Morgunblaðið - 24.04.1980, Page 39

Morgunblaðið - 24.04.1980, Page 39
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 24. APRIL 1980 39 Gunnar J. Eyland — Minningarorð Fæddur 11. júní 1933. Dáinn 15. apríl 1980. Nú er vinur minn og æskufélagi, Gunnar Eyland, horfinn yfir móð- una miklu. Það er sárt að missa góðan vin í blóma lífsins. Söknuð- urinn fyrnist seint en minningin um góðan dreng mun lifa lengi. Gunnar Eyland var fæddur í Reykjavík hinn 11. júní 1933. Foreldrar hans voru heiðurshjón- in Jenny Juul Nielsen og Gísli Jónsson Eyland skipstjóri. Gunn- ar átti 5 systkini, en eitt þeirra dó í æsku. Ungur fluttist Gunnar til Akur- eyrar með foreldrum sínum og þar ólst hann upp. Hinn 22. mars 1958 kvæntist Gunnar eftirlifandi konu sinni, Guðlaugu Gunnarsdóttur. Þau eignuðust engin börn í sambúð sinni. Gunnar Eyland var góður og hjartahlýr vinur og félagi. Allir sem eitthvað áttu saman við hann að sælda virtu hann fyrir prúð- mennsku sína og ljúfmannlega framkomu. Gunnar var tilfinningaríkur og með ríka réttlætiskennd. Hann gerði allt sem hann gat til að hjálpa þeim samferðamönnum sínum í lífinu sem minna máttu sín og vermdi umhverfi sitt með hjálpsemi sinni og hjartagæsku. Enda þótt Gunnar eignaðist ekki börn sjálfur var hann þó mjög barnelskur, það fór ekki framhjá neinum sem til þekkti. Börn systkina hans og systurbörn konu hans voru honum mjög kær og bar hann fyrir þeim mikla umhyggju, sem hver faðir hefði verið fullsæmdur af gagnvart börnum sínum. Mér er það minnisstætt þegar hjónin Gunnar og Guðlaug komu í heimsókn á heimili mitt, þegar ég kenndi á heimavistarskólanum á Jaðri, hvernig bæði börnin mín og börnin sem voru þarna á skólan- um hændust að honum. Þau voru næm fyrir því að þarna var maður á ferð með stórt hjarta og hlýtt geð. Hann hafði alltaf nóg að gefa þeim og miðla af glaðværð og góðvild sinni. Og einmitt þannig var Gunnar Eyland alltaf í öllu sínu lífi, sífellt gefandi og veitandi en sjaldan þiggjandi. I barnæsku átti Gunnar við erfiðan sjúkdóm að stríða, sem hann barðist við í hljóði og kyrrþey, án þess að tala um það við vini sína og samferðamenn. Nú hefur brugðið ský fyrir sólu, — sláttumaðurinn mikli með ljáinn hefur enn sem oftar gengið um dyr. Við kveðjum góðan dreng, vin og félaga, Gunnar Eyland. Eg og fjölskylda mín sendum konu hans og öðrum nánum að- standendum hans innilegustu samúðarkveðjur á erfiðri skilnað- arstund. Guð blessi ykkur öll. Stefán Trjámann Tryggvason. Gunnar Juul Eyland varð bráð- kvaddur 15. apríl sl. 46 ára að aldri. Þegar slík tíðindi berast okkur, stöldrum við við og lítum til baka. Leikir krakkanna á Akureyri á árunum eftir stríð voru nokkuð árstíðabundnir. Á vorin söfnuð- umst við saman á götunni og fórum í slábolt. Þeir elstu voru kóngar, kusu liðin og stjórnuðu leiknum. Einstaka bíll átti leið um Munkaþverárstrætið og hersingin vék til hliðar rétt á meðan, svo hófst leikurinn að nýju. Þegar jörð þornaði fórum við niður á tún, þar sem Amtbókasafnið er nú. Þar var líka farið í hornabolta, skot- mannaleik, — og svo vinkleik og feluleik um svæðið allt milli Krabbastígs og Sniðgötu. Allir voru með frá Munk 1 til 31 og úr aðliggjandi hliðargötum. Á sumrin fóru margir þeir eldri í sveit og dofnaði þá yfir leikjun- um. Einn dag fréttist það að Gunni Eyland, einn af þeim stóru, ætlaði að hafa bíósýningu í gang- inum heima hjá sér, í Munk. 16. Hann hafði eignast sýningarvél og fengið filmur einhvers staðar að. Nú nutum við góðs af. — Og hvílíkt ævintýri. — Svo kom Jenný, mamma hans, bauð okkur brjóstsykur, brosandi og elskuleg, og lét eins og það væri heimsins sjálfsagðasti hlutur að húsið fyllt- ist af krökkum. Eftir sýninguna spurði Gunni okkur hvort við ættum ekki að gera eitthvað saman um sumarið. Við gætum t.d. æft íþróttir. Og á staðnum var íþróttafélagið „Svan- ur“ stofnað. Gunni var einróma kosinn formaður. Æfingar stund- uðum við svo af kappi allt sumarið undir hans stjórn. Síðsumars kepptum við svo við íþróttafélag af Eyrinni og unnum að sjálfsögðu glæsilega. Kvikmyndasýningarnar urðu margar. Ymist var sýnt heima hjá Gunna eða í litlum skúr upp á klöppum sunnan við Bjarkastíg- inn. Þetta voru dýrðlegir dagar. Tíminn leið, aldrei kom annað sumar þessu líkt. En þar kom að, að foringinn okkar óx frá okkur, eignaðist önnur áhugamál, eins og eðlilegt er, og flutti svo suður eins og margur. Þegar ég lít til baka sé ég það glöggt, að Gunni var kjörinn til starfsemi með börnum og ungling- um, það var honum í blóð þorið. Ekki veit ég hvort hann stundaði þau störf seinna, en eitt er víst að við sem vorum í íþróttafélaginu „Svan“ áttum frábæran foringja. Við þökkum honum samveruna nú þegar hann er allur. Megi margir hans líkir starfa með íslenskum börnum og unglingum. Fyrir hönd okkar allra, Hólmfríður. Okkur bregður og verður orðfátt þegar þau tíðindi berast að vinur okkar, Gunnar Eyland, hafi látist skyndilega í blóma lífsins. Fyrstu viðbrögðin verða að neita að trúa staðreyndum en jafnskjótt og maður sannfærist streyma minningarnar fram um öll þau góðu samskipti sem við höfum átt gegnum árin. Þessar fáu línur eru aðeins stutt kveðja til látins vinar, þannig tel ég að Gunnar, sá hógværi maður, hefði sjálfur viljað hafa það. Við Gunnar kynntumst sem unglingar, en sameiginlegur áhugi okkar á filmum og vélum dró okkur saman og mátti heita að í mörg ár liði varla sá dagur að við ekki hittumst eða störfuðum sam- an að þessu áhugamáli okkar. Gunnar gerði þetta síðar að sínu lífsstarfi og naut þess vel þar sem hann þekkti hvert horn. Þegar unglingsárum lauk urðu samskiptin strjálli en vináttan hélst engu minni en áður. Eiginkona mín og börnin okkar urðu einnig þeirrar gæfu aðnjót- andi að kynnast Gunnari og fá notið hans miklu mannkosta og vináttu og þau hjónin Gunnar og Lalla voru ævinlega sjálfsagðir þátttakendur í okkar stóru gleði- stundum gegnum árin og ætíð aufúsugestir á heimili okkar. Við fjölskyldan ásamt þeim vinum sem við Gunnar áttum sameiginlega biðjum honum nú allrar blessunar með þakklæti í huga fyrir ómældar ánægjustund- ir sem hann hefur veitt okkur og samfylgdina Sem okkur fannst allt of stutt en í hugum okkar lifir minning um góðan dreng og trygg- an vin. Eiginkonu hans og ættingjum vottum við okkar dýpstu samúð og biðjum algóðan Guð að hugga þau og styrkja í sinni miklu sorg. Páll Þorláksson. Gunnar J. Eyland kaupmaður, Espilundi 9, Garðabæ, varð bráð- kvaddur 15. apríl sl. langt fyrir aldur fram, þá 46 ára að aldri. Hann var yngstur af sex börn- um hjónanna Jenny Amalie J. Eyland, af dönskum ættum og Gísla Jónssonar Eyland, skip- stjóra. Gunnar fæddist í Reykjavík, en flyst fljótlega með fjölskyldunni til Akureyrar, þar sem hann elst upp til 14 ára aldurs og minntist hann margra ánægju- stunda frá æsku sinni þar, en verður fyrir þeirri miklu reynslu að missa móður sína snögglega, þá flyst Gunnar til Reykavíkur og stendur á eigin fotum eftir það. Fljótlega fer hann að vinna hjá Upplýsingaþjónustu Bandaríkj- anna, við kvikmyndasafnið, jafn- hliða því lærir hann að verða sýningarmaður í kvikmyndahúsi. Ungur að árum stofnar Gunnar fyrirtækið Filmur og vélar að Skólavörðustíg 41, með Jóhanni V. Sigurjónssyni. Rúmlega tvítugur kemur Gunnar inn í fjölskyldu okkar, er hann kynntist konuefni sínu Guðlaugu Gunnarsdóttur þá kornungri, dóttur hjónanna Helgu Á. Einarsdóttur og Gunnars Sig- urjónssonar, verkstjóra. Guðlaug og Gunnar gengu í hjónaband 22. mars 1958 og áttu þau yndisleg ár saman, voru þau mjög samstillt í hlýju sinni og elsku við allt sem lifandi er. Þegar börnin fæddust í fjöl- skyldunni umvafði hann þau af allri sinni ást og umhyggju, þau kölluðu hann „Frænda" orð sem í sjálfu sér segir lítið en gildir stórt. Það er erfitt að sætta sig við að elskulegur tengdasonur, mágur, svili og „Frændi" sé farinn frá þessu jarðneska lífi. Hann sem hringdi á hverjum morgni til að hvetja til dáða, hann sem í hlýju sinni umvafði án orða og gaf af sínu stóra hjarta, hann sem í hógværð og rósemi átti alltaf tíma og umhyggju fyrir alla, lagði aldrei nema gott til, brosið hans og hlý hönd sefaði og hvatti í senn. Þó okkar sorg sé stór er sorg Guðlaugar dýpst. Guð sem þekkir leiðina að hjörtum okkar styrki hana og verndi. Við þökkum Guði fyrir „Frænda" líf hans og tilveru. Far þú í friði, friður Guðs þig blessi og hafðu þökk fyrir allt og allt. Tengdafólk. Fyrir rétt rúmlega þrjátíu árum birtist strákunum á Grímsstaða- •holtsvellinum ungur maður, spari- klæddur. Hann snaraði sér úr jakkanum, bretti upp buxna- skálmarnar og tók til að leika knattspyrnu með strákunum. Þetta var Gunnar J. Eyland, nýkominn frá Akureyri þar sem hann ólst upp, nemandi í kvik- myndasýningastjórn við Trípolí- bíó. Gunnar átti eftirað koma mikið við sögu á þessum knattspyrnu- leikvangi, bæði sem leikmaður, og sem fyrsti þjálfari yngsta flokks- ins í hinu nýstofnaða félagi, Knattspyrnufélaginu Þrótti. Með elju og ástundun tókst Gunnari að gera lið sitt að meistara í sínum flokki. Gunnar J. Eyland er nú horfinn af sjónarsviðinu. Andlát hans bar brátt að. Engum okkar hefði dottið í hug að Gunnar yrði næstur. Hann var heilsuhraustur og áhugasamur í starfi sínu í Filmum og vélum, sem hann átti ásamt Jóhanni V. Sigurjónssyni, en þeir voru félagar um áratuga skeið. Sem félagsmaður var Gunnar Eyland frábær, engum öðrum líkur. Hann hafði þennan nauð- synlega félagslega skilning, reiðu- búinn til að gera það sem gera þurfti, hvort heldur var við þjálf- un eða að sýna smákrökkum skemmtilegar bíómyndir, en það gerði hann um langt skeið og laðaði ungmennin að hinu unga ófullburða félagi okkar. Við sem kynntumst Gunnari á þessum árum eigum honum skuld að gjalda. Hann reyndist okkur vel, enda var hann drengur góður, heiðarlegur og prúður í hvívetna. Hann var lánsmaður hinn mesti í sínu einkalífi, kvæntur mikilli ágætis konu, Guðlaugu Gunnars- dóttur, og veit ég að þau voru einkar samhent og samstillt í einu og öllu. Gunnars naut við í nokkur ár hjá okkur í Þrótti, síðan var hann horfinn af sjónarsviðinu. Hann kunni ekki við hálfkák á nokkrum hlut, vildi vera óskiptur þar sem hann var. En ég veit að alltaf bar hann hlýjar taugar til Þróttar og fylgdist vel með öllu sem gamla félagið okkar var að gera. Það vill því miður allt of oft fenna í spor mannanna, verk þeirra gleymast fyrr en skyldi. En við sem vorum svo heppin að kynnst Gunnari munum aldrei gleyma góðum manni. Vil ég þakka honum fyrir hönd gamalla Þróttara og nýrra fyrir frábær störf sem hann vann fyrir félagið. Guðlaugu konu hans sendi ég samúðarkveðjur, svo og ættingj- um og tengdafólki. Hjá þeim mun áfram lifa minningin um hlýjan og elskulegan dreng. Jón Birgir Pétursson. Aí piliföarljósi bjarma bor. som brautina þungu KroiÓir. Vort líf. som svo stutt «k stopult or, það stofnir á aoðri loidir. Ok upphiminn fo»ri on aujfa sér mót öllum oss faðminn broiðir. E.Bon. Sjaldan hefur mér brugÖið eins og þegar ég heyrði lát elskulegs mágs míns, Gunnars J. Eyland, og enn á ég erfitt með að trúa því að hann sé allur, þessi góði drengur, sem öllum vildi gott eitt gera. Ég minnist fyrstu kynna okkar, þegar hann ungur að árum kom í heimsóknir til okkar hjóna, oft með vini sínum með sér, ávallt flytjandi glaðværð og ferskan andblæ æskunnar með sér. Mér er minnisstæður 27. júní 1956, er hann kom til okkar með unnustu sína. Þann dag kunngerðu þau trúlofun sína, Lalla og Gunnar, á afmælisdegi föður hans. Það var mikill hamingjudagur. Ótaldar eru þær ánægjustundir, sem við höfum átt með Gunnari og Löllu gegnum árin, á heimili þeirra í Reykjavík og síðar í Garðabæ, svo og hér á Ákureyri á okkar heimili. Sameiginlegur laufabrauðsbakstur fyrir jólin var orðinn fastur liður í samskiptum okkar. Þá ríkti glaðværðin ein. Ekki má gleyma sumarleyfi á erlendri grund fyrir tveimur ár- um, þar sem þau Gunnar og Lalla dvöldu með okkur um tíma. Það voru miklir hamingjudagar og oft síðan rætt um að endurtaka þá. Börn og unglingar hændust mjög að Gunnari. Tilhlökkun barna okkar og barnabarna var mikil þegar von var á Gunnari og Löllu í heimsókn til Akureyrar. Og ekki var tiihlökkunin minni þegar fyrir dyrum stóð heimsókn til þeirra. Þá voru kvikmyndasýn- ingar í kjallaranum, ekkert jafn- aðist á við þær stundir, enda stundum erfitt að fá börnin með sér heim. Svona eru minningar mínar og minna um Gunnar, allar á einn veg, bjartar og góðar. Gunnar var fæddur í Reykjavík þann 11. júní 1933. Foreldrar hans voru hjónin Jenny Amalia Juul Nílsen og Gísli Jónsson Eyland, skipstjóri. Gísli lést árið 1972, en Jenny árið 1947. Þá var Gunnar aðeins 14 ára, yngstur fimm bræðra. Þá hafði fjölskyldan verið búsett á Akureyri frá árinu 1937. Eftir lát móður sinnar flyst Gunn- ar til Reykjavíkur og bjó þar hjá einum bræðra sinna og mágkonu þar til hann kvæntist Löllu, Guð- laugu Gunnarsdóttur, árið 1958. Hjónaband þeirra var einstaklega elskulegt, samhentari hjón hef ég ekki þekkt. Á heimili þeirra var^ einkar gott að koma. Gunnars er nú sárt saknað af elskulegri eiginkonu, bræðrum, systur, frændfólki, tengdafólki og vinum. Góður Guð styrki þau í sorginni. Með þessum fátæklegu orðum kveð ég kæran mág minn. Hann var mér sem besti bróðir eða sonur. Blessuð sé minning hans. Lúllý Háa skilur hnotti himinKOÍmur. Blað skilur bakka og okk* En anda som unnast fa'r aldroi oilífð að skilið. Nú þegar veturinn er að kveðja og sumarið að heilsa, kveðjum við kæran vin, Gunnar J. Eyland. Erfitt er að sætta sig við þá köldu staðreynd að hann sé burt kall- aður svo fljótt. Um tuttugu ár eru síðan við kynntumst Gunnari. Síðan þá höfum við átt svo ótalmargar ánægjulegar samverustundir með þeim hjónunum, á styttri og lengri ferðalögum, spilakvöldum og saumaklúbbum, en eiginmennirn- ir hafa alltaf verið velkomnir í þá. Einnig munum við minnast allra ánægjulegu heimboðanna til þeirra hjónanna, því þau voru sérlega samhent og gestrisin. All- ar þessar ógleymanlegu stundir munum við varðveita í sjóði minn- inganna. Gunnar var mörgum góðum mannkostum búinn, hann hafði einstaklega góða lund og var einkar lagið að sjá það skoplega og sagði svo skemmtilega frá að hann hreif alla með sér í græskulausu gamni. Eitt var það sem lýsti hans innra manni betur en flest annað, öll börn hændust að honum og þótti vænt um hann. Við vitum að svo margir eru harmi slegnir vegna andláts Gunnars, en sárastur er söknuður eiginkonu hans. Henni biðjum við allrar blessunar, því missir henn- ar er mikill. En enginn getur misst mikið nema hann hafi átt mikið. Einnig sendum við tengda- foreldrum Gunnars, Þóru, Ara og börnum þeirra, systkinum hans og samstarfsmönnum innilegustu samúðarkveðj ur. Ó. sólarfaðir signdu nú hvert auxa. en sér i lagi þau. sem tárin lauga. Guð gefi öllum ástvinum Gunn- ars styrk og að aftur birti með hækkandi sól. Saumaklúbburinn. Vegna jaröarfarar GUNNARS J. EYLAND verða eftirtaldar Ijósmyndavöruverslanir lokaöar föstudaginn 25. apríl frá kl. 13.00 til kl. 15.00. Amatörverslunin, Fókus, Fótóhúsið, Gevafótó, Ljósmyndaþjónustan Mats, Týli.

x

Morgunblaðið

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.