Morgunblaðið - 14.07.1967, Qupperneq 28

28
MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 14. JÚLÍ 1967
— Þakka þér fyrir í kvöld, Aðalheiður mín, og skil tðu kveðju
minni til eiginmannsins.
hans með gleði og angurvaerð í
senn. Hann gat ekki í fljótu
bragði gert sér grein fyrir í
hverju hún var fólgin, en hon-
um rann í hug heiðskír vormorg
un á Palómarfjalli, þegar tign
og mildi náttúrunnar ómar og
skín við öllum skilningarvitum
manns. Þessar manneskjur voru
allsnaktar og báru ekkert skraut,
hár þeirra var líkast silfurgræn-
um diúni, stutt og mjög lokkað,
andlitin hjartalöguð með háu
enni, lágu, beinu nefi, og litlum
munni. Litur hinna bogadregnu
en þunnu vara minnti á nýsprott
in beykiblöð, og bjarma af þeim
sama, vorgræna lit sló á kinn-
arnar. Augun vöktu mesta at-
hygli hans; einnig þau voru
græn, en um leið svo dökk og
djúp, svo björt og Ijómamikil,
svo ótrúlega hrein og sterk í
blíðri mýkt sinni, að hugur ís-
lendingsins fylltist ósjálfrátt tak
markalausri lotningu er hann
leit þau.
Loftið var hlýtt og ilmandi,
sólskinið h'vítt með örfínum rós-
roða, og dýrð landslagsins slík
að engin orð gátu lýst henni.
Gróðurinn bar alla liti regnbog
ans og marga fleiri, er hann
hafði aldrei áður séð og það
var ómur í lofti, sem af fjar-
lægri tónlist.
Hinir nöktu menn lyftu hönd-
um sínum til himins, í kveðju-
skyni, og andlit þeirra voru
björt af gleði, er þeir ávörpuðu
gesti sína á tindra: „Verið vel-
komin í nafni Skaparans, góðu
systkini! Veitið okkur þá ánægju
að ganga í garða okkar og hús,
og una hér eins lengi og þið
viljið.
Þarna var ekki opinber mót-
taka, engin veizla búin, en
hvergi hafði farþegunum verið
tekið af hjartanlegri ástúð,
hlýju og einlægri vináttu. Tveir
Hnattbúar tóku að sér hvern
þeirra, og leiddu hann inn í
borgina. Og er þeir komu inn á
milli húsanna, heyrðu þeir
glöggt hina fjarlægu, unaðs-
fögru tónlist, sem nú virtist
hljóma úr öllum áttum. Engin
stræti voru þar, aðeins margilit-
ar grasflatir. Byggingarnar voru
nálega huldar laufi trjánna, er
voru beinvaxin og fíngerð, eins
og vindur og. regn hefði aldrei
snert þau. Gegnum fjöllitt skrúð
blaða og blóma grillti í húsin, er
virtust raunar svalir einar og
súlnagöng, en mjög stílhrein og
í fullkomnu samræmi við um-
Ihverfi sitt.
Ómar hafði ekki í fyrstu séð
neinn mun kynja, er hann virti
fó'lkið fyrir sér. Það var hvað
öðru líkt, og þótt klæði skýldu
ekki lendum þess, voru skautin
hulin silfurgrænum dúni. En nú
fann hann glögglega að kona
gekk við hægri hlið hans, því
að frá 'henni streymdi svo ljúfur
og töfrandi kvenleiki að um það
varð ekki efast. Fljótt á litið var
hún lítt frábrugðin þeirri fögru
veru er leiddi vinstri hönd hans,
en þó var hann ekki í neinum
vafa um að það var karlmaður
Þau fóru með. hann inn í tví-
lyft hús, í stórum, unaðslegum
garði. Það var reist á ljósrauð-
um súlum, og var efri hæðin
naumast annað en opnar þak-
svalir. í öðrum endanum voru
tvö lítil herbergi, en hinu megin
á lágum palli, var eitt hinna
sérkennilegu flugfara, er hann
áður hafði séð svífa um loftið.
Mjúk hægindi voru hvarvetna á
svölunum, og buðu þau honum
þar sæti, en sjálf settust þau,
með krosslagða fætur, á gólfið
fyrir framan hann. Um stund
lutu þau höfði, sem í bæn. Hann
virti þau fyrir sér, og sá nú að
nokkur mismunur var á þeim.
Bæði ljómuðu af lífskrafti og
heilbrigði, en þótt líkamsbygg-
ing beggja væri fjarska fíngerð,
voru axlir hans eilítið breiðari
og hendur og fæt.ur stærri en
hennar. Hörund þeirra var guil-
inhvítt, og sem daufur bjarnn
léki um það. Hún hafði ofurln-
il brjóst, með grænleitum vör‘. •
um, en bringa 'hans var hvelíd
og slétt. Sakleysislegur helgi-
svipur auðkenndi hin hjartalaga
andlit, og honum varð ljóst að
þau voru í raun og veru að biðj
ast fyrir. Algjör þögn ríkti á hin
um rúmgóðu svölum, en úr
nokkurri fjarlægð barst enn hxn
ómljúfa tónlist, og ferskur blóma
ilmur andaði um þau neðan úr
garðinum. Smám saman færð st
yfir hann djúp ró og vellíðan;
hin ómandi og angandi kyi’rð
veitti honum sælu, er hann hafði
aldrei fyrr notið. Honum þótti
sem íikami hans væri honum
ekki lengur viðkomandi; eitt-
hvað snerti hann — hvítt, b)átt
og skínandi, hann skynjaði ver-
öld þar sem hvorki var gleði né
sorg, en aðeins hrein og ástríðu-
laus hamingja, án upphafs og
endis.
Hvort augnablik leið eða lang
ur tími, gat hann ekki gert sér
grein fyrir. Hann var í miðdepli
alls hins skapaða, og þar var
hvorki tími né rúm, en upp-
spretta lífsorkunnar, umvafin
friði. Og þar var enginn aðsitiln
aður; öll tilveran var einnig í
höndum Skaparans, er luku um
hana sem huggun, vernd og ást-
úð.
Hann rankaði við sér og
heyrði aftur tónlistína, er virtis'. |
nú hafa færst nær. Gestgjafar j
hans horfðu á hann brosandi. !
..Þannig heilsum við systkinum
okkar,“ mælti Hann. „Við reyh-
um að láta þau finna hversu vex-
komin þau eru,“ bætti Hún við.
Síðan báru þau honum góð-
gerðir, litla, hvíta ávexti á
stærð við plómur. Hann fann til
svengdar og borðaði því rösk-
lega af þeim, en þeir höfðu þá
náttúru að svala bæði hungri og
þorsta í senn. Þegar hann hafði
etið um stund, tók ólgandi lífs-
kraftur að streyma um æðar
hans og taugar, og var hann þá
orðinn mettur. Þau sögðu hon-
um að þetta væri aðalfæðí.
Hnattbúa, og dygði þeim vel,
ásamt skini sólarinnar, er einnig
hefð; mikið næringargildi. „Á
inns u jarðstjörnunum fjórum
þarf fólkið ekki aðra fæðu en
sólskinið". «agði Hann. ,,En bað
er miklu lengra komið en við, og
hefur flesi öðlast fullkomnun a
b aut mannþróunarinnar."
,.Til hvers er það þá í jarð-
nesku -fni?“ spurði Ómar ósjálf
rátt.
,.Til þess að hjálpa yngri syst-
kinum okkar utar í sólnahverf-
inu. Raunar eru líkamir þess
ekki íarðne-kir n?ma að nokkru
leiíi.“
Ómar hristi höfuðið, þetta var
ofvaxið skilningi hans. „En hvað
starfið þ;ð hér?“ spurði hann
hikandi. „Mig langar til að vua
einhver deili á ykkur — ég vona
að þið móðgist ekki, þótt ég láti
í ljós forvitni mína?“
Hin fögru augu þeirra ljóm-
uðu við honum. „Aðalstarf okk-
ar felst einnig í því að senda
þróttminni systkinum andlegan
Alan Williams:
PLATSKEGGUR
ard ofursti, stjórnandi úrva is
fallhlífarsveitar, sem Ihafði tek-
ið þátt í misheppnaðri byltingu
árinu áður, í einu hinna vesælli
verndarríkja Frakklands í Norð
ur-Afríku.
Þetta hafði verið lokasennan
I margra ára skæruhernaði milli
frönsku og arabísku þjóðanna,
sem kölluðu sig Arabaherinn.
Franska þjóðin hafði verið orð-
in uppgefin og samþykkt að
hefja tilraunafriðarumræður,
sem upphafið að því að veita
verndarríkinu sjálfstæði.
Evrópska þjóðarbrotið, sem var
mikill minni hluti, um eina millj
ón talsins, hafði fyrst snúizt við
þessu með máttlausri reiði —
gerði uppreisnir, brennandi opin
berar byggingar og kom af stað
verkföllum.
En þá — fyrir átta mánuðum
— hafði kllíka herforingja undir
stjórn Paul Guérin, hershöfð-
ingja, sem áður var yfirhershörð
ingi verndarríkisins, risið upp
gegn stjórninni og í fjóra daga
hafði hún hótað að senda fall-
hlífarhermenn til Parísar og taka
borgina á sitt vald. En þessi upp
reisn hafði fallið saman, þegar
meginherinn, sem áður hafði ver
ið á báðum áttum, hafi loks neit
að að styðja uppreisnarmennina.
Paul Guérin og nokkrir for-
ingjar, að meðtöldum Broussard
ofursta, sem næstur honum gekk
að völdum, höfðu farið „undir
jörðina" og verið dæmdir til
dauða, fjarverandi. Guérin hafði
stofnað svokallaðan Leyniher, af
fyrrverandi fallhlífaihermönn-
um og mönnum úr Útlendinga-
hersveitinni og svo mönnum úr
róttækustu borgaraflokkum.
Frakkland var nú komið í „þrí
hyrndan" ófrið. Það hafði á sín-
um snærum byltingarsinnaða
herforingja, og var nú að reyna
að losa sig, með því sem eftir
var af virðuleik þess, úr flækj-
unni við tvo hermdarverka-
flokka. Meðan átökin við Araba
herinn voru enn í gangi hafði
afl Leynihersins farið vaxandi,
svo að ótti stóð af, og gróf nú
jafnt og þétt undan lögum og
rétti í verndarríkinu, þangað til
jafnveil höfuðborg sjálfs Frakk-
lands var í hættu stödd.
Hr. Pol útskýrði nú, að á þess
um tveimur vikum, sem Neil
hafði verið á Athos og þannig
utan við alla heimsviðburði,
hefði Leynilherinn hafið hermd-
arverkahríð gegn Aröbunum í
verndarríkinu. Tilgangur þeirra
var að koma í veg fyrir alla
friðarsamninga milili Frakka og
Araba. Franskar öryggissveitir
— CRS — og úrvalssveitir hreyf
anlega hersins höfðu reynt, með
vafasömum sbuðningi hersins, að
splundra þessum samtökum, en
með litlum árangri. Margar hand
tökur höfðu farið fram, en aðai-
samsærismennirnir, að Brouss-
ard meðtöldum, höfðu sloppið út
úr verndarríkinu, til Spánar, Sik
ileyjar eða Grikklands, þar sem
þeir ynnu nú að því að undir-
búa byltingu til að velta frönsku
stjórninni.
Pol viðurkendi fyrir Neil, að
njósnaskrifstofan hefði um skeið
vitað, að Broussard stjórnaði
einhversstaðar úr Grikklandi, og
svo hafði njósnari einn tilkynnt,
kvöldinu áður, að hann kynni að
vera í felum á Athosfjalli. Og
gríska lögreglan hafði fengið fyr
irskipanir um að handtaka
hvern, sem kæmi frá Athos.
Pol glennti feita fingurna á
hnjám sér: — Þið sjáið því, herr
ar mínir, að það varð að færa
ykkur hingað — segjum — í
öryggisskyni. Margir af mönn-
um Broussards voru í Útlend-
ingahersveitinni. — Þjóðverjar
og Spánverjar, Hollendingar og
jafnvel Englendingar. Við gátum
ekki átt neitt á hættu — þessir
flokkar eru vel skipulagðir.
Hann sló flötum lófum á feit lær
in. — En úr þið nú eruð hingað
komnir, gætuð þið fannski sagt
okkur eitthvað um þennan
Martel. Var hann einn síns liðs?
— Já, sagði Neil.
— Um hvað talaði hann?
Neil dokaði ofurlítið við. —
Það eina, sem hann tailaði um
við mig, var arabísk merkinga-
fræði og gamlir peningar.
Pol skríkti og velti vöngum.
— Nú, svo að Broussard vinur
okkar er tekinn að gerast
menntamaður. Menntaður mann
drápari! Já, það má ekki van-
meta hann. Hann var ein aðal-
12
hetjan í franska hernum — lifði
af Dien-Bien-Phu, sæmdur heið-
ursfylkingunni og heiðurspen-
ingi — útfarinn í sálrænum
hernaði og fræðimaður um
fornarabísku. Hefur skrifað
ágæta bók um persneska ljóða-
gerð. Ógurlegur maðurl En til
allrar ógæfu fór hann að slá sér
nokkuð mikið á ópíum í Saigon.
Eftir Dien-Bien-Phu fékk hann
taugaáfall, og var um tíma í geð
veikrahæli skammt frá Gren-
oible. Hann er dálítið torjádaður.
Neil sagði Pol frá nóttinnl í
St. Pantaleion, og svarta kassan-
um, sem ofurstinn hafði draslað
með sér yfir fjallið.
— Það hefur sjálfsagt verið
útvarps-senditæki, sagði Pol. —
Hann hafði samband við njósn-
ara leynihersins hér í Grikk-
landi.
Neil minntist 'hvinsins og
mannamálsins, sem hann hafði
heyrt gegnum vegginn í klaustr
inu, fyrsta kvöldið, sem hann
hitti Martel. Loks sagði hann
Pol frá samtaliniu, sem hann
hafði átt við lögreglumanninn
í Karyes og bátinn, sem hafði
komið um nóttina.
Pol hlustaði á þetta með at-
hygli. Þegar Nei.l hafði lokið
máli sínu, kinkaði hann kolli og
sagði ólundarlega: — Svo að það
virðist þá, sem Broussard vinur
okkar sé floginn. Þér segið, að
þetta hafi verið fyrir t.veimur
nóttum? Hann sneri sér að
Spyros, sem var að horfa á vel-
snyrtar neglur sínar. — Höfuðs-
maður, við verðum að halda
áfram að eftirláta alla báta, og
svo vegina frá Atihos. Haldið þér
lögreglunni í Saloniki vakandi
— og aðvarið þér strandverðina,
hafnirnar og flugvellina. Það
er aðeins hugsanlegt, að maður-
inn sé enn í Grikklandi.
Spyros hneigði sig, leit kurt-
eislega kring um sig, og flýtti
sér síðan út, og borgaralega
klæddi maðurinn á eftir honum.
Dyrnar lokuðust. Nei'l og van
Loon stóðu up til að fara, en
Pol stökk upp úr sæti sínu af
ótrúlegum fimleik og greip í
handleggi þeirra beggja með feit
um fingrunum.
— Andartak! sagði hann. —
Ég á skuld að gjalda. Ég hef lát-
ið taka ykkur fasta eins og
ótínda glæpamenn, og það í
landi, sem er hvorki mitt né ykk
ar. Ég skulda ykkur að minnsta
kosti eitt glas — hann leit á úr-
ið sitt og klukkan var ekki orð-
in níu — og góðan morgunverð.
Hann ýtti þeim aftur niður í
stólana, og stikaði yfir að borði
við veggínn, þar sem stóðu þrjú
hvít símatól og nokkrar flöskur
af viskíi og sódavatni.
Þegar Pol stóð upp, minnti
hann Neil mest á hjólbarðakall-
inn, sem Miöhelin notar í aug-
lýsingunum. Feitur líkaminn
bólgnaði út úr þröngum og gljá-
andi bláum fötum og rambaði
á tveimur grönnum fótum í
mjúkum inniskóm, sem líktust
mest balletskóm. Hann var bull
sveittur og hárið á höfði hans
líktist mest hvirfilbyl.
Hann stóð nú og skvetti viskíi
í þrjú kristalsglös, og bætti í ís
úr kælifötu. — Jæja, nú getum
við látið eins og frjál'sir menn!
sagði han og skokkaði tii baka
með glösin þrjú. — Þessir lög-
regiumenn eru svo fjandi leiðixi-
legir. Og vitlausir í þokkabót.
Þeir vildu helzt taka ykkur form
lega fasta og fara með ykkur í
lögregiusiöðina. Það var mín
bugmynd, að þeir kæmu með
ykkur hingað! Hann brosti breitt
til þeirra og saup vel á.
— Eruð þér ©kki lögreglumað
ur? spurði van Loon torti'ygginn.
— Nei, fjandinn fjarri mér!
Ég er kaupsýslumaður. Ég rek
kjörbúð bak við St. Lazare-
b:au.arstöðina.
r/Skólahóleliti á vegurn
Ferðask rifstofu rík isiris
hjóða yður velkomin i sumar
á eftirtöldum stöðum:
1 MENNT ASKÓLANUM
LAUGARVA TNI
2 SKÓGASKÓLA
3 VARMALAND/
í BORGA RF/Rtí/
4 MENNTASKÓLANUM
AKUREYRl
5 EIÐASKÓLA OG
6 SJOMANNASKOL -
ANUM í REYKJAVÍK
Alls staðar er frarnreiddur
liimi vinsd'li
lúxusrnorgunverður
(hall borð).