Morgunblaðið - 08.10.1969, Blaðsíða 24

24
MORGUNBLABIÐ, MIÐVIKUDAGUR 8. OKTÓBBR 196(9
— Og svo ertu líka van Gro-
enwegel, sagði Luise, og fór aft-
ur að leika Rómiedíu. — Það er
ættarblóðið, Graihaim. Hún band
aði frá sér. — Ættarblóðið!
Graiham setti upp tvírætt bros,
sem rninnti ofurlítið á Dirk, og
svaraði: — Já, vissulega er bú-
skapurinn okkur í blóð borinn.
Mér þykir leitt, að þið skulið
þurfa að fara strax, tafsaði
hann, — ég var að vona, að þið
gætuð verið hérna í nótt. Hr.
Wray ætlar að halda samkomu í
húsagarðin.um hérna í kvöld. Þá
hefði verið gott tækifæri fyrir
ykkur að heyra, 'hvernig fólkið
sn.ýst við kenningu hans.
— Ég vildi, að maður gæti
það, sagði frændi hans, — en
við Willem höfum í svo mörgu
að snúast á Austur'ströndinnd
— og Luise er of hænd að
mér til þess að geta séð af mér
eina nótt. Síðan við giftumst
höfum við yfirleitt ekki verið
neina niótt hvort í sínu lagi.
Klara Hartfield kom með hr.
Wray um kvöldið. Hún kom með
hann í tjaidbát þeirra Hartfield
hjóna — og það var nærgætnis-
lega gert af henni, sagði hr.
Wray við Graham.
— Mér er það alltaí ánægja
að geta gert yður smágreiða, hr.
Wray, sagði Klara og brosti.
— Maðurinn minn e>r bara kaup
maður. og á ekki marga þræla,
sn við erum bæði hlynnt mál-
stað yðar.
— Það hefur nú verið augljóst
alveg síðan ég kom hingað, sagði
hr. Wray. Hann brosti til Gra-
harr.s og sagði: — Hr. Hairt-
field leyfði mér afnot af skúr,
sem hann á í Stabroed, til að
halda samkomur fyrir svertingj-
ana. Það var áðiur en ég var
búinn að vera þar í viku. Og
bæði hann og frúim hafa verið
mér hjálplieg á allan hátt. Það
er mest þeim að þakka ,hvað
mér hefur gengið vel í Stabroek.
— Skárri eru það nú gull-
hamrarnir! sagði Klara og hló,
svo að brjóstin næstum brutust
út úr flegnum kjólnum. — Og ég
er viss um, að við John eigum
þá ekki skilið. Það sem við höf-
um gert er ekki annað en það,
sem hver almennilegur kristinn
maður hefði átt að gera.
— Þar komið þér einmitt að
kjiarna málsdns, frú. Almenni-
lega kristna menn hér, má telja
á annarrar handar fingrum.
Klara sat á svölunum bakatil
ásamt Graham og þau horfðu
bæði á guðsþjónustuna, sem
fram fór í húsagarðinum. Svörtu
andlitin horfðu með áhuga á trú
boðann, er hann talaði til þeirra,
og kyndlarnir blöktu í stjökun-
um, sem voru þrjár stórar leir-
krukkur. Veðirið var þungbúið
og rakt og þrumuverður hafði
verið yfirvofiandi allan seinni-
partinn og virtist nú vera að
nálgast fyrir alvöru, Eldingar
blikuðu jafnt og þétt í austrinu
Cetraunir í hverri viku
Skilafrestur til fimmtudagskvölds.
Vinningar á árinu alls kr. 1.600.000,00.
GETRAUNIR
Pósthólf 864, Rvík.
stovella
3oppas
uppþvottovélor
ic Forþvær.
★ Forþvær og þvær.
Hitar vatnið sjálf,
allt upp i 100°.
i( Dauðhreinsar.
if Getur staðið frítt á gólfi.
ic Tekur fyrir 12 manns
ef pottum er sleppt.
^ Tekur fyrir 6 manns ef
pottar eru teknir með.
Aberandi falleg og sterkleg uppþvottavél.
Verð kr. 33.770.— Greiðsluskilmálar.
EINAR FARESTVEIT 8i CO. H.F.
BergstaðaStræti 10, sími 16995.
og þrumurnar drundu nær og
nær.
Það fór að rigna, svo að hætta
varð við guðsþjónustuna.
— Þið verðið bæði að vera
hérna í nótt, sagði Graharn.
— Það eru nóg herbergi hérna
til að hýsa gesti.
— Það er falloga boðið, dreng
ur minn, sagði hr. Wray bros-
andi, — eu ég verð að fara. Ég
verð að f-ara eldsnemma í fyrra-
málið að sitað til Abary. Og ég
verð að vera í Stabroek í kvöld
til að ganga frá ýmsu smávegis.
— Já, en þetta er voða veður
að vera úti í! sagði Klara. — Eld
ingarnar eru svo hræðilegar!
Þér ættuð að verða hérna í nótt.
— Þruimur og eldingar m'Eiga
ekki trufla mig í starfi mínu,
frú Hartfield.
Hr. Wray fór því til Stabroek
í báti Hartfields, en Klara á-
kva'ð aið gista í Kaywanahúisinu.
— Ég þarf engin náttföt, sagði
hún við Graham, eftir að trú-
boðinn var farinn. — Ég sef
alltaf allsnakin, bætti hún við,
36
og þegar pilturinn roðnaði, rak
hún upp hvellain hlátur, sem yfir
gnæfði jafnvel þruimurnar, sem
komu í sama bili. — Guð minn
góður, skárra er það nú veðrið!
Mér ei nú alveg sama um rign-
inguna, en ég er alltaf hrædd
við þrurour og eldingar.
Seinna stóð Graham við glugg
ann og horfði á óveðrið og
minntis't þá Canje-hússins og
allra óveðran-na, sem þar höfðu
verið. Honuim fannst mörg ár
síðan hann fór frá Berbice, en
einhvern veginn þótti honum
það ekk'ert miður að vera kom-
inn í þetta hús með þægilega
and-rúmsloftinu , minningun-um
am Hubertus frænda og nálægð
þess við Stabroek. f C-anje hafði
bonum fuindizt hanm vera ónýt-
ur og tilgangslaus, ekki sízt
þegar Dirk var alltaf að staigast
á ættarstoltin-u og minn-a hann
á, að h-anm væri „linur”. Já, lík-
leiga var h-anm lin-ur. Dirk var
harðú'r, og ei-ns var Willem.
Stúlkur dáðuist að hörðum mönn
uim. Luimea van Niffen og Sus-
a-n Lafferty h-öfðiu alltaf dáðlst
að Dirk. Þær voru hrifn-ar af
drembil-ega svipnum á honum og
því, hve snöggur hann var í
bragði, o-g höfðu meira að segja
brosað og verið hrifnar, ef Dirk
hreytti í þær ónotum . . . Mig
umgengu-st þæ-r með umburðar-
ly-ndi o-g kurteisi. Og au-g-un í
þeim ljómuðu aldrei þegar þær
töluðu við mig.
Þrumurnar drundu enn og eld
ingarnar lýstu upp berbergið, og
h-ann hél-t að sér höndum og
fann til rakans gegn um þunna
náttgkyrtuna. Hávaðinn í reg-n-
inu á þaíkinu ætlaði allt að æra.
Það var ein-s og hann væri ill-
kvittinn og þrálátur. Næstum
ógnandi . . .
Mér fin-nst ég nú meiri karl-
maður _ hér í húsinu, huigsaði
hann. Ég er fullur ein-beittni og
dugn-aðar. Ég get laigað hlutin-a
til eins og ég vil hafa þá. Ég
er húsbóndinn. Ef ég ®e-gi, að
hr. Wray m-egi halda samkomur
hérna, þá má hann það ,og mér
er alveg sama, hvað aðrir segja.
í nóvembe-r verð ég nítján ára,
og ég er stór og vel vaxin-n. Ég
sýnisit eldri en ég er — og mér
finm-st líika ég vera eldri. Ég
kann að vera einn þeirr-a linu
af van Groenwegelættinni, en
ég ætla nú saim-t að skara fram
úr . . . Já, ég sé þ-að núna. Nú
sé ég a-lveg greinil-e-ga, hvað ég
á að gera. Ég verð að sanna, að
góðlsemi og tillitssemi við með-
bræðurna geti borið góðan á-
rangu-r. É-g skal sanna
Dirk, að h-arka og ruddaskapur
g-eti ekki ein saiman áun-nið ætt-
inni frægð. Hendri amma kenndi
barn-aböirnunuim sínum að vera
hávær, brok-afiu-ll og grimm
skrímisli, en hverju fengu þau
áorkað m'eð allri frekjunni?
Þau féllu fyrir morðingja h-endi,
hvert einasta ei-tt, j-afnvel hann
afi minn, vesalin-gu'rinn. Jacques
ga-mii var linur — bréfin hans
sýna, að hann var vinigjarnleg-
ur og mannúðlegur maður — en
hann var van Groe-nwegel . . .
Ég er linur, ei-ns og h-ann, en
Það var eftir kosningar í Eng-
landi eitit siinn., að maður nokkur
kom til kunningja síns, og sagði
við hann:
— Finnst þér nú ekki að stjórn
in sé orðin frjálslyndari og víð-
sýnni en áður?
Hin-n hu.gsaði sig vel um, og svar
aði síðan:
— Jú, sjóndeildarhringur hennar
hefur víkkað svo sem frá saumnál-
arauga upp í stoppunál.
Fini Henriques hét fiðluleikari og
tónskáld, sem lézt 1940. Honum
þótti afar leitt að ferðast í járn-
brautarlest, og einkum, ef klefarn-
ir voru yfirfullir. Honum leiddist
yfirleitt að vera in>nan um fólk.
Er fram liðu stundir, fann hann
leið til þess að komast hjá hvim-
leiðum ferðafélögum.
Er hann hafði fundið sér klefa í
lestinni, gætti hann þeirra eins og
grimmt ljón, og í hvert sinn, sem
einhver ætlaði að gera sig heima-
komin-n, kom hann fram i dyrnar,
og sagði:
Þetta er ríkisjárnbrautaklefi!
Kvöld eitt, er hann var heima
og samdi tónverk, voru börnin í
næsta herbergi, til þess, að han-n
gæti fen-gið frið.
Þau höfðu ógurlega hátt, og allt
í ein-u kvað við ærandi hávaði. Ein
ar litli hafði velt ofninum um koll.
Kona hans kom inn og sagði: —
Ætlarðu ekkert að segja við börn-
in?
Hann stóð þegjandi á fætur, opn-
aði hurðina inn til barnanma og
sagði: — Einar þú mátt þetta ekki.
Kvöld nokkurt var han-n spurður
að því í boði, hvort ha-nn væri skyld
ur Henriques verksmiðjuieigenda.
— Langt því frá svaraði hann.
Hann er elztur, ég yn-gstur ellefu
sys-tkina.
Hruturinn, 21. marz — 19. apríl.
Hvíldu þig, og reyndu að skemmta þér á sem ódýrastan hátt.
Nautið, 20. april — 20. maí.
Ef þér sýnist ein leið lokuð, skaltu velja þá næst beztu.
Reyndu að halda þig við sem einfaldastar lausnir.
Tvíburarnir, 21. maí — 20. júní.
Byrjaðu daginn snemma og reyndu að afkasta sem mestu.
Krabbinn, 21. júní — 22. júlí.
Það eru ef til vill smáatriðin, sem mestu máli skipta nú. 7
Ljónið, 23. júlí — 22. ágúst.
Notaðu tækifærið til að koma eiginhagsmunamálum í framkvæmd.
Meyjan, 23. ágúst — 22. september.
Komdu til móts við náungann, en láttu ýmis vandamál sitja á hak-
anum.
Vogin, 23. september — 22. október.
Reyndu að hafa áhrif til góðs í umhverfi þínu og því fyrr, því
betra.
Sporðdreltinn, 23. október — 21. nóvember.
Hlustaðu vel á það, sem sagt er í dag. Ef þú ræður við það, sem
farið er fram á, skaltu gera það, þótt ekki þurfi að misnota hjálpscmi
þína. t
Bogmaðurinn, 22. nóvember — 21. desember. 1
Reyndu að losa þig við Ieiðann með því að fara út og ræða vlð
fleiri en þú hefur umgengizt undanfarið.
Steingeitin, 22. desember — 19. janúar.
Vatnsberinn, 20. janúar — 18. febrúar.
Þvl meira, sem áliðið er, því erfiðara reynist þér að semja við þá,
sem þú vllt vel.
Fiskamir, 19. febrúar — 20. marz.
Gættu að því sem fram fer I kringum þig í dag en láttu aðra um
stjórn málannt, og reyndu að læra eltthvað af reynslunni.