Morgunblaðið - 07.05.1999, Síða 51

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
FÖSTUDAGUR 7. MAÍ 1999 51,
og spilaði eina Kassínu á eftir
annarri við mig. Afi var mjög þolin-
móður við okkur krakkana. Þegar
ég hugsa til afa, þá er mér lífsgleði
hans svo minnisstæð. Hann lumaði
oft á skondnum sögum og hló oft
heitt og innilega. Og þegar afi
klappaði var ég oft svo hissa, hann
klappaði nefnilega ekki saman lóf-
unum eins og venja er heldur klapp-
aði einni hendinni ofan á handar-
bakið á hinni. Eitthvað svo einstakt
sem mun ávallt minna mig á hann.
Elsku afi, ég þakka þér fyrir allar
yndislegu stundirnar sem við eydd-
um saman, þó að þú sért núna far-
inn frá okkur munu minningarnar
um þig geymast í hjarta mínu. Eg á
eftir að sakna þín. En að vita að þú
sért núna kominn til ömmu og að
ykkur líði vel saman yljar mér um
hjartarætur.
Far þú í friði,
friður guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með guði,
guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt
(V. Briem)
Thelma.
Senn líður að sumri. Börn og
unglingar fara í próf með sólskin í
hjarta og gleðjast yfir hækkandi
sól. Sá tími sem afi naut best er
kominn. Sjaldan hefur vorið byrjað
jafn vel, en því miður er afi ekld hér
til þess að njóta þess.
Afi bjó inni á heimilinu mestan
hluta bemskuára okkar og var því
kjölfesta í hinu daglega lífi. Margar
voru stundimar sem við sátum sam-
an niðri í kjallara hjá honum á
spjalli, spilandi eða teflandi. Dýr-
mætt er það veganesti sem svo náin
samskipti veita. Af honum lærðum
við mörg heilræði sem hafa hjálpað
okkur að takast á við lífið. Hann gat
alltaf brosað að tilverunni og sá
alltaf björtu hliðamar á öllu. Það er
okkur minnisstætt hve oft hann fór
með þessi orð: „Fátt er svo með öllu
illt að ei boði gott.“
Hann afi hafði svo sannarlega
margt að segja. Hann hjálpaði okk-
ur að skilja gamla tímann og upp-
mna okkar samfélags. Hann var
ótæmandi brunnur af tækifæris-
kvæðum og ferskeytlum og alltaf
fylgdi saga með af þeim er ortu
kvæðin og af hvaða tilefni. Honum
skeikaði aldrei í tímasetningum og
nöfnum frá gamla tímanum. Það er
sárt til þess að vita að ekki verður
lengur sótt í þennan fróðleiksbmnn.
Það er ávallt erfitt að ímynda sér
tilveruna án einhvers nákomins. Oft
höfum við hugsað út í að lífið er ekki
endalaust, jafnvel hjá þeim sem eru
manni kærir og hafa alltaf verið
innan handar, alltaf til staðar.
Þannig var það með hann afa. Það
var svo sjálfsagt að finna hann og
geta talað við hann þegar maður
vildi. En allt á sinn endi og lífið er
þar engin undantekning. Það verð-
ur tómlegt að koma heim til Bol-
ungarvíkur og eiga ekki von á að afi
muni njóta matar með okkur, taka
undir í söng eða gleðja alla nær-
stadda með sínum hnyttna húmor.
Við munum sakna hans sárt, en
lítum til baka þakklátir fyrir allar
góðu stundirnar sem við áttum sam-
Allt sem liður daprast, dvín,
dagar koma og gleymast,
en alltaf mun þó myndin þín
í mínum huga geymast.
Magnús Már Einarsson,
Jónatan Einarsson.
Þegar ég sest nú niður til að
skrifa nokkur kveðjuorð frá mér og
Siggu dóttur. minni reikar hugurinn
nokkuð aftur á bak til þeirra tíma
sem við áttum með þeim Magnúsi
og Guðbjörgu. Við komum fyrst inn
á heimili þeirra eftir að þau flutttu
til Keflavíkur og síðan urðu heim-
sóknirnar margar, enda stóðu okk-
ur þar ævinlega allar dyr opnar.
Maggi Guðna eins og hann var kall-
aður af svo mörgum var okkar mað-
ur, mikill grallari og góður vinur.
Hann var góður sagnamaður sem
færði hluti gjaman í stílinn. Ein af
mínum uppháhaldssögum var af því
þegar hann eitt sinn kom til Ingólfs-
fjarðar á síldarbáti og lenti þá af
einhverjum ástæðum í kaffi hjá for-
eldrum mínum. Um kvöldið vildi
áhöfnin komast á ball og fékk þá
Magnús lánaða spariskó föður míns.
Löngu seinna áttu svo leiðir þessa
fólks eftir að liggja saman. í Kefla-
víkinni var oft tekið í spil enda mað-
urinn góður brigdespilari, og þar
fengum við Ásta verðandi tengda-
dætur hans okkar fyrstu tilsögn í
þeirri list og höfum búið að ætíð síð-
an. Á góðum stundum rifjaði hann
upp fyrir okkur spil sem hann hafði
spilað, sérstaklega var honum hug-
leikin slemman sem hann spilaði ár-
ið ‘47. Þegar Guðbjörg féll frá flutt-
ist Magnús fljótlega til Bolungar-
víkur og settist að í húsi dóttur
sinnar Guðrúnar. Þá sáum við hann
sjaldnar en ævinlega leit hann inn
hjá okkur er hann átti leið til
Reykjavíkur, og fékk þá pönnukök-
ur eða við drifum okkur á kaffihús.
Við hittum hann síðast þegar við
heimsóttum hann á áttræðisaftnæl-
inu 1994. Við kvöddum hann með
þeim orðum að þetta myndum við
endurtaka að fimm árum liðnum.
Það átti ekki fyrir okkur að liggja
og nú kveðjum við góðan vin og afa
og sendum börnum hans og bama-
bömum okkar bestu samúðarkveðj-
ur.
Valgerður Eiríksdóttir,
Sigríður Sigurðardóttir
Það var alltaf jafn gaman og gott að
koma til ykkar Guggu ömmu, fyrst
á Tjarnargötu 10 og síðan á Hafnar-
götu 47 í Keflavík. Þú fluttir síðan
vestur í Bolungarvík nokkmm árum
eftir að Gugga amma dó.
Alltaf var lif og fjör í kringum þig
og þú hafðir mjög gaman af því að
spila á spil. Við spiluðum oft Vist og
þá sagðir þú iðulega að það væri
bannað að trompa ása, þegar þú
settir ás út, en síðan var í lagi að þú
trompaðir ásana! Þú kenndir okkur
einnig að spila Kasínu, sem er enn
vinsælt spil á mínu heimili. Þegar
við komum í heimsókn áttir þú alltaf
kandís handa okkur, sem okkur
þótti mjög góður.
Þú varst líka mjög mikill söng-
maður og hafðir afskaplega gaman
af því að syngja. Þú kunnir bókstaf-
lega öll gömlu góðu íslensku lögin.
Ef erindin voru mörg, þá kunnir þú
þau öllsömul og stundum aukaer-
indi sem ekki sáust oft í riti! Þú
varst í raun ótrúlegur og þegar þú
hélst upp á 80 ára afmælið þitt
heima hjá Guðrúnu og Einari, þá
langaði mig mest til að taka upp öll
lögin sem þú söngst og eiga þau á
spólu svo ég gæti lært þau sjálf ein-
hvern tímann seinna. Það varð því
miður ekkert af því. Eitt af uppá-
haldslögunum þínum heitir „Vertu
hjá mér Dísa“ og það lag söngst þú
hástöfum ásamt öðrum lögum í af-
mælisveislum þínum. Ég man það
einnig vel að þú lagðir mikla áherslu
á það við okkur systkinin að við
vissum hver samdi þjóðsönginn
okkar „Ó guð vors lands“, en það
var Matthías Jochumsson og lagið
er eftir Sveinbjöm Sveinbjörnsson.
Þér fannst alveg hræðilegt að ung-
dómurinn í dag, í kringum 1980,
skyldi ekki þekkja höfund síns eigin
þjóðsöngs og að íslensk böm skyldu
almennt vera fermd án þess að vita
það!
Elsku afi minn, núna ertu kominn
yfir móðuna miklu, alveg eins og þú
hafðir óskað þér, og ég er alveg viss
um það, að hún Gugga amma hefur
tekið mjög vel á móti þér þarna hin-
um megin.
Ýmsar sögur og minningar um
þig streyma fram og er það von mín
og trú að ylur minninganna vermi
okkur sem allra lengst.
Margs er að minnast,
margt er þér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna
Guð þerri tregatárin stríð.
(V. Briem)
Hvíl þú í friði, elsku afi minn, og
megi guð vera sálu þinni náðugur.
Guðbjörg Jónsdóttir.
+ Benedikt Jóns-
son fæddist á
Höfnum á Skaga 7.
maí 1947. Hann iést
á endurhæfingar-
stöð Grensásdeildar
25. febrúar síðast-
liðinn og fór útför
hans fram frá Foss-
vogskirkju 5. mars.
Mig langar að
minnast hér með örfá-
um orðum tengdafóður
míns, Benedikts Jóns-
sonar frá Höfnum á
Skaga. Hann er nú ný-
látinn en hefði orðið 52 ára í dag, 7.
maí, 1999.
Hann var kallaður Benni. Það
gælunafn þykir mér hafa vingjarn-
legt yftrbragð og hið sama má segja
um manninn sem bar það og hér
skal minnst. Alveg frá fyrstu kynn-
um var mér ljóst að þarna hafði ég
hitt mann sem gæti haft veruleg
áhrif á líf mitt. Hann var varfærinn
þegar við hittumst fyrst, reyndi
ekki að sýnast annar en hann var.
Viðmótið ljúft og rólyndislegt.
Brosið góðlegt og augun sérstak-
lega brosandi og hlýleg. Mér þótti
maðurinn traustur og áreiðanlegur.
Það átti eftir að koma á daginn að
reyndist rétt mat. Benni var að vísu
ekki gallalaus, þrjóskur var hann til
dæmis með eindæmum, en um slíkt
verður ekki fjölyrt hér. Annars er
að minnast.
Benni var náttúrubarn. Hann var
alinn upp í sveit við sjó, í Höfnum á
Skaga. Sú jörð er hrein nátt-
úruperla og Benna afar hugstæður
staður. Ég hef verið þeirrar gæfu
aðnjótandi ásamt fleirum að fá að
fylgja þeim feðgum, Benedikt og
Jóni, til nytja á auðlindum þessarar
jarðar og þá hefur engum dulist að
þar ríkti mikil virðing fyrir náttúr-
unni og gæðum hennar. Jón heldur
nú áfram að nytja jörð sína, sonar-
ins nýtur ekki lengur við, en stund-
irnar sem þeir áttu saman nú síðari
ár í Höfnum munu vafalaust veita
honum aukinn kraft til þessara
starfa um ókomin ár.
Og Benna var fleira gefið af nátt-
úrugæðum. Hann var tónlistarmað-
ur af Guðs náð. Aldrei lærði hann
að lesa nótur en enginn velkist í
vafa um að aldrei datt rétt nóta úr
þeim lögum sem hann náði að til-
einka sér eftir eyranu. Og þau lög
voru allmörg. Mér eru minnisstæð
kvöldin í Höfnum eftir ánægjulega
starfsdaga. Þá komu allir inn
þreyttir en sælir af útiveru og góðu
starfi, jafnvel skemmtilegum sam-
skiptum við æðarunga og kollur
sem voru misjafnlega hrifnar af
heimsóknum okkar í varpið. Mér
eru minnisstæð þessi kvöld þegar
allir voru sestir inni í stofu, mettir í
værð og friði. Þá settist Benni við
fótstigið orgelið og lék af fingrum
fram. Það voru dýrmætar stundir.
Þetta eru dýrmætar minningar. En
það sem gladdi organleikarann
einna mest í tónlistai-flutningi sín-
um almennt var þegar barnabörnin
gáfu leik hans gaum, klöppuðu og
kættust yfir tónlistinni.
Benni var snyrtilegur í alla staði.
Hann gekk vel til fara og lét sér
ávallt annt um það hvernig hann
kom fyrir. Hann ók leigubifreið
sinni ávallt klæddur skyrtu og bindi
og hélt bílnum svo snyrtilegum að
lýtalaust var. Hið sama gilti um
heimilið og nýfenginn sumarbústað-
inn. Allt hafði sinn stað. Allt var í
röð og reglu. Það var grundvallarat-
riði í huga Benna til þess að hann
gæti gengið óhikað til allra sinna
starfa, jafnt heima sem heiman.
Trillan sem Benni gerði út um
skeið áður en heilsan bilaði var hér
engin undantekning. Guðbjörgin
var ávallt gerð hrein og snyrtileg
eftir róðra og þegar tími gafst til
úti á sjó fann hann sér eitthvað til
dundurs sem miðaði að því að auka
hagræði við vinnuna, umgengni og
ásýnd um borð. Ég reri einn vetur
með Benna, samhliða
námi. Við vorum á línu,
iðulega með 10-12
bala. Hver róðrardag-
ur hófst þannig að
Benni hringdi um hálf-
fimmleytið að morgn-
inum og það var
einmitt lýsandi fyrir
tillitsemi hans að hann
lagði róminn lágt og
spurði rólyndislega
hvort við ættum ekki
„að kíkja á þetta“. Síð-
an ók ég suður til
Keflavíkur eða Sand-
gerðis og við skipt-
umst á kveðju sem þótti sérkenni-
leg en einkenndi öll okkar sam-
skipti. Benni hafði ríka kímnigáfu
og hann er ógleymanlegur svipur-
inn á „kafteininum" þegar ég var
jafnvel orðinn sjóveikur í hafnar-
mynninu!
Ég hef nefnt að Benni hafi verið
traustur félagi sem lét sér annt um
fjölskyldu sína og vini. Það varð ég
margsinnis var við í fari hans og at-
höfnum. Það sama gilti þegar við
vorum staddir á trillunni einhvers
staðar langt fjarri föstu landi.
Aldrei datt mér í hug að efast um
skipstjórnarhæfni „kafteinsins" og
ég man sérstaklega vel eftir því að
mér þótti ekkert að óttast þegar við
urðum einu sinni vélarvana ein-
hvers staðar úti á Faxaflóanum.
Benni hélt ró sinni og greindi
vandamálið. Við þurftum að kasta
öllum fiskinum upp úr lestinni og
að því loknu fór Benni niður að kil-
inum og síðan komu legur og
pakkningar fljúgandi upp á dekk.
Málinu var bjargað og „kafteinn-
inn“ stímdi í land eins og ekkert
hefði í skorist.
Samskipti okkar Benedikts Jóns-
sonar voru mér einstök og afar
mikils virði. Þau voru annað og
meira en „venjuleg" samskipti
tengdafeðga. Við náðum afar vel
saman og samvinna okkar á trill-
unni skóp djúplæg vináttubönd sem
ekki geta rofnað þótt hann hafi
þurft að yfírgefa þennan heim allt
of snemma fyrir tilverknað krabba-
meins. Við munum hittast hinum
megin þótt síðar verði. En þessi
reynsla mín af sjúkdómslegu og
lífsbaráttu tengdafoður míns hefur
Frágangur
afmælis-
og minning-
argreina
MIKIL áhersla er lögð á, að
handrit séu vel frá gengin, vél-
rituð eða tölvusett. Sé handrit
tölvusett er æskilegt, að disk-
lingur fylgi útprentuninni. Það
eykur öryggi í textameðferð og
kemur í veg fyrir tvíverknað.
Þá er enn fremur unnt að
senda greinarnar í símbréfi
(569 1115) og í tölvupósti
(minning@mbl.is) — vinsam-
legast sendið greinina inni í
bréfinu, ekki sem viðhengi.
Auðveldust er móttaka svo-
kallaðra ASCII skráa sem í
daglegu tali eru nefndai- DOS-
textaskrár. Þá eru ritvinnslu-
kerfin Word og WordPerfect
einnig nokkuð auðveld úr-
vinnslu.
Um hvern látinn einstakling
birtist ein uppistöðugrein af
hæfilegri lengd, en aðrar grein-
ar um sama einstakling tak-
markast við eina örk, A-4, mið-
að við meðallínubil og hæfílega
línulengd, - eða 2.200 slög (um
25 dálksentimetra í blaðinu).
Tilvitnanir í sálma eða ljóð tak-
'markast við eitt til þrjú erindi.
Greinarhöfundar eru beðnir að
hafa skírnarnöfn sín en ekki
stuttnefni undir greinunum.
BENEDIKT
JÓNSSON
reynst mér þarfur skóli. Ég hef
lært hversu heimskulegt það er af
alheilbrigðu fólki að nota orðtök
eins og það að láta hveijum degi
nægja sína þjáningu. Því raunveru-
leg þjáning er ekki langt undan ogx
það er alls ekki sjálfsagt að við fór-
um án áfalla gegnum hvern þann
dag sem okkur auðnast að lifa. Ég
lærði það af Benna meðan hann
kenndi sér einskis meins að láta
mér annt um hið smáa í kringum
mig. Og Benni kenndi mér með lífi
sínu og dauða að ég megi ekki líta
fram á miðjan aldur og telja að þá
geti ég loksins farið að lifa lífinu.
Því líf okkar er hver dagur, hver
mínúta, hvert andartak sem við
drögum andann.
Benedikt og Guðrún eignuðust ■
fjögur börn; Elínborgu Bimu, Bene-
diktu Sigþrúði, Steinunni Ólöfu og
Jón Guðmund. Öll hafa þau erft
sterkan persónuleika frá báðum for-
eldrum sínum, dugnað með eindæm-
um og snyrtimennsku. Og Guðrún
og Steinunn gengu saman hönd í
hönd þá grýttu leið sem síðustu
mánuðirnir í lífi Benna voru meðan
líf hans fjaraði út. Það var ganga
sem vart er á nokkum leggjandi en
þar hafði Steinunn tækifæri tO þess
að styðja móður sína allt til enda. Og
það gerði hún svo eftir var tekið og
hefur með því veitt foreldmm sínum
báðum ómetanlegan styrk í hinni
óumræðanlega erfiðu þrautagöngu.
Sjálf kom Guðrún mér þægilega á'
óvart, þvílíkt var æðruleysi hennar
og styrkur, bæði í veikindum Benna
og ekki síður eftir lát hans. Harm
sinn bar hún í hljóði en hvikaði
hvergi og sameinaði með ótrúlega
góðu jafnvægi fjölskylduna alla á
erfiðum stundum. Álagið á alla nána
ættingja og vini er undir þessum
kringumstæðum ólýsanlegt en þó
stóð sig enginn betur en Benni sjálf-
ur sem undir það síðasta fékk til
dæmis Aldísi frænku sína til þess að
koma og spila á harmonikkuna við -
sjúkrabeð sinn. Og ekki má heldur
gleyma starfsstúlkunum á Grensás-
deild sem léttu svo um munaði undir
með Benna, Guðrúnu og fjölskyld-
unni allri allt þar til yfir lauk.
Það er komið að kveðjustund. Ég
kveð með þessum vitnisburði í allt
of fáum orðum sterkan persónu-
leika, góðan vin og félaga, tengda-
fóður minn, fóður eiginkonu minnar
og afa dætra minna. Ég kveð Bene-
dikt Jónsson með virðingu og sökn-
uði, ríkari af dýrmætum minning-
um um eftirminnilegan mann.
Jóhann Guðni Reynisson.
Útfararstofa íslands sér um:
■ Útfararstjórj tekur að sér umsjón útfarar j
{ i samráði við prest og aðstandendur.
- Fiytja hinn látna af dánarstað í likhús.
! - Aðstoða við val á klstu og likklæðum.
■ - Undirbúa lík hins látna i kistu og
* snyrta ef með þarf.
Útfararstofa íslands útvegar:
I - - Prest.
I - Dánarvottorð.
II - Stað og stund fyrir kistulagningu
og útför.
| j - Legstað I kirkjugarði.
- Organista, sönghópa, einsöngvara,
I elnleikara og/eða annað listafólk. j
I - Kistuskreytingu og fána.
i; j - Blóm og kransa.
| - Sálmaskrá og aöstoðar við val á
: sálmum.
- Likbrennsluheimild.
- Duftker ef líkbrennsla á sér stað.
| : - Sal fyrir erfidrykkju.
i j - Kross og skilti á leiði.
j - Legstein,
j - Flutning á kistu út á land eða utan af
landi.
j j - Flutning á kistu til landsins og frá
landlnu.
Útfararstofa íslands - Suðurhlíð 35
- 105 Reykjavík. Sími 581 3300 -
allan sólarhringinn.