inn í Pom-
kilus.
Risinn vaknar eftir
fimm mínútur og mér
fannst vissara að láta þig
koma niður. Ég efaðist
um, að þér myndi líða
vel þarna, ef fjallið færi
að gjósa.“
„Þakka þér fyrir,“
sagði Puti, „og sjáðu
hvað ég fann!“ Síðan fór
Puti til Isabellu, sem
henni steininn. Hún varð
steinsvaf, og hann sýndi
alveg himinglöð og þau
fóru þangað, sem risinn
svaf. Eftir andartak
vaknaði risinn og bau
héldu steininum alveg
upp að augunum á ris-
anum, og um leið og
hann opnaði þau, hneig
hann steindauður niður.
Isabella, Puti og Frokol
föðmuðust og kysstust af
eintómri gleiði. „Nú ætla
ég að sýna ykkur fjár-
sjóð,“ sagði Frokol. „Fjár
sjóð!“ hrópuðu Isabella
og Puti bæði í kór. „Já,
komið þið með mér,“
sagði Frokol, og þau eltu
krókum og ranghölum.
hann eftir alls konar
Loks komu þau að her-
mýs skutust um gólfið
bergi, þar sem rottur og
og köngulóavefir héngu
neðan úr loftinu og utan
á veggjunum. Einn vegg
urinn var hlaðinn úr
grjóti. Á þennan vegg
þurfum við að klappa og
ýta, þangað til hann
hrynur," sagði Frokol.
Börnin hófust nú handa
um það og hættu ekki
fyrr en veggurinn var
hruninn.
Þau gengu nú inn í lít
ið herbergi sem var fullt
af alls konar dóti, gim-
steinum og gersemum.
Þau tóku eins mikið af
þessu með sér og þau
mögulega gátu.
Þegar börnin urðu full
orðin giftust þau og urðu
kóngur og drottning í
ríki sínu og skömmu
seinna urðu þau keisara-
hjón. Frokol var hjá
þeim alla ævi og þau
eignuðust börn og buru
og urðu hamingjusöm til
æviloka.
H.H.
Skrýtlur
Skoti nokkur fór til
prests til þess að láta
hann gifta sig, þótt Skot-
um sé annars nauða lítið
um öll aukaútgjöld.
Presturinn var einnig
skozkur.
Eftir giftinguna gekk
brúðguminn til prestsins
og spurð:
„Hve mikið á ég að
borga fyrir þetta?“
Presturinn hugsaði sig
um og sagði svo:
„Hvers mikils virði er
giftingin yðar?“
Hikandi dró brúðgum-
inn upp krónupening,
velti honum fyrir sér og
fékk prestinum hann.
svo.
Presturinn leit á krón-
una og því næst á brúð-
ina, — og rétti síðan brúð
gumanum áttatíu aura til
baka.
Ameríkaninn: Hjá okk-
ur eru kirkjurnar svo stór
ar, að komi maður inn í
messubyrjun og gangi
inn allt gólfið, er maður
ekki kominn inn í kór
fyrr en í messulok.“
Englendingurinn: „Það
kalla ég nú ekki mikið,
Barn, sem borið er til
skirnar í kirkjunum hjá
okkur, kemur ekki út aft
ur fyrr en það deyr úr elli
og er borið til grafar."