Morgunblaðið - 23.12.1983, Blaðsíða 29

Morgunblaðið - 23.12.1983, Blaðsíða 29
MORGUNBLADID, FÖSTUDAGUR 23. DESEMBER 1983 29 þess að stunda kennarastörf í Loðmundarfirði var hún farkenn- ari síðar á Fáskrúðsfirði og í Seyð- isfjarðarhreppi og kennari og prófdómari á Seyðisfirði. Margrét og Trausti felldu hugi saman og 1938 hefja þau búskap á Sævarenda, en þá jörð hafði hann nytjað í nokkur ár, eða frá því um 1930 og verið þar með fjárbúskap. Þar bjuggu þau til ársins 1963 að þau fluttu til Seyðisfjarðar, enda byggð þá farin að grisjast í Loð- mundarfirði. Börn þeirra eru: Vilhjálmur örn sem Trausti ættleiddi, f. 1930, bifvélavirki í Rvík; Ólafía Svan- hvít, f. 1940, húsmóðir í Kópavogi; Stefán Ingvar, f. 1943, stýrimaður í Rvík. Það hljóta að hafa verið mikil viðbrigði fyrir þau hjón að flytja úr fjallakyrrðinni í Loðmundar- firði yfir á Seyðisfjörð, sem þá var í örum uppvexti síldaráranna, með öllu því umróti og brambolti sem þeim fylgdi. Þau festu kaup á hús- inu Múla við Búðareyri á Seyðis- firði. Stórglæsilegt hús sem stend- ur hátt í byggðinni og er mikil bæjarprýði. Þar var þeirra heimili ætíð opið vinum og vandamönnum og margir eru þeir sem minnast með hlýhug gestrisni hjónanna í Múla. Fljótlega eftir að Trausti hafði komið sér fyrir á Seyðisfirði hóf hann störf við afgreiðslu Ríkis- skipa á staðnum, auk þess sem hann vann á síldarplönum á sumr- um með. Síðan tók hann að sér afgreiðslu á olíu og bensíni fyrir Esso og rak söluskála félagsins í kaupstaðnum. Þann starfa hafði hann með höndum til dauðadags. Trausti var mikill samvinnu- og félagshyggjumaður. Hann var í stjórn kaupfélagsins á sínum tíma og varamaður í bæjarstjórn. Auk þess átti hann sæti í fjölda nefnda á vegum kaupstaðarins. Hann var einn af stofnendum Lionsklúbbs Seyðisfjarðar og formaður hans um skeið. Hann var formaður Framsóknarfélags Seyðisfjarðar í mörg ár og í miðstjórn Framsókn- arflokksins var hann fulltrúi í nokkur ár. Trausti var hógvær og lítillátur en fastur fyrir ef því var að skipta. Hann var vinur lítilmagnans og hygg ég að oftar en ekki hafi hann með góðvild sinni og umhyggju lagt þeim lið sem til hans leituðu og þeir voru ekki fáir. Nú er Trausti burtkallaður frá okkur, af þeim einum sem ræður okkar dvalarstað hér á jörðinni. Það er trú mín að síðar hittumst við handan landamæranna og þá getum við tekið upp þráðinn þar sem frá var horfið er við siðast hittumst. Ég er einn af þeim sem tel mig hafa orðið ríkari í sálu minni við að hafa fengið að kynnast honum og eiga hann að vini og eitt er víst að vandfyllt verður skarðið eftir svo kæran vin. Þær stundir sem við höfum átt saman allt frá því að ég kynntist honum nokkru eftir að hann flutti í kaupstaðinn okkar, mun ég geyma í hjarta mínu, sem einar þær dýrmætustu. Oft sátum við saman á skrifstofu Trausta í Esso-sjoppunni og rædd- um málin. Af mörgu var að taka og mis- jafnt var hver móður var á okkur, en alltaf hafði hann sínar skoðan- ir á hlutunum og var þá ódeigur að láta þær í ljósi. Ég minnist þess hve oft honum þótti við ungu mennirnir fara full- geyst í sakirnar og vera óbilgjarn- ir í ýmsum málum. Þá tók hann okkur tali einn og einn, setti svo- lítið ofan í við okkur, já, stundum skammaði hann okkur, en í föður- legum tón. Síðan setti hann fram sínar skoðanir á málinu, oft byggðar á reynslu og þekkingu, á þann hátt sem honum var lagið og ekki var hægt að misskilja. Ég neita því ekki að stundum fóru þessar umvandanir í taugarnar á mér fyrst í stað, en svo fór nú oftast á endanum að margt sem hann hafði til málanna að leggja reyndist happasælt. Undir niðri þá dáðist ég alltaf að þessum hæfileikum og vildi ég gjarnan að fleiri hefðu fengið að kynnast Trausta á þennan hátt. Ég vil sérstaklega þakka Trausta samverustundir okkar sumarið 1980. Þá var ég svo lán- samur að hann treysti mér til þess að lagfæra húsið sitt, Múla, að utan og mála. Ófáir voru þeir kaffibollarnir sem við drukkum þá saman og Margrét í eldhúskrókn- um við gluggann. Smeykur er ég um að vinnumaðurinn hafi þá oft brotið á vinnuveitanda sínum hvað lengd kaffitíma varðar. En þessar kaffibollastundir okkar þá um sumarið voru oft fyrir mig eins og áhugasaman nemanda sem situr á skólabekk og hlustar á frásögn góðra kennara. Greind Margrétar konu Trausta dró ég aldrei í efa, en það hve hún fylgd- ist vel með öllum þjóðfélagsmál- um og gerði sér far um að kynnast nútímanum fordómalaust og sjá alltaf hið bjarta í fari manns- skepnunnar, fékk mig oft til að verða lítinn við kaffibollann. Oft hefur mér síðan verið hugsað til þess, hve heimurinn gæti verið öðru vísi og betri ef fleiri hefðu átt þess kost að drekka kaffibolla með þeim hjónum í eldhúsinu í Múla. Ekki megum við gleyma öllu starfinu sem við áttum saman í flokknum okkar, hér heima, í kjör- dæminu, eða í Reykjavík. Eg man að oft fannst honum við vera áhugalítil um félagsstarfið hér heima fyrir og eitt er víst að öll þau mörgu ár sem Trausti var formaður í Framsóknarfélaginu okkar hér á Seyðisfirði, var elja og áhugi sem oft kveikti þann neista sem þurfti til að hrista upp í lið- inu. Sérstaklega vil ég þakka þær stundir sem við áttum saman á flokksþingum eða miðstjórnar- fundum og þá oftast í Reykjavík. Þar sá ég best hvílíkur mann- þekkjari hann var og hve auðvelt hann átti með að koma málum á framfæri, þó hann legði það ekki í vana sinn að fara í ræðustól. Hlýtt handtak, maður við mann, örlítið afsíðis var hans aðferð, það var hans einkenni og það kunnu marg- ir að meta. Vissulega var oft leíkið á létta strengi í þessum ferðum okkar og þegar hann náði sér vel á strik, fór hann oft á kostum sem fáir þekkja nema manninn reyna. Hann lá á Fjórðungssjúkrahús- inu í Neskaupstað þegar ég talaði við hann síðast í síma. Baráttan var hafin við þann sjúkdóm sem síðar vann og tók hann frá okkur yfir móðuna bláu. Ég minnist orða Trausta sem hann talaði til mín áður en við kvöddumst. Ekki datt mér þá í hug að það væru lokaorðin okkar á milli hérnamegin landamæranna. En þau orð mun ég geyma í hjartastað. Að lokum vil ég þakka mínum kæra vini allt sem hann var mér. Hann gaf mér mikið sem ég get aldrei fullþakkað. Kona mín og börn senda kveðj- ur, þau sjá eftir góðum vini. Seyð- isfjörður hefur misst einn sinn mætasta mann. Megi góður Guð styrkja og vernda Margréti, börn þeirra og barnabörn og önnur ættmenni. Við hittumst síðar, hressir að vanda. „Hinsta sinni hljóður hjá þér ennþá krýpur nú að leiðarlokum litli drengurinn. Þakkar ástúð alla allt til hinstu stundar. Biður Guð að geyma l vininn sinn." (Jón Sigfússon, Eiðum) Þorvaldur Jóhannsson, Seyðisfirði. Guðrún Þorbjörns- dóttir - Minning SVAR MITT eftir Billv Graham Upprisan Kirkjan okkar notar „postullegu trúarjátninguna". I>ar seg- ir, að Jesús „reis á þridja degi aftur upp frá dauðum". Hvað þýðir orðið aftur hér? Sumar kirkjur nota ekki þessa fornu, stuttu játn- ingu trúarinnar, en í öðrum kirkjum er hún höfð yfir á hverjum sunnudegi, og þannig lýsir fólk yfir trú sinni á Krist. Ætla má, að játningin sé allt frá þriðju öld, með nokkrum síðari viðbótum. Hún er kennd við postulana, ekki vegna þess að þeir sömdu hana, heldur af því að hún felur í sér meginkenn- ingar postula Jesú. Talið er næstum öruggt, að skírnþegar hafi farið með hana, áður en þeir voru skírðir, til að tjá trú sína á Jesúm Krist. Setningin, sem þér vísið til, merkir einfaldlega, að Jesús „lifanði aftur" eftir dauða sinn á krossinum. Hún bendir á dásamleg og mikilvæg sannindi: Það er upprisinn frelsari, sem við tilbiðjum og þjónum. Enn fremur er þetta vísbending um, að allt þetta gerðist samkvæmt ráðsályktun Guðs, eins og sagt var fyrir í Gamla testamentinu. Guð skapaði þennan heim, og hann skapaði mannkynið, til þess að það hefði samfélag við hann. En syndin kom inn í heim- inn, og tengslin við Guð voru rofin. Það var ekki aðeins, að maðurinn skildist við Guð, heldur kom dauðinn til sögunnar í heiminum sem refsing fyrir syndina. Dauðinn er síðasti óvinurinn, sá sem að lokum tortímir lífinu. Guðrún Þorbjörnsdóttir, Ás- vallagötu 51, lést á Borgarspítal- anum 11. desember, eftir stutta veru þar, 94 ára að aldri. Þegar ég, er þessar línur skrifa, kynntist Guðrúnu frænku minni og manni hennar, Runólfi Sigurjónssyni, en hann lést fyrir 9 árum, bjuggu þau á Ásvailagötu 51, ásamt yngri dóttur sinni Þóru. Stefanía, eldri dóttirin, var farin að heiman. Þetta hefur verið eftir 1932 á kreppu- og atvinnuleysistímum, og ekki alltaf auðvelt að afla þess er þurfti, þó hafði þeim hjónum tekist að festa kaup á íbúð þeirri er þau bjuggu í. Þar bjó Guðrún svo að segja til æviloka. Síðustu árin var Guðrún sjóndöpur, og næstum blind. Það bugaði hana ekki, þótt við bættust aðrir erfið- leikar. Andlega þrekið var í góðu lagi. Hjálp fékk hún frá húshjálp Reykjavíkurborgar, og kunni vel að meta þá hjálp, enda heppin með fólk. Einnig var vel fylgst með Guðrúnu af hennar fólki. Úr íbúðinni vildi Guðrún ekKÍ fara fyrr en í síðustu lög, en í haust fannst henni að breyting þyrfti á að verða og ákvað það sjálf. Undirritaður leit stöku sinn- um inn til Guðrúnar. Það var gaman að tala við hana, minnið öruggt, sérstaklega á því eldra. Hún hlustaði á útvarp, og fylgdist vel með, og sagði manni það sem var í fréttum. Það er ekki lítils virði að hafa kynnst Guðrúnu og manni hennar, og hef ég þeim margt að þakka. Oft kom það fyrir þegar maður þurfti að stoppa í bænum, að farið var á Ásvallagðtuna, og vel tekið þar. Stundum nú á síðari árum, þegar ólk er farið að búa í rúm- góðum íbúðum hefi ég hugsað um hvernig þau hjón gátu hýst allt það fólk er þangað kom í sinni litlu íbúð. Glaðværð og velvild var í fyrir- rúmi, ekki hugsað um greiðslu. Enda þau hjón samhent og um- gengust hvort annað með gagn- kvæmri virðingu. Foreldrar Guðrúnar voru hjá þeim síðustu árin. Það hefir svo sannariega verið fallegur lífsstíll er þau hjón kusu að lifa eftir. Við Ágústa óskum Guðrúnu velfarnaðar í nýjum heimkynnum. Skarphéðinn Helgason Sigrún Björns- dóttir Minning Fædd 28. febrúar 1899. Dáin 13. desember 1983. Með örfáum orðum vil ég minn- ast Sigrúnar Björnsdóttur, sem var mín besta vina og tengdasyst- ir. Mér er hvíld hennar fagnaðar- efni, hún var orðin sjálfri sér byrði. Ég minnist okkar síðustu sam- funda sem voru í sumar, er ég dvaldi hjá henni part úr degi, þar sem hún bjó á elliheimilinu á Akranesi og undi þar vel hag sín- um, enda vel þar að öldruðum bú- ið, og börnin hennar höfðu sam- band við hana daglega. Nú þegar hún er horfin yfir landamærin kemur svo ótal margt mér í huga frá liðnum árum. Eg minnist þá fyrst okkar fyrstu kynna er Björn bróðir minn kom heim sem búfræðingur frá Hólum, með Sigrúnu að festarmey. Mér varð á að virða hana vel fyrir mér, hún var svo falleg, prúð, hæglát og vönduð í orði og allri framkomu, svo gjörólílk þessum fyrirferðar- miklu unglinga- og barnaskara sem þá var fyrir í Bæ. Ég býst við að fleiri en ég veiti því athygli hvað fólk er ólíkt hvað framkomu og siði snertir. Það er eins og hvert byggðarlag eigi siði og lífsvenjur út af fyrir sig, en þetta kom ekki að sök með þau hjónin. Okkar kynni urðu ekki löng þá í Bæ, því þau fluttu i heimabyggð hennar 1926 og hófu búskap á móti foreldrum hennar, Birni Björnssyni og Signýju Jóns- dóttur. Heldur mun hafa verið þröngt um Sigrúnu og Björn í Göngustaðakoti en þau voru at- hafna- og dugnaðarfólk. Þegar faðir minn flytur til Hólmavíkur og hættir búskap í Bæ, fluttu þau að Bæ 1935 og fóru að búa á hans parti, en sárt mun Sigrúnu hafa fallið að fara úr sín- um kæra dal þar sem hún var fædd, en ekki kastaði hún sínum tilfinningum í augu fjöldans. Nýlega eftir komu þeirra að Bæ urðu þau fyrir þeirri stóru sorg að missa elsta soninn af slysförum og það sár vildi ekki gróa. Um tíma bjuggu þau á Drangs- nesi þar sem Björn byggði traust og vandað steinhús, en hann var meðal annars smiður góður. Á meðan börnin voru að alast upp og þar til þau flytja að heiman, voru ár mikils dugnaðar og árvekni. Þar var hennar hlutur stór. Þau eignuðust sjö börn og nú eru niðjar þeirra orðnir margir, allt menntað dugnaðarfólk og styrkar stoðir í þjóðfélaginu. En þó mikið væri starfað, bar heimil- ið glögg merki þrifnaðar og reglu- semi. Börnin fóru snemma að taka þátt í daglegum störfum eins og þá varð að vera. Elsta dóttir þeirra var sterkasta stoð Sigrúnar enda varð þeirra aðskilnaður aldr- ei langur. Þau fluttu til Akraness litlu eftir að hún settist þar að og hjá henni dvaldi hún eftir að hún missti manninn. Eftir að Sigrún fór á elliheimil- ið á Akranesi var hennar daglega vitjað af dætrunum sem þar eru. Leiðir okkar skildu um áraraðir, en eftir að ég missti manninn og settist að á Akranesi lágu leiðir okkar saman aftur. Það voru mér og okkur öllum ómældar ánægju- stundir. Margt var að rifja upp frá liðnum árum, og svo var spiíað og fleira. Nú er Sigrún Björnsdóttir horf- in af sviði jarðlifsins og þrautir horfnar, en eridurfundir eru til og í von um þá lifum vér. Þú færð að halda heilög jól helgað guðs við náðarstól, þar unaðsraddir engia hljóma eilífum í náðarblóma. (J.J.) Friður guðs hana blessi. Börn- um og öðrum ættingjum vinu minnar óska ég góðrar framtíðar. Þuríður Guðmundsdóttir fráBæ.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.