Morgunblaðið - 14.05.2000, Qupperneq 36

36 SUNNUDAGUR 14. MAÍ 2000
*---------------------
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
t
I 1
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma,
ANNA FRIÐLEIFSDÓTTIR,
og systir hennar,
SÓLVEIG STEINUNN FRIÐLEIFSDÓTTIR,
sem lést á Kópavogshæli miðvikudaginn 10. maí, verða jarðsungnar frá
Fossvogskirkju mánudaginn 15. maí kl. 13.30.
Friðleifur Kristjánsson, Borghildur Jónsdóttir,
Daði Kristjánsson, Brynja Guðbjörg Harðardóttir,
Víðir Kristjánsson, Sirpa Marina Niskanen,
Steinar Valdimar Pálsson,
barnabörn og barnabarnabarn.
t
Elskuleg dóttir okkar, systir og barnabarn,
KRISTÍN EYJÓLFSDÓTTIR,
lést sunnudaginn 7. maí.
Útför hennar hefur farið fram í kyrrþey.
Helen Bára Brynjarsdóttir,
Eyjólfur V. Jónsson,
Sigurður Eyjólfsson,
Sigrún María Eyjólfsdóttir,
Eyjólfur B. Eyjólfsson,
Jón Þór Eyjólfsson,
Sigrún Bárðardóttir.
t
Móðir okkar, tengdamóðir, systir, amma og
langamma,
GUÐRÚN SIGURÐARDÓTTIR,
Stangarholti 12,
Reykjavík,
lést föstudaginn 12. maí á Landspítalanum
Fossvogi.
Sigurður Ingólfsson, Sigríður Kristinsdóttir,
Erna Björg Baldursdóttir, Ólafur Ingi Óskarsson,
Ingibjörg Sigurðardóttir,
barnabörn og barnabarnabarn.
t
Ástkær faðir okkar,
HARALDUR HANNESSON
skipstjóri
frá Fagurlyst,
Vestmannaeyjum,
andaðist á Sjúkrahúsi Vestmannaeyja fimmtu-
daginn 11. maí.
Unnur Haraldsdóttir,
Ásta Haraldsdóttir,
Hannes Haraldsson,
Sigurbjörg Haraldsdóttir.
t
Hjartkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
ANNA ÞORBJÖRG SIGURÐARDÓTTIR,
verður jarðsungin frá Fossvogskirkju þriðju-
daginn 16. maí kl. 13.30.
Ingibjörg Þorkelsdóttir, Guðni Þorgeirsson,
Salome Þorkelsdóttir, Jóel Kr. Jóelsson,
Sigurður Þorkelsson, Jóhanna Guðbrandsdóttir,
Kristín Þorkelsdóttir, Hörður Daníelsson,
barnabörn og langömmubörn.
' .. 1---------------------- --------------------
ANNA FRIÐLEIFSDOTTIR
OG SÓLVEIG STEINUNN
FRIÐLEIFSDÓTTIR
+ Anna Friðleifs-
dóttir fæddist í
Reykjavík 29. októ-
ber 1931. Hún lést 7.
maí síðastliðinn.
Sólveig Steinunn
Friðleifsdóttir fædd-
ist í Reykjavik f. 8.
maí 1925. Hún lést 10.
maí síðastliðinn.
Anna og Sólveig voru
dætur hjónanna Frið-
leifs Samúelssonar
frá Gröf í Miðdölum
og Jónu Bjarneyjar
Olafsdóttur frá Hóli í
Tálknafirði. Systkini
þeirra voru: Gunnar, f. 1.8. 1927,
d. 28.7. 1987 og Ásta, f. 1.2. 1929,
d. 20.6. 1971. Friðleifur lést árið
1938 og ólust systurnar upp hjá
móður sinni í Reykjavík, en Gunn-
ar bróðir þeirra ólst að mestu leyti
upp í Gröf hjá fóðurbræðrum sín-
um. Sólveig vann við ýms störf á
unglingsárum en fór síðar til dval-
ar á Arnarholti og þaðan á Kópa-
vogshælið sem var heimili hennar
til dánardags.
Anna lauk grunnskóla og hóf
ung að vinna fyrir sér í málningar-
verksmiðjunni Hörpu. Hún giftist
Krisfjáni Guðmundssyni tollverði
og áttu þau synina 1) Friðleif, f.
31.5.1953, kona hans er Borghild-
ur Jónsdóttir og börn þeirra,
Anna Guðný, f. 8.10. 1975, maki
Sigurbjörn J. Þórmundsson sonur'
þeirra, Ísídór Freyr, f. 8.5.1998 og
Guðmundur Þór, f. 29.11. 1980. 2)
Guðmund, f. 26.3. 1955, d. 31.7.
1978, 3) Daða, f. 8.2. 1959, kona
hans er Brynja G. Harðardóttir og
þeirra börn eru Ragn-
heiður Rún, f. 2.6.
1990, Steinunn María,
f. 30.5. 1992, Kristján
Orri, f. 21.8. 1997, 4)
Víði, f. 17.1. 1964,
sambýliskona Sirpa
Marina Niskanen, f.
25.12. 1966, dætur
þeirra, Ynja Sól, f.
13.7. 1997 og Ylva
Lydia, f. 20.7. 1998,
dætur Víðis frá fyrri
samböndum, Sunna, f.
11.6.1983 og Jóhanna
Björk, f. 17.12.1993.
Anna og Krisfján
slitu samvistum. Anna hóf síðar
sambúð með Páli Beck Valdimars-
syni og áttu þau soninn Steinar
Valdimar.f. 23.11.1975.
Anna lést á Landspítalanum í
Reykjavík hinn 7. maí síðastliðinn
og Sólveig systir hennar á Kópa-
vogshæli aðeins þrem dögum
seinna, hinn 10. maí.
Utför Onnu og Sólveigar fer
fram frá Fossvogskirkju mánu-
daginn 15. maí og hefst athöfnin
klukkan 13.30.
Fáar konur höfðu til að bera þá
heimssýn sem Anna Friðleifsdóttir
tileinkaði sér. Það er mér efst í huga
þegar ég sest niður til að kveðja
hana með nokkrum fátæklegum orð-
um. Dómharka, smámunasemi og illt
umtal var ekki í hennar deild. Lífið
og samferðafólkið ekki málað í svart-
hvítu heldur óendanlegum litbrigð-
um sem fyrir henni voru kannski
ekki öll jafnfalleg en áttu öll rétt á
sér. Mér fannst oft að hún hefði
fæðst á röngum stað og tíma. Hún
hefði átt að lifa í straumi menningar
og lista í einhverri stórborginni. Það
á kannski fyrir vinkonu minni að
liggja í næstu jarðvist, hver veit.
Þessi tilvera fór ekki um hana
mjúkum höndum. Með fyrstu
bemskuminningunum er lífið á
Grettisgötunni, föðurmissirinn og
skuggi kreppu og síðari heimsstyija-
ldar sem setti mark á öll uppvaxtar-
ár hennar. Önnu var komið fyrir
ásamt fjölda annarra barna á stóru
barnaheimili fyrir ofan borgina á
stríðsárunum. Eg gleymi seint þeirri
mynd sem hún dró upp fyrir mér af
litlu feimnu stelpunni, sitjandi einni
við borð í risastórum galtómum mat-
sal yfir köldum hafragrautnum sem
hún hafði neitað að borða. Þarna
skyldi hún sitja þar til hún kláraði.
En 1 þessari stelpu bjó óendanleg-
ur lífsvilji, keppnisskap og orka. Hún
var óforbetranlegur prakkari og
Skilafrest-
ur minn-
ingar-
greina
EIGI minningargrein að birt-
ast á útfarardegi (eða í sunnu-
dagsblaði ef útför er á mánu-
degi), er skilafrestur sem hér
segir: í sunnudags- og þriðju-
dagsblað þarf grein að berast
fyrir hádegi á föstudag. I mið-
vikudags-, fimmtudags-, föstu-
dags- og laugardagsblað þarf
greinin að berast fyrir hádegi
tveimur virkum dögum fyrir
birtingardag. Berist grein eftir
að skilafrestur er útrunninn
eða eftir að útför hefur farið
fram, er ekki unnt að lofa
ákveðnum birtingardegi. Þar
sem pláss er takmarkað getur
þurft að fresta birtingu greina,
enda þótt þær berist innan hins
tiltekna skilafrests.
margar sögur til í fjölskyldunni af
prakkarastrikum hennar. Keppnis-
skapið sýndi hún fyrst í sundlaugun-
um og það fleytti henni yfir margt
skerið í lífinu. Fram til dánardags
fór hún nær daglega í sund og hafði
unun af því. A hverju vori komu
freknur Önnu um leið og krían.
Freknunum fjölgaði svo jafn hratt
og farfuglunum og um mitt sumar
var hún orðin fallega brún, en það fór
svo vel við logarauða hárið hennar.
Það mátti ekki mana hana Önnu til
neins, þá gerði hún það, sama hversu
háskalegur hluturinn var. Jafnvel að
stinga sér af háum kletti í kalda
bergvatnsá á nöprum vordegi.
Af sama kappi og skeytingarleysi
fyrir sjálfri sér, kastaði hún sér út í
lífið og þá fór ekki alltaf sem skyldi.
Ræddi hún oft við mig um þau mál
og var stundum stutt í sársaukann.
Drengina sína elskaði hún eins og líf-
ið í brjósti sér og vildi þeim allt hið
besta. Mörgu hefði hún viljað breyta
en enginn má sköpum renna.
Það er til marks um mannkosti
Önnu að hún kom sér ekki hjá að
ræða það sem miður fór og gerði það
jafnan af hreinskilni og sjálfsgagn-
rýni en um leið gerði hún óspart grín
að sjálfri sér. Hún öðlaðist t.d. lan-
gömmuleyfi til að vera eins kölkuð
og henni fannst þurfa hverju sinni og
vogaði enginn sér að mótmæla því.
Fyrir aksturshæfileikum hennar
bar öll fjölskyldan óttablandna virð-
ingu og vorum við mjög þakklát æðri
máttarvöldum þegar hún ákvað að
vespa væri sennilega eina farartækið
sem hún gæti keyrt. Hún átti bara
eftir að festa kaup á einni slíkri, þá
fyrst hefðum við beðið guð að hjálpa
okkur.
Ferðir til Sollu voru alltaf hluti af
daglegu lífi hennar. Solla dvaldist
eins og áður er sagt, fyrst á Arnar-
holti en fluttist síðan á Kópavogs-
hælið. Þar var hún í herbergi með
öðrum, þá gjaman einhverjum sem
veikari var en hún. Þetta var á fyrstu
árum Kópavogshælisins þegar þeir
vistmenn sem voru betur staddir,
tóku þátt í að sinna þeim sem minna
máttu sín og lagði Solla sitt af mörk-
um við þau störf. Seinna vann hún á
vernduðum vinnustað á hælinu, átti
sitt eigið herbergi með mörgum fal-
legum munum og myndum og var
stolt af.
Solla og Anna voru mjög nátengd-
ar og samrýmdar og aftur gaf Anna
mér ómetanlegar myndir af æsku
þeirra og uppvaxtarárum. Solla var
mikill tónlistarunnandi, kunni jöfn-
um höndum sálma og dægurlög og
nægði jafnan að setja hana við út-
varpið þegar nýtt dægurlag var gefið
út. Henni var sagt að læra og hún
gerði það fljótt og rétt. Þær systur
sátu svo saman og sungu við undir-
leik Ástu systur sinnar sem bæði var
liðtæk á gítar og hafði fallega söng-
rödd.
Á milli Sollu og Önnu var leyni-
þráður, þær höfðu alltaf pata af líðan
hvor annarrar og leið aldrei langt á
milli að þær hefðu samband. Eyddi
Solla öllum stórhátíðum með Ónnu
og sonum hennar og var þeim ná-
tengd. Það var sama hversu veik
Anna var eða mikið álag á henni, hún
sá alltaf um Sollu.
Fyrir tilstilli Önnu hélt Solla
tengslum við fjölskylduna og gat
rætt þá sem fjarstaddir voru, eins og
hann Hreina hennar sem svo lengi
bjó norður í landi. Hans hafði Solla
gætt fyrir Ástu systur þegar Hreini
var lítill og eftir það átti Solla alltaf
part í honum.
Oft heyrist því fleygt að aldur sé
afstæður, það sýndi Anna mér hvað
eftir annað. Síðast þegar hún heim-
sótti mig á Akureyri, skruppum við
saman á kaffihús ásamt tveimur öðr-
um vinkonum mínum og var árabil á
milli þeirrar elstu og yngstu um 35
ár. Ekki mátti þó á milli sjá hver var
mesta stelpan og undum við okkur
lengi kvölds við sögur úr Vaglaskógi
en þar hafði Anna tjaldað ásamt öðr-
um stelpum úr Hörpu, 46 árum áður.
Tókst Ónnu þetta kvöld að töfra eig-
anda kaffihússins svo með sinni
glæsilegu framkomu og útliti að
hann settist hjá okkur og tók þátt í
spjallinu og endaði með að bjóða
okkur veitingarnar.
Anna var mikill bókmenntaunn-
andi og vel heima þar. Hún hafði
einnig gaman af að horfa á myndir í
bíó eða á myndbandi en stundum
varð þó tilhneiging hennar til að
dramatísera þess valdandi að mér
fannst við hafa verið að horfa hvor á
sína myndina. Yfir því skemmtum
við okkur oft konunglega saman.
Anna hafði líka töluverða þekkingu á
málaralist og klassískri tónlist þó
ekki flíkaði hún því dags daglega.
Gáfu þessi áhugamál henni góðar
stundir sem var ómetanlegt hin
seinni ár, en þá átti hún við mikil
veikindi að stríða. Margan eftirmið-
daginn kom hún við hjá dætrum mín-
um á leið sinni í eða úr sundi, safni
eða kvikmyndahúsi og sá aðeins
„verðlaunamyndir". Þá var margt
skrafað og hlegið og mikið urðu allir
hissa ef Anna hringdi ekki seinna um
kvöldið til að vitja einhvers hlutar
sem hún hafði gleymt á ferðum sín-
um.
Fyrir henni var það skemmtileg
tilviljun að nú væru aftur Ásta og
Jóna á Grettisgötunni.
Ásta og Þröstur, Jóna og Davíð,
Elli og Solla eiga eftir að sakna
hennar sárt og án efa munum við oft
rifja upp kærar minningar á ókomn-
um árum.