Morgunblaðið - 25.09.1970, Blaðsíða 6

Morgunblaðið - 25.09.1970, Blaðsíða 6
6 MORGUNBLAÐIÐ, PÓSTUDAGUR 25. SŒJPT. 1970 NÝTT NAUTAKJÖT Úrvais butff, gullas, snitsel, grittste'iik og bóg steik. Kjötbúðin Laugavegi 32. Kjötmiðstöðin, Laugatek. NÝTT FOLALDAKJÖT f o teld afouf f, folafdagúdas, ha'kk, kódetettur, stei'kur. Kjötbúðin, Laugavegi 32. Kjötmiðstöðin, Laugatek. LAMBASKROKKAR 1. og 2. verðflokik'ur af terroba kjöti. Haustverðið er komið. Söltum skrokika fyrir lor, 25 stykfkið. — Kjötmiðstöðin, Laugal. Kjötbúðin, Laugav. 32 ÓDÝR MATARKAUP Unghænur 125 kr. kg. Hvaikjöt 65 kr. kg. Nýr luodi 20 kr. stk. Kjötmiðstöðin, La uga Iæk. Kjötbúðin, Laugavegii 32. VIÐTÆKJAVINNUSTOFAN HF. er nú í Auðbreifcku 63. Sími 42244. Var áður að Laoga- vegi 178. LANDKYNNINGARFERÐIR tH Gullifoss, Geysis og Laiug- ainvatn'S a'lta daga. Ödýrar fenðir. Frá B'ifreiðaistöð Is- 'lamids, sími 22300. — Ólafur Ketilisson. CORTINA '63 DE LUXE til söliu, Bíllinn er í góou ástaod'i og fttfr vel út. Uppl. í síma 40179. MÓTATIMBUR TIL SÖLU 7/8x6 — 1x4 — 2x4 og 1x6. Uppl. í síma 37127 eftir kt. 19 RÚMGOTT GEYMSLUPLASS til teigu. Tilb. sendist afgr. Mibl. fyrir mániudagisikvöfd merkt: „Geyms'l'upláss 4689". EINKAMAl Öska eftir að kynmast fulil- orðnium reglosömium maww', sem hefur ráð á ílbúð. Tilfooð östka-st sent Mt>l. merikt: „Kunwingi 5476" f. te'ugaird. TIL LEIGU í Hafnarfirði 3ja—4ra heflb. e'mtbýtosih. í góðu standi. AUt á eionii fiœð. Titb. ásarnt fjöf- sikyldust. seradist Mfol. f. 30. sept. m.: „Einfoýti 489*1". FISKBÚD TM tekju snyrtiteg fisikfoiúð í fkrtkim gangi. Tilfo. sendist tH Mbl. menkt: „FiskJbúð llll 4239". ÍBUÐ ÚSKAST 2ja til 3ja herb. ibúð óskast til teigu. Algjor regkisemi á v4n og tófoaik. Uppl. í sima 11659. BASSALEIKARI óskaT eftir atvioniu. Uppl. í sima 2-60-84. TIL 6ÖLU 5 tonma tiriHa með Peota dísil- vél, dýptarmæii, teigutalstöð og fin'uspiii. Uppl. í sima 41290 e. ðft 7,30 rpæsrtu kvöld. Gata bernskunnar fyrir „bí 99 Að hafa sem barn átt heima við eina götu og œtla sér síð an að ganga eftir henni til að endurlifa bernsku sina — það skyldi enginn láta sér til hug ar koma, því að það er ekki hægt „að endurskrifa œvi sinnar blöð". — Og gata bernskunnar — hún er í raun inni ekki lengur til. Börn hennar eru horfin — orðin fullorðið fólk, farin út í heim, jafnvel burt úr þessum heimi. Og húsin — einkum gömlu, litlu, mömmulegu húsin þau eru líka horfin og önnur hús, ókunnug, framandi, fyrir- mannleg, komin í þeirra stað. Og gatan sjálf, hún er líka orðin önnur en hún var. áður var hún aur og pollar eða mold og ryk, eftir því hvern- ig viðraði. Nú er hún alltaf eins, gráar hellur gangstéttar innar — gljáandi asfaltið á akbrautinni hvernig sem viðr- ar og hvernig sem vindurinn blæs. lægð við saklausa fegurð nátt úrunnar. — Við hröðum okk- ur fram hjá — gætu«i okkar á umferðinni, sem flæðir eftir Skólavörðustígnum niður á Laugaveginn. Á þessu horni er mikil um- ferð, allt að því hættuleg. Hús ið, sem Kron verzlar i stend- ur fram í götuna, svo að stíg- urinn mjókkar, eins og mynd in sýnir. Hér á næstu grös- um voru Bergstaðir, sem stíg- urinn er kenndur við. 1 minni margra núlifandi manna var þarna fallegur steinbær með all-vigalegum grjótgarði með- fram götunni. En öll eru þessi vegsummerki nú þurrkuð út fyrir löngu og senn verður enginn, sem man hvar Berg- staðir stóðu. Hér á þessum slóðum bjó eitt sinn mesti göngumaður Is- lands. — Einar stopp. Var tal- ið að röskustu hestar hefðu ekki haft við honum. Fram á efstu ár gekk hann alla af Sunnan undir húsi skáldsins vex laufmikið tré. Allir Reykvíkingar sem komnir eru til vits og ára, fara nærri um það, að Berg- staðastígurinn — hann byrj- ar við Laugaveg. Hann tekur við þar sem Smiðjustígurinn endar. Þó finnst manni að Smiðjustígurinn hefði gjarnan mátt vera lengri en þessi spöl ur eftir flötinni milli Lindar- götu og Laugavegar. En vegir götunafnanna eru órannsakan legir. 1 gamla daga komu þau alveg sjálfkrafa. Þá þurftl ekki að hafa starfandi heilar nefndir til að finna upp nðfn á nýjar götur. Þá stækkaði bærinn ekki hraðar en svo, að nöfnin á götunum urðu til af sjálfu sér. Þannig var það vit anlega með Bergstaðastíginn. Hann var gatan heim að bæn um Bergstöðum og svo fram hjá honum eftir því sem húsa- röðin lengdist unz hann náði alla leið suður að Barónsstíg. Lengra komst hann ekki. Bergstaðastígurinn fer hægt ai stað. Jiaon b.eldur í mesta yfirlætisleysi upp aflíOandi hallann, fáeinar húslengdir milli Laugavegar og Skóla vörðustígs. En á þessum stutta spöl birtast strax hinar fjöl- breytilegu andstæður þessarar gömlu, löngu götu. — Hér gef ur að líta á hlýjum sumar- degi, litrík, fögur blóm, sem glóa í bjartri sól undir grá- um, köldum tugthúsveggnum. Svona getur hrösun mannlífs- ins verið í átakanlegri ná- sér nema Indriða Einarsson. Einar stopp var á fótum fram í andlátið, sem bar að 17. marz 1903. Eftir hann kvað Jón Þórðarson Fljótshlíðar skáld: Svæft hefur Einars kalda kropp í kjöltu þundar vifið, sjálfur dauðinn sagði stopp svo var búið líf ið. En hér fyrir sunnan sló hjarta stígsins. Hér var hin fjölbreytilega byggð hans þar sem skiptust á hús strangheið arlegra iðnaðar- og embættis- manna og óskammfeilinna ná- unga, sem seldu sprútt í skuggalegum sundum og þröngum skúmaskotum. Það var talsverð atvinna, sem blómgaðist ekki síður en hvað annað, þvi þá eins og nú, voru þeir margir, sem þótti sopinn góður, og horfðu ekki i aurana ef hann var til þegar komið var á kendiri. En mis- jaÆnir voiju sppúlftsalaHnir a8 þ\?í er sagt var, sumir 160% dnullusokkar en innan um vqru „strangheiðarlegir menn, sem báru virðingu fyr ir lærdómi og æðri menntun eins og þessi saga sannar: Á einum stað réð húsum kona ein, (gott ef hún hét ekki Marta) þar sem menn ,gatu komið og fengið að væta kverkarnar. Eitt sinn sátu þar nokkrir sjómenn og voru við Bergstaðastígurinn fer hægt af stað. skál. Þá bar þar að, þegar lið- ið var á nótt, nokkra stráka úr efstu bekkjum Menntaskól ans. Þeir fóru að rífa kjaft, lentu í tuski við sjóarana, voru barðir og fengu blóðnas- ir. Þá fórnaði húsmóðirin upp hðndunum og hrópaði: „Ó, Guð, sjáið þið hvernig mennta mannablóðið rennur!!!" Mikil lifandis ósköp er langt síðan þetta var. Lóðrétt á Bergstaðastíginn, húsið nr. 9, kemur Hallveigar stígurinn. Honum sleppum við að sinni. Næstu þvergöturnar eru Spítalastígur og Bjargarstíg- ur, penar götur og prúðar, sem ekki mega vamm sitt vita. Við þær hlýtur að búa mikið heiðursfólk. Á gagnstæðum hornum við Spitalastíginn eru nú húsin horfin. Þau hafa orð ið að rýma — ekki fyrir nýj- hluta — gráösp, laufrik og krónumikil, plöntuð árið 1932 fyrir Ágúst skósmið Eiriks- son af sjálfum Hákoni Bjarna syni. „Þakka skyld, enni þó 'ún hafi þrifizt." Á horni Hellusunds og Berg staðastígs er nú autt svæði. Þar stóð áður hús eins fræg- asta agitators bæjarins, Gísla Búa, sem komst inn í Alþing- isrímurnar við hlið sjálfs Ein ars Ben: Einar brátt og Búi fóru um borg í leiðangur eiða hvorir öðrum sóru eins og fóstbræður. Skammt sunnan við Hellu- sund kemur örlagarikur bug- ur á Bergstaðastiginn. Eftir það er hann ekki samur og áð ur, manni liggur við að segja að hann sé önnur gata — „Bergstaðastígur hinn nýt' Húsin við stiginn epu nloð ýnwum hættí. um húsum, heldur fyrir því, sem *oi®Mmi er jafti tnauðsyn legt >«g hús hennar .og götur: Bílastæðum. Þess vegna er nr. þrettán ekki lengur til. En þrettán, það var Brenna, þar sem þau Guðríður og Jónas lifðu langa, starfsama ævi qg önduðust í hárri elli. Blessuð sé minning þeirra qg allra Bergstaðastrætisbúanna gömlu, sem settu svip á igöt- una sína, voru hennar lif pg lán, heill hennar og heiður. En hraði nútímans knefat þess að haldið sé áfram, en ekki tafið við minningar um gamalt, löngu látið fólk. Nsestet spölinn heldur Bergstaðastig- urinn sínum gömlu einkenm- um. Þau haldast a.m.k. suður að Baldursgðtu, jafnvel lengra vitanlega með undantekfling- unni Hótel Holt (Síld og Eisk) og þeirri nýtízku, sem óneit- anlega stingur ekki lítið i stúf við umhverfi sitt á þessurn stað. Andspænis Hótel EHalt stendur „hús skáldsins," uit- höfundarins Jón Björnssonar. Sunnan undir því er eitt virðulegasta tré þessa bæjar- a.m.k. fyrir sunnan Braga- götu. Og hefur margt strætið skipt um nafn af minna til- efni. Það er engu likara en að þá verði hann upp með sér af því að liggja samhliða Lauf ásveginum, þessari fallegu for nemu götu, þar sem hver höfð inginn öðrum meiri á sína villu, bæði að ofan og neðan. Og þó að þessari grein fylgi mýndir frá Bergstaðastíg „liin um nýja" þá skulum við setja hér punkt og láta lesmálinu lokið.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.