Dagblaðið Vísir - DV - 13.12.1982, Blaðsíða 20

20
DV. MÁNUDAGUR 13.DESEMBER1982.
JoniMitchell—
Wild Things
RunFast:
„Dáldiö
softog
gammel-
dags”
Roberta Joan Anderson, eða Joni
Mitchell, f æddist í Kanada fyrir tæpum
40 árum. Hún ólst upp í Bandaríkjun-
um og músíkin hrifsaöi hana til sín.
Joni hóf feril sinn sem þjóölagas«igv-
ari á kaffihúsum og setti saman ljúf-
ar baiiööur um rómantíkina. 1967 vakti
hún fyrst verulega athygli og þá semj
lagasmiður og á árunum 1968 til 1971
sendi hún frá sér plötur sem gerðu
hana að einhverjum sérstæðasta laga-
smið 7. áratugarins. Upp úr þessu fór
Joni sér hægar í plötuútgáfum og 1974
sneri hún baki við fólkrokkinu og leit-
aði á vit langsóttari tónlistar. Á plöt-
unni Hejira (1976) kristallaöist jassinn
i Tónlist Joni en síðustu árin veit égj
ekki gjörla hvert hún hefur stefnt. Hún
hefur þó mikið leikið með CSN&Y og
ýmsum jassistum, svo sem Jaco
Patsorious og Tom Scott og áhrifin frá
þessum köppum, sérstaklega CSN&Y,
eru auðheyrð á nýjustu plötunni, Wild
Things RunFast.
Og þrátt fyrir fertugsaldurinn lætur
JoniMitchellsemséekkideigan síga.
Jonihefursjálf samið öll lögin á WTRF
utan tvö sem eru gömul frá 6. áratugn-
um. Þaö verður aö segja eins og er að
lög hennar falla ekki aö mínum smekk.
Þau eru ekki ýkja lagvís og dálítill
dinnersvipur yfir þeim stundum. En
stúlkan er góður söngvari — enda fræg
fyrir túlkun sína á bitastæðum textum.
Það eru þeir líka hér. Innihalda meðal
annars heilræði fyrir niðurbrotna elsk-
endur, stressaða manninn sem vill
vera kúl og rómantíkin er aldrei langt
undan. Svipur plötunnar er nokkuö
misjafn eftir hliðum. Fyrri hliðin er
soft en sú síðari meira í ætt við rokkið.
Sú finnst mér betri.
NÝJAR
PLÖTUR
Joni Mitcheil hefur fengið mörg fræg
nöfn til liðs við sig og einföld upptaln-
ing skal látin nægja því enginn sýnir
neitt sérstakt: Larry Carlton, Steve
Lukather, Wayne Shorter, Lionel
Richie og James Taylor.
Þetta er lítil og saklaus plata og ég
held að eldri kynslóðir, sem muna Joni
hér í eina tíð, geti haft nokkra skemmt-
an af. En hún á lítið erindi til æsku 9.
áratugarins þótt ekki megi túlka orð
mín þannig aö það sem gamalt sé eigi
ekkert erindi til komandi kynslóða.
Langt í frá. En Joni Mitchell nær ekki
að skipa þann hóp.
________ -TT
Michael Schenker.
Jakob Magnússon — Tværsystur.
Kobbi stendur fyrir sínu
Jakob Magnússon er á ferðinni.
Þriðja „alvöruplatan” hans, síðan
Jakob Magnússon.
hann fluttist til Bandaríkjanna, er
komin út. Fyrst kom Special Treat-
ment, sem ég tel einhverja bestu
„fjúsjonplötu” sem hingaö hefur bor-
ist.
Enda hljoðfæraleikararmr em-
hverjir hinir bestu í „bransanum”. En
svo kom Jack Magnet — sem ég skildi
aldrei — sumir sögðu að hún væri
bandarískari en Sámur frændi. Þriðja
platan heitir (í það minnsta hér) Tvær
systur og er tekin upp í fimm stúdíóum
hér og vestan hafs. Gult albúmið lofaði
góöu með tilvísun til ST — og mikið
rétt: Jakob hefur aftur snúið sér að
einhverju sem telst standa fyrir
, Jjúsjon” tónlist.
Ég hef áður gert „fjúsjonið” að um-
ræðuefni á þessari síðu, þótt plássleysi
hindri ítarlegt mál, og hef meðal ann-
ars boriö saman þá íslensku listamenn
sem fyrir þessari stefnu standa. Ég
ætla mér ekki út í þá sálma frekar En
að mínu mati sýnir Jakob með Tveim
systrum, í framhaldi af ST, að hann
stendur öðrum íslenskum „fjúsjonist-
um” nokkru framar. Enda hefur
maöurinn vakið athygli á hinum nýju
heimaslóðum og fær toppkarla til að
vinnameðsér.
Jakob hefur valið djassleiðina út úr
þeim ógöngum sem „fjúsjonið” hafði
komið fylgjendum sínum í. Tvær syst-
ur er því djössuð — undir áhrifum frá
framsæknum nútímadjassi — (von-
andi er ég ekki að rugla hugtökum úr
hófi fram þannig að í það minnsta
meiningin náist). Fyrri hlið plötunnar,
sem er þyngri, ber meíri djasskeim.
Og öfugt við flestar plötur léttast Syst-
urnar eftir því sem á þær líöur og síð-
asta lagið er næstum heföbundið
„fjúsjon”.
Jakob sjálfur fer á kostum. Þó finnst
mér hljóðgervlasándið vera of mikið
og skemmtilegt hefði verið ef hann
hefði notað píanóið meira. Og hljóðin
úr þessum maskínum eru ótrúleg — til
að mynda „trompetsólóin” í Rauðará.
Allavega er ekki nefndur neinn málm-
blásari til sögunnar. En aörir hljóð-
færaleikarar fá nóg af tækifærum sem
þeir nýta oft til hins ítrasta. Enn er
bassistinn, Steve Anderson, á ferð með
Jakobi og slær heldur betur um sig, til
að mynda í Fingrarími. Þá er session-
leikarana Jeff Berlin (bassi) og Mike
Landau (gítar) að finna á plötunni og
fleiri slíka sem ég þekki ekki. Að lok-
um þó: saxafónleikarinn, Steve Tava-
liogne, tekur frábæra spretti.
Ekkert laganna sker sig svo um
munar úr heildinni. Upphafslagið Vín-
land ’ið góða er mjög gott (þar bregður
fyrir framandi austurlenskum tónum)
og Teflt í morgunsárið er einnig at-
hyglisvert. Onnur vil ég ekki nefna sér-
staklega.
Tvær systur er plata í þyngra lagi
miðaö við það sem við eigum að venj-
ast. Þeir sem vilja njóta innihaldsins
ættu að verða sér úti um góð heymar-
tæki, einbeitingu, þolinmæði og næði.
Og þær stundir sem fara í meltuna
borga sig vel síðar. -tt.
George Harrison—Gone Troppo:
Nú er lag!
Ég held George Harrison sé van-
metnasti tónlistarmaður nú til dags.
Ágætustu menn, og hreint ekki illa
gefnir, sveia jafnvel ef á hann er
minnst, — samt hefur George gefiö út
einhverjar þær ágætustu plötur sem
völ er á. Eg fer ekkert dult með þaö:
Harrison hefur alltaf höfðað sérlega
sterkt til mín, meira en aðrir tónlistar-
menn.
Pínulítil upprif jun ætti ekki að saka:
eftir hægt andlát Bítlanna sendi Harri-
son frá sér 3ja plötualbúmiö All thingSi
must pass sem almennt er álitiö ein aí
perlum rokksins. Síðan hefur hann
gefið út sex sólóplötur við nokkurt
fálæti rokkunnenda og ég held að
dómurinn í My Sweet Lord málinu hafi
skemmt talsvert fyrir honum; eins fór
þaö dálítið fyrir brjóstið á mönnum
hversu trúin og indversk dulspeki
höföuðu sterkt til hans; argo: af
þessum ástæðum taldi fólk sig ekki
eiga samleið með honum.
Það er sérstakt gleðiefni að þessi
nýja plata Harrisons skuli vera fram-
leidd hér á landi; sýnir dirfsku af hálfu
útgefanda sem ber að viröa því síðustu
plötumar hafa ekki selst í verulegum
mæli.
Eg held fólk hafi almennt ekki gefið
Harrison tækifæri, álitið hann sérvitr-
’ing og einfara sem hollast væri að gefa
h'tinn gaum. En nú er lag! Kastið burt
fordómunum og hlustið á Gone Troppo,
plötu sem spriklar af fjöri og mann-
legri hlýju (eins og bókaútgefendur
mynduorðaþað!)
Titill plötunnar vísar í sumar við
Miöjarðarhaf þar sem „hljóðláti Bítih-
inn” skemmtir sér konunglega. Við
sem höfum fylgst grannt með Harrison
gegnum tíðina vitum að það hefur ekki
einlægt verið sól í hans lífi; á tímabili
var þunglyndi býsna áberandi, en nú
ljómar hann af lífsgleöi og gáska og
býður okkur að njóta þess með sér.
Sennilega er Gone Troppo fjörleg-
asta plata hans til þessa, ögn „flippuö”
á köflum eins og gamh söngurinn í
American Graffiti stílnum, I ReaUy
Love You, ber með sér. Á hinn bóginn
eru hér lika lög af alvarlegra tagi,
eymakonfekt á borð við Unkown
Delight og Circles þar sem heimspek-
ingurinn í Harrison fær að láta ljós sitt
skína. En mestanpart er hér slegið á
létta strengi, hressilegir söngvar í
léttum dúr, Dream Away (úr kvik-
myndinni Time Bandits sem Harrison
framleiddi og sýnd var í Tónabíó
síðastliöið vor), Wake Up My Love
(lagið sem hann valdi á 2ja laga plötu)
og titillagið Gone Troppo.
Úrvalshljóðfæraleikarar eru að
vanda tU staðar þegar Harrison hljóð-
ritar: Herbie Flowers úr Sky leikur á
bassann í mörgum lögum, Jim Keltner
ber húðimar, Billy Preston kemur við
sögu, svo og Jon Lord ásamt fjöl-
mörgum öðrum nafntoguöum hljóð-
færaleikurum.
GefiðHarrisongaum. Ykkarvegna!
-Gsal.
George Harrison
Supertramp—Famous Last Word
Góðurgripur—en ekki með-
al bestu verka Supertramp
Leiðin hjá Supertramp þau tólf ár
sem þeir hafa starfað hefur alla tíð
verið upp á við. Enda tónlist þeirra
sérlega vönduð og vel flutt. Toppnum
náðu þeir 1979 meö Breakfast In
America. Þótt álit manna sé misjafnt á
því hvaða plata þeirra sé best, þá er
enginn vafi á því að Breakfast In
America er þeirra langvinsælust, enda
léttari lög en á fyrri plötum. Uröu
nokkur lög af þeirri plötu geysivinsæl,
og það að verðleikum.
Það er aUtaf erfitt að fylgja eftir
miklum vinsældum einnar plötu og
spumingin er hvort eigi að feta í fót-
spor þeirrar plötu eða fitja upp á ein-
hverjum nýjungum. Flestir velja fyrri
kostinn, enda auðveldari viðfangs. Svo
eftir þriggja ára hlé Supertramp við
plötugerð kemur þaö Utt á óvart að
nýjaplatanþeirraFamous I^ast Word
virðist í fyrstunni vera næstum eftir-
öpun á Breakfast In America. Að vísu
kom út hljómleikaplata með Super-
tramp í millitiðinni, sem tekin var upp
í París, en þar voru eingöngu flutt áður
útkomin lög.
Það stafar kannski af því hversu
raddir þeirra Rick Davis og Roger
Hodgson eru auðþekkjanlegar að
maður heyrir á fyrsta tóni að þarna er
Supertramp á ferðinni og þar af leið-
andi er auðvelt að falla í þá gryfju aö
gera lítinn greinarmun á lögum á
Breakfast In America og Famous Last
Word. En nýju lögin venjast sérlega
vel og lög þeirra Davis og Hodgson em
jafnáheyrileg og eldri tónsmíðar.
Það hefur verið mikið gert ur því í
gegnum árin að Rick Davis og Roger
Hodgson, aðalmennimir íSupertramp,
þola ekki að vera í nálægð hvor annars.
Það getur varla verið ósamlyndi tón-
listarlega séð því að ekki ber á öðru en
að lög þeirra falli í sama jarðveg, fall-
egar og skemmtilegar melódíur, oft
frábærar útsetningar. Enda em öll lög-
in níu á Famous Last Word skrifuð á
þá saman og geta þá hörðustu aðdá-
endur Supertramp pælt í því hvor
þeirra félaga á hvað og víst er að þar
era ekki allir sammála.
Styrkleiki Famous Last Word liggur
í því hversu jöfn lögin eru, ekkert ber
af og ekkert er lakara en annað og svo
er það þetta einstaka „sound” sem
Supertramp er þekkt fyrir. Það er eins
og hvert smáatriði komist fullkomlega
til skila og virðist ekki skipta þá
nokkru máli hvar þeir taka plötur sín-
ar upp, þeir ná því besta sem hægt er
að gera. Famous Last Word er til dæm-
is tekin upp i heimastúdíói Roger
Hodgson.
Þótt Famous Last Word sé ekki eins
sterk og undirritaður hafði búist við,
og verði aldrei talin meöal bestu
platna Supertramp, er hún samt vel
þess virði að hlustaö sé vel á hana. Þaö
er bara þannig með hljómsveit í gæða-
flokki Supertramp að eftir langt hlé
býst maður viö og ætlast til mikils og
þvíi verða vonbrigðin kannski nokkur
þó að um ágætis plötu sé að ræða sem
er vel yfir meðallagi.
Eitt í lokin. Ef verðlauna ætti fyrir
plötuumslög undanfarinna ára kæmi
Supertramp sterklega til greina. öll
þeirra plötualbúm hafa verið sérlega
fmmleg og skemmtileg og er albúmiö
utan um Famous Last Word engin und-
antekning.
HK.
Michael Schenker Group: Assault Attack
IRÉTTUM ÞYNGDARFLOKKI
Michael Schenker tollir vel á bekk
meö bestu gítaristum þungarokksins
og hefur reyndar setið þar allt frá því
hann braust fyrst í gegnum rokkmúr-
inn með hljómsveit sína MSG og eftir-
farandi plötum.
Þrátt fyrir nokkuö örar mannabreyt-
ingar á ekki löngum ferli hljóm-
sveitarinnar, hefur- MSG jafnan veriö
nokkuð sérstök í hópi þungarokks-
banda. Kemur þar til sögunnar
einstakur gítarleikur Schenkers sem
- er á köflum nokkuð frábrugðinn því
sem almennt gerist í þungarokki. Eg
vil segja að hann sé melódískari og
fjölbreyttari gítaristi en margur sem
reynt hefur fyrir sér í sólóum í sömu
tónlistarstefnu. Síðast en ekki síst er
Schenker svo einfaldlega góður gítar-
leikari sem getur leyft sér ýmislegt án
þess að tefla á tæpasta vað.
Assault Attack sver sig nokkuð í ætt
við fyrri plötur MSG. Það er þó ekki
þar með sagt að hljómsveitin sé
stöðnuð í tónlistargerð sinni. Það er
langt frá því. Að vísu er sami vegurinn
genginn á þessari plötu og þeim fyrri,
en oftar er áð á þeim vegi og velt fyrir
sér ýmsum stefjum sem hljómsveitin
hefur fengist við áður. Svo má lika
segja að poppsins gæti meira í lögum
Schenkers nú en áður og svo sannar-
lega er þar nýbreytni komin til sög-
unnaríleikMSG.
Assault Attack er f jölbreyttari plata
en fyrri skíf ur grúppunnar. Auk popps-
ins gætir einnig blúsáhrifa og nýrokks-
áhrifa. Allt ber þetta þó sama þunga
Schenkersblæsins með þungum rytma
bassa og tromma og kraftmiklum
sólóum Schenkers sem að öðm ólöst-
uðu í tónlist MSG er það sem leiðir
lögin.
Eins finnst mér að meiri pælinga
gæti í hverju laga Assault Attack en
áður hefur heyrst frá hljómsveitinni.
Laglína hvers lags er meira krufin en
fyrr og fleiri tilbrigöa við hana gætir,
sem er nokkuð sem lítt heyrðist áður
þegar MSG keyrði hvert lag á fætur
öðru í gegn á rokna krafti án vem-
legrar umhugsunar um hvað melódía
hvers lags bauö upp á. Allt þetta á sér-
staklega við um titillag plötunnar
Assault Attack sem mér finnst vera
eitthvert besta og vandaöasta lag MSG
um langan tíma. Þar er að finna kraft,
melódíu og fyrst og fremst fær hvert
hljóðfæri að njóta sín til fulls í því lagi.
I heild sinni kemur þessi nýja MSG
plata þungarokksáhangendum lítt á
óvart. Á henni er að finna sama blæinn
og einkennt hefur tónlist hljómsveitar-
innar, en sem fyrr segir em pæl-
ingamar meiri og fleiri — og gott eitt
erumþáþróunMSGaðsegja. -ser.