Morgunblaðið - 15.03.1992, Side 28

28 C
MORGUNBLAÐIÐ
VELVAKAIMDI sunnudagur
>•«1;
fffi---rf-?--1 j---------
w íHS3Llt
15. MARZ 1992
AOUVl^Ua 1«
ég lét t&k=a -faL tvoStolGL fyrir 7.30.
Ast er...

3-n
... að gróðursetja tré eins
og forsetinn.
TM Reg U.S Pat Ott — ali rights reserved
c 1992 Los Angeles Times Syndicate
Er þetta stjórnmálamanna
polki: Eitt spor fram, stíga
síðan ofan á mann eða hvað?
Áttu heillaóskakort? Vinur
minn vaknaði í morgun og
var orðinn froskur ...!
BRÉF TIL BLAÐSINS
Aðalstræti 6 101 Reykjavík - Sími 691100 - Símbréf 691222
Sorgarsaga í tilefni
alþjóðadags neytenda
Frá Vilhjálmi Inga Árnasyni:
í febrúar 1990 keypti öldruð
kona 2 ára áskrift að tímaritinu
Þjóðlífí og fékk í hendur kvittun
fyrir greiðslunni kr. 4.788.
í apríl 1991 fékk hún sent bréf
frá innheimtufyrirtækinu Inn-
heimtur og ráðgjöfí Reykjavík sem
hafði tekið að sér að innheimta
„skuldir" fyrir hönd annars fyrir-
tækis í eigu sömu aðila og eiga
innheimtufyrirtækið, en það fyrir-
tæki hafði keypt útistandandi
áskriftarskuldir tímaritsins á lands-
byggðinni. Nafn konunnar var
ranglega á þeim lista. Innheimtu-
fyrirtækið hafði nú bætt lögfræði-
kostnaði og virðisaukaskatti við
upphaflegu upphæðina og hún var
því orðin 8.713.
Haft var'samband við tímaritið
sem lofaði að leiðrétta mistökin,
innheimtubréfinu var því ekki sinnt
frekar, enda handbær kvittun sem
sannaði að farið var með rangt mál.
í júní 1991 kom þrátt fyrir lof-
orð timaritsins áskorun frá inn-
heimtufyrirtækinu um að greiða
„skuldina" innan tveggja sólar-
hringa eða í síðsta lagi við þingfest-
ingu málsins fyrir dómþingi á Ak-
ureyri, jafnframt var skorað á hana
að mæta þar, ef hún hefði varnir
fram að færa.
Konan hafði strax samband við
innheimtufyrirtækið sem baðst
innilega afsökunar á þessum aug-
ljósu mistökum og lofaði að stöðva
innheimtuaðgerðir sínar, og sagði
jafnframt að hún þyrfti ekkert að
vera að ómaka sig til fógeta því
þessu yrði kippt í liðinn. Hún treysti
þessu loforði innheimtumannanna
og mætti því ekki í dómþingið hjá
fógeta.
I september fær hún aðra til-
kynningu frá innheimtufyrirtækinu
og stefnu um fyrirhugað ijárnám
í eigum hennar, er henni jafnframt
ráðlagt að mæta hjá bæjarfógeta,
geri hún það ekki megi láta lögregl-
una sækja hana.
Sonur konunnar mætti fyrir
hennar hönd hjá fógeta og sýndi
kvittunina til sönnunar því að um
enga skuld hafði verið að ræða.
Fógeti staðfesti að kvittunin var
góð og gild, en það skipti bara
ekki máli lengur, núna snúist málið
um það að hún mætti ekki í dóm-
þingið í júní, þá fór kerfið í gang
og ekki hægt að stöðva málið, burt-
séð_ frá óréttmæti kröfunnar.
Á meðan á öllu þessu gekk voru
forsvarsmenn tímaritsins sem hafði
selt áskriftarskuldina (sem var ekki
skuld), að reyna að stöðva inn-
heimtuaðgerðirnar, sendu þeir
meðal annars aðvörun til allra fó-
geta og sýslumanna á landinu og
bentu þeim á að rökstuddur grunur
væri fyrir því að gögn í málinu séu
fölsuð. Jafnframt var lögmanna-
félaginu bent á hvernig lögmaður
innheimtufyrirtækisins hagaði sér
og beðið um aðstoð félagsins við
að stöðva málið og leiðrétta mistök-
in.
En ekki var hægt að stöðva
fógeta, hann ákvað að fram færi
uppboð á eign konunnar til lúkning-
ar þessari upplognu skuld, jafnvel
þó að hann vissi málavöxtu, konan
neyddist því til að borga áskriftina
öðru sinni ásamt áföllnum kostnaði.
25. febrúar greiddi hún bæjar-
fógetanum á Akureyri kr. 50.813.
Þessi sorgarsaga er rakin hér í
tilefni af alþjóðadegi neytenda 15.
mars, hún sýnir okkur að óheiðar-
legir lögmenn geta spilað þannig
með lögin og fógetavaldið, að sak-
lausir verði að gjalda.
Gamla konan var ekki sek um
vanskil, en hún var plötuð til að
verða sek um að mæta ekki á rétt-
um stað á réttum tíma, til að sanna
sakleysi sitt.
VILHJÁLMUR INGI ÁRNASON
Pétursborg, Glæsibæjarhreppi, for-
maður Neytendafélags Akureyrar
og nágrennis.
Gleyrat er þá gleypt er
Frá Guðmundi G. Halldórssyni:
NÚ hefur Færeyingum verið út-
hiutað veiðikvóta svo sem kunnugt
er. Færeyingar hafa þolað mikla
skerðingu, eða um 28%. Hjá því
varð því miður ekki komist, en hitt
vekur furðu að nokkrir aðilar skuli
hafa risið upp á afturfæturna og
mótmælt, beinlínis heimtað að
veiðiheimildirnar þeim til handa
yrðu með öllu afnumdar. Fremstur
í flokki þar hefur farið skipstjóri
úr Vestmannaeyjum, einnig Krist-
ján Ragnarsson, formaður LÍÚ.
Það virðist gleymt þegar Færeying-
ar mönnuðu skipaflota okkar að
verulegu leyti. Þannig var algengt
að á bátum t.d. frá Vestmannaeyj-
um væru aðeins skipstjóri og vél-
stjóri heimamenn, hitt voru Færey-
ingar. Þegar svo gosið í Heimaey
skall á voru Færeyingar öðrum
rausnarlegri í gjöfum sínum til
Vestmannaeyja. Þegar svo við ís-
lendingar háðum þorskastríðin við
Breta börðust Færeyingar við okk-
ar hlið, og hirtu ekki um þótt þeir
bökuðu sér óvild og tjón af hendi
Breska ljónsins.
Eða hver man ekki konurnar í
Klakksvík sem vömuðu breskum
landhelgisbijót að leggjast að
bryggju? Er þetta allt gleymt? Sem
betur fer eiga íslendingar dreng-
skaparmann í stól sjávarútvegsráð-
herra, sem tekið hefur á málinu
af manndómi og réttsýni. Við skul-
um vona að fískistofnamir við ís-
land stækki og að þeir dagar séu
skammt undan að við getum veitt
þessari bræðraþjóð okkar stærri
sneið af kökunni en talið er fært
nú sem stendur.
GUÐMUNDUR G.
HALLDÓRSSON,
Höfðabrekku 13, Húsavík.
HÖGNI HREKKVÍSI
„HVERMG GENGÚR A&BAÐA HÖGNA? "
Víkverii skrifar
Nýlega var skýrt frá því í frétt
hér í blaðinu að samkvæmt
félagaskrá Læknafélags íslands
væru nú alls 376 íslenskir læknar
starfandi erlendis og að áætla
mætti að um 100 þeirra væru end-
anlega sestir þar að.
Við íslendingar erum alltaf stolt-
ir af því ef landinn getur sér gott
orð erlendis og ánægjulegt er að
geta stuðlað að því að lina þjáning-
ar sjúkra hvar sem er á jarðar-
kringlunni. En í öllu tali um sparn-
að í menntakerfínu fór Víkveiji að
velta því fyrir sér að eitthvað hlyti
menntun allra þessara manna að
liafa kostað þjóðarbúið. Því er mjög
haldið á loft að menntun sé eitt hið
arðvænlegasta, sem nokkur þjóð
geti fjárfest í. Auðvitað er mikið til
í því, en til þess að sú fjárfesting
nýtist viðkomandi þjóð verður hún
að fá notið menntunar þegnanna.
En það gerir hún því aðeins að
menntamennirnir snúi aftur til síns
heima og starfi þar meðal sinna.
Víkveiji ræddi eitt sinn við
lækni, sem að loknu fram-
haldsnámi hóf störf erlendis. Að-
spurður hversvegna hann kæmi
ekki heim gaf hann tvær ástæður,
betri kjör ytra og svo væru hér svo
fá störf að hafa í sérgrein hans.
Það vissi hann raunar áður en hann
hóf sérnámið. Þessi maður hefur
ekki komið heim síðan til starfa og
er glataður þjóðinni.
Og þá er komið að spurningum,
sem oft hafa heyrst: Höfum við
efni á að framleiða menntamenn
fyrir aðrar þjóðir? Eigum við ekki
að miða menntun íslensks æsku-
fólks við þær þarfir sem eru hér
innanlands? Og tryggja á þann hátt
að það nýtist þjóðinni. Vissulega
væri það okkur hagkvæmast, en á
því máli eru að sjálfsögðu margir
fletir, eins og til dæmis sá að meina
fólki nám, sem hugur þess stendur
til og það hefur hæfileika til að
stunda. Óhjákvæmilegt er þó að
takmörk verður að setja.
Talað er um að íslenskt hugvit
geti orðið arðvænleg útflutnings-
grein. Vel má vera að svo sé, en
útflutningur á íslenskum hugvits-
mönnum getur ekki. verið það sem
við keppum að.
xxx
Víkveiji á oft leið um Grjóta-
þorpið — og verður að segja
eins og er að þar er orðin mikil
breyting frá því fyrir nokkrum
árum. Munar þar mestu að göturn-
ar hafa verið hellulagðar og hita-
lagnir settar í þær þannig að þær
eru oftast auðar. Trúir Víkveiji
ekki öðru en þeir, sem hvað harð-
ast börðust gegn því að þarna yrði
nokkur breyting gerð, séu ánægðir
með hvernig til hefur tekist.
Oft er svo að menn óttast ef
hrófla á við einhveiju, sem lengi
hefur staðið, eða telja á hagsmuni
sína gengið — og mótmæla. Æði
oft sjá menn svo eftirá að þeir höfðu
ekki kynnt sér málið nægilega vel
og mótmælin á misskilningi byggð.
Þó er svo auðvitað ekki alltaf og
ber að taka tillit til mótmæla, sem
eru á traustum rökum reist.