Dagblaðið Vísir - DV - 18.03.1983, Blaðsíða 12

Dagblaðið Vísir - DV - 18.03.1983, Blaðsíða 12
DV.FÖSTUDAGUR18. MARS1983 DAGBLADID-VISIR Útgáfufélag: FRJÁLS FJÖLMIÐLUN HF. StjdmarformaOurogútgáfustidri: SVEINN R. EYJÓLFSSON. Framkvæmdastjóriogútgáfustjóri: HÖRDUR EINARSSON. Ritstiórar: JÓNAS KRISTJÁNSSON og ELLERT B. SCHRAM. Aðstoöarritstjóri: HAUKUR HELGASON. Fréttastjórar: JÓNAS HARALDSSON og ÓSKAR MAGNÚSSON. Auglýsingastjörar: PÁLLSTEFÁNSSONoglNGÓLFUR P.STEINSSON. Ritstjórn: SÍÐUMÚLA12—14. SÍMI86611. Auglýsingar: SÍÐUMÚLA33. SÍMI27022. Afgreiðsla,áskriftir,smáauglýsingar,skrifstofa: ÞVERHOLTIU.SÍMI27022. Sími ritstiörnar: 86611. Setning,umbrot, mynda-og plötugero: HILMIR HF.,SÍÐUMÚLA12. Prentun: ÁRVAKUR HF.,SKEIFUNNI 19. Áskriftarverðá rriánuði 180 kr. Verð í lausasölu 15 kr. Helgarblað 18 kr. Undanhald flokksblada Flest flokkspólitísku blöðin eru á undanhaldi sam- kvæmt fjölmiðlakönnun Hagvangs, sem birt var fyrir skömmu. DV hefur rofið veldi Morgunblaðsins, svo að aðeins vantar 5—6 prósentustig í útbreiðslu. Langt þar á eftir kemur Tíminn í þriðja sæti. Það blað á við mikla fjárhagsörðugleika að etja. Enn neðar eru svo Þjóðviljinn og Álþýðublaðið á hröðu undanhaldi. DV hefur meiri útbreiðslu en Morgunblaðið utan Reykjavíkursvæðisins, svo og í aldurshópnum 20—34 ára og meðal starfsfólks í sjávarútvegi og landbúnaði. Morgunblaðið stendur hlutfallslega sterkast meðal fólks yfir fimmtugt, opinberra starfsmanna og íbúa á höfuð- borgarsvæðinu. Þessi tvö blöð gnæfa yfir önnur í út- breiðslu og munu vafalaust heyja harða samkeppni á næstunni um fyrsta sætið. DV hefur verið stöðugt í sókn, upplag aukizt og áskrifendum fjölgað mjög í vetur. Miklu skiptir fyrir framvindu mála, að unga fólkið, aldurshópurinn 20—34 ára, tekur DV fram yfir Morgun- blaðið. Flokksblööin standa yfirleitt mjög illa fjárhagslega þrátt fyrir ríkisstyrk. Auðvitað er rangt, að fé renni úr ríkissjóði til að styrkja dagblaðaútgáfu. Þannig er fé tekið af skattgreiðendum til að kosta flokkspólitískan áróður. Eini mælikvarðinn á, hvort blöðum vegnar vel eða illa, á að vera, hvort almenningur vill kaupa þau og lesa eða ekki. Þetta sjónarmið hefur átt vaxandi fylgi að fagna, einnig á Alþingi. I seinni tíð hefur þeim þingmönnum f jölgað, sem hafa að minnsta kosti gert heiðarlega tilraun til að fá blaðastyrkina strikaöa út úr fjárlögum. Þróunin hlýtur að verða sú, að enn halli undan f æti fyrir flokksblöðunum. Lesendur þeirra kannast mætavel við, að í þeim er öll- um fréttum og máli þannig stillt upp, að það veröi við- komandi flokki til f ramdráttar. Lesendur þeirra þreytast á þessu. Jafnvel ákveðnir flokksmenn vilja fá meira að heyra um gang mála. Þetta mun einkum verða ljóst fyrir komandi kosning- ar. Áróðursmaskínur flokkanna munu snúast enn hraðar en fyrr og beita fyrir sig flokksblöðunum sínum. Auk þess hefur þeim landsmönnum fækkað,.sem eru óbifanlegir stuðningsmenn ákveðinna flokka. Skoðanakannanir sýna, að milli kosninga er allt að helmingur landsmanna nokkuð óráðinn um, hvaða flokk hann styður. Mjög stór hópur hefur skömm á öllum stjórnmálaflokk- unum. I kosningum mun þetta fólk flest gera upp við sig, að kjósa einhvern flokkinn fremur en aðra. En harðir flokks- menn eru þeir ekki. Blaðamennska hefur töluvert opnazt síðustu árin. En flokkspólitísku blöðin eru þó enn söm við sig í aðalatrið- um. Þegar kosningar nálgast, hætta þau nær alveg að vera fjölmiðlar en verða einhæfar og leiðigjarnar málpípur viðkomandi stjórnmálaflokka. Fjölmiðlakönnun Hagvangs sýndi, að DV er að ná Morgunblaðinu í útbreiðslu. DV hefur komiztframúr Morgunblaðinu á mikilvægum sviðum útbreiðslukönnun- arinnar. Allt bendir til, að þessi þróun haldi áfram. Haukur Helgason. Guggnaði Rafveita Hafnarfjarðar? I kjallaragrein minni í DV þann 18. janúar var fjallaö um bágborna réttar- stööu raforkunotenda. Máli mínu til stuðnings greindi ég frá því hvernig Rafveita Hafnarfjaröar leysti sér í hag ágreining viö viöskiptavin meö ein- hliða gjaldskrárbreytingu. Ekki var getiö nafns notandans né heldur nafna þeirra aðila, sem með völdin fara hjá rafveitunni, enda er það ekkert atriði í málefnalegri umf jöllun. I tilefni umræddrar greinar ritaði rafveitustjóri kjallaragrein þann 28. janúar þar sem hann dró f ram, hvern- ig gjaldskrá RH var, er ég hætti þar störfum sem rafveitustjóri. I grein hans eru auk þess heldur ósmekklegar aðdróttanir um að ég haf i veitt sjálf um mér einhver vildarkjör. Grein raf- veitustjórans lýsir vanhæfni til að fjalla málefnalega um ágreining án persónulegs hnútukasts. Ljóst er aö gjaldskrá, sem gilti fyrir 13 árum, er ekkert atriði í því máli, sem ég f jallaði um í fyrrnefndri grein minni. Aðdróttanir rafveitustjórans um óeðlilega ákvörðun mína á taxta fyrir eigin notkun er ekki svaraverð að öðru leyti en því að upplýsa að í því máli naut ég ráðgjafar þáverandi tæknifræöings Rafveitu Hafnarfjarðar og núverandi rafveitustjóra, sem var svo vingjarnlegur að gera fyrir mig töfluteikningu, sem var ákvarðandi um gjaldskrárliöinn. Undarlegur skilningur raf veitustjórans á hugtakinu álagning Rafveitustjóri segir í grein sinni: „Gísli talar um háa álagningu á raf- orku á tilteknum taxta. Þarna er um misskilning að ræða, álagning á raf- magni á þessum taxta er lítil, en f asta- gjaldið er ekki álagning á raforkuna." Alagning rafveitu er mismunur á sölu- tekjum og innkaupsverði, óháð því í hvaða formi sölutekjurnar eru. Með Gísli Jónsson sölutekjum er átt við greiöslur notenda að frádregnum söluskatti og verð- jó'fhunargjaldi. Það er enginn mis- skilningur að miöað yið 2400 kílóvatt- stunda ársnotkun með 5000 stunda nýt- ingartíma, sem dæmi mitt f jallaði um, er álagning RH á sö'lu skv. órofnum hitataxta nú úm 280% og að álagningin hefur aukist úr 60% í 280% á sl. ári. Ágreiningur í bæjarstjórn Hafnarfjarðar Umtalsverður ágreiningur varð í bæjarstjórn Hafnarfjarðar um breyt- ingar þær á gjaldskrá RH, sem ég gagnrýndi í grein minni. Á fundi þann 2. nóvember sl. var tillögu rafveitu- nefndar vísað frá vegna ófullnægjandi rökstuðnings. Rafveitustjórinn leitaði þá til Rafmagnsveitu Reykjavíkur og þegar málið kom aftur fyrir bæjar- stjórn fylgdi sem rök fyrir fyrirhug- uðum breytingum á órofnum hitataxta orðrétt greinargerð deildarverkfræð- ings hjá Rafmagnsveitu Reykjavíkur, sem miðuð var við aðstæður þeirrar rafveitu. Ekki var svo mikið viðhaft að aðhæfa rökin aö aðstæðum RH. Samhliða breytingunni á órofnum hitataxta var gerð tillaga um samein- ingu hitataxta til húshitunar og ann- arrar hitunar en aðeins þeir fyrr- nefndu eru undanþegnir söluskatti og verðjöfnunargjaldi. Á bæjarstjórnar- fundinum greiddu 3 bæjarfulltrúar minni hlutans atkvæði gegn tillögu raf- veitunefndar. Einn þeirra gerði svo- fellda grein fyrir atkvæði sinu: „Með tilliti til þess að skylt er sam- kvæmt lögum að greiða söluskatt og verðjöfnunargjald af rafhitun til iðnað- ar, en rafhitun til íbúðarhúsnæðis er undanþegin þessum sköttum, þá verður ekki betur séð en að með því að sameina þessar tvær tegundir raf- hitunar í einum taxta, sé verið að gera því skóna að þessum lögboðnu gjöldum til ríkisins sé stungið undan og þau lát- in renna í sjóð Rafveitu Hafnarf jarðar. Þetta tel ég bseði ólögmætt og siðlaust. Égsegiþvínei." Hinir tveir sögðu nei með vísun til f ramangreindrar bókunar. Þá og því aðeins er hægt að standa skil á lögboðnum söluskatti og verð- jöfnunargjaldi að húshitunarnotend- um og öðrum rafhitanotendum sé haldið aðskildum eins og gert hefur verið fram til þessa. Ekki verður annað séð en að því verði að halda áfram ef standa á skil á umræddum gjöldum og er þá vandséður tilgangur- inn með sameiningunni. Raf veitan guggnar á að f ramkvæma eigin breytingar Þann 31. desember sl. tók sameining hitataxta RH gildi. Eru nú aðeins 3 taxtar, þ.e. órofin hitun, daghitun og næturhitun (Dl, D2 og D3) og því í öllum þessum tilvikum sami taxti, hvort heldur er um að ræða húshitun, (án söluskatts og verðjöfnunargjalds), Þjóðin hef ur ekki efni á smá- byggðastefnunni Framsóknaráratugurinn er liðinn. Á þeim áratugi hafa „f ramsóknarmenn" allra flokka sameinast um „smá- byggðastefnuna" sem hefur verið fólgin í þvi að flytja fjármagn f rá léttu atkvæðunum í þéttbýlinu til þungu atkvæðanna í strjálbýlinu. Ef þessir fjármagnsflutningar hefðu leitt til trausts og arövænlegs atvinnulífs í smábyggðunum þá má segja að ekki hefði nema hálfur skaði verið skeður frá sjónarmiði þeirra sem fjármun- irnir voru teknir frá þar sem þeir bjuggu þó í sama þjóðfélagi og þiggj- endurnir. En oft hafa þessir f jármunir runniö til vonlausra fyrirtækja og framkvæmda er engan arð hafa gefið þjóðarbúinu og skaðinn þar með orðið allur — bæði fyrir greiðendur og þá sembjargaátti. Mörgum var frá upphafi ljóst að þessi stefna var röng en formælendur hennar höfðu eitt sér til afsökunar framan af. Flestir töldu að fiskistofn- arnir við landið myndu fljótlega styrkjast eftir að útlendingar hættu hér veiðum. Mikil stækkun togara- flotans hefur væntanlega byggst á þessum forsendum í fyrstu en hún Kjallarinn Valdimar Kristinsson hefur haldið áfram allar götur síðan þótt ö'llum mætti ljóst vera fyrir löngu að fleiri smábyggðatogarar leiddu aðeins til rýrari kjara útgerðar, sjó- manna og svo auövitað þjóðarinnar allrar. Fiskifræðingar vöruðu þó löngum við hættunni en oftast fyrir daufum eyrum. Stjórnmálamönnum hentaði ekki þessi varúðarstefna og hafa sumir hverjir veriö óþreytandi að benda á að vísindum fiskif ræðinganna væri ekki alltaf að treysta. Það vissu reyndar allir en jafnvel þótt líkurnar á hruni þorskstofnsins væru ekki nema 1/5, miðað við þá stefnu sem fylgt hefur verið, þá eru það þó sömu dauða- líkur og í rússneskri rúllettu. Næstum má segja að sá leikur hafi verið leik- inn meö fjbregg þjóðarinnar en væntanlega ekki viljandi því varla tekur neinn með fullu viti þátt í svo gráu gamni. Hitt fer ekki á milli mála að þorskurinn er f jöreggið því að þrátt fyrir allar vonirnar sem bundnar eru við nýtingu orkulindanna þá verður ekki lifað í þessu landi án þorsksins í ríkum mæli og hann þarf að veiða. Þegar allt var komið í óefni fann svo einhver snillingurinn upp „skrapdaga- kerfið" svo að þessi stóri, fríði floti nýtist ekki nema að hluta. Hvílfkur búskapur! Sjómenn segjast ekki vilja bera ábyrgð á vitleysunni og lái þeim hver sem vill. En hvers vegna hefur verið keyptur floti umfram þarfir síðustu árin? Vegna byggðastefnunnar