Dagblaðið Vísir - DV - 02.05.1984, Blaðsíða 13

Dagblaðið Vísir - DV - 02.05.1984, Blaðsíða 13
DVvlVffi>VIKUDAGUR«7MA*1984f 13 Allt frá því að fyrst var byrjað að skrúfa númer á bíla hér á landi þá hafa þessar ljótu plötur byrgt skyn- seminni sýn. Annaðhvort sjá menn rautt eða svart. I glórulausu kapphlaupi um lægstu númerin þá halda menn varla vatni. Því hærra sem menn eru settir og betur mennt- aðir því kjánalegri verður darraðar- dansinn í kringum númerakálfinn. Sennilega nær vitleysan hámarki í okkar, stundum virðulega, alþingi, þar hafa breytingartillögur um þetta mál tvisvar verið felldar. Til skamms tíma fékk enginn ráðherra- stöðu nema aka um á tveggja stafa númeri. Miklar breytingar urðu þó á þessu máli með fráfarandi ríkis- stjórn. Þar komu sumir ungráðherr- ar inn á gömlum Fíat bílum með 5 stafa númerum og klæddir galla- buxum. Að vísu fóru þeir úr þeirri stjórn á nýjum amerískum drossíum á lágum númerum og i klæðskera- saumuðum fötum frá Sævari, en það er allt önnur sjálfsbjargarsaga. Nú er komið fram stjórnar- frumvarp um að föst númer verði á bílum, ævilangt, vonandi verður það samþykkt. Bitur reynsla Það er fyrir neðan allar hellur hvernig staðið hefur verið að þessu máli til þessa. Með því aö láta eigendur en ekki bílana eiga númerin er sífellt verið að skipta um plötur á bílunum. Það tekur engan smátíma, eins og bíleigendur þekkja vel af biturri reynslu. Reikna má með því að um 4 vinnutímar fari í bíl- númeraskiptingu hjá sérhverjum bíleiganda að meðaltali. Sækja þarf veðbókarvottorð þegar ekki þarf áð bíða í tvo daga eftir umskráningar- heimild. Svo þarf að sækja nýtt trygginga- skirteini því. að Bifreiðaeftirlitið verndar innheimtudeildir trygginga- félaganna, hvernig svo sem á því BILNUMERA- FYLLIRÍ stendur. Svo þarf að ljósaskoða, borga skattinn og þá fyrst getur bíl- eigandinn stillt sér upp í langar biöraöir seinvirkrar afgreiðslu í Bif- reiðaeftirlitinu. Næst er að taka númerin af, skrúfa ryðgaðar skrúfur, oft við verstu aðstæður í rysjóttu veðri. Síðan upphefst önnur biðröð hjá skoöunarmönnunum. Sennilega er ekki nokkru bákni blótað jafnoft á hverjum degi og Bif- reiðaeftirlitinu og hvergi vinna menn leiðinlegra starf í dauðadæmdu kerfi og einmitt í þessari stofnun. Ég er ekki að ásaka starfsfólkið, síður en svo, heldur kerfið. Þessu oki verður að aflétta af ári verða ca 33000 umskráningar, óskað er eftir þremur tilkynningum fyrir hvern bíl, þ.e.a.s. 100.000 til- kynningar. Þetta pappírsflóð er hlægilegt og óþarft. Bifi-ciftaeftirlitiö og sýslumenn úti á landi bókstaflega drukkna í pappír. Mjög einfalt er að leysa þetta mál. Enginn selur f rá sér bíl nema tryggja hann um leið. Auðvitaö eiga tryggingafélögin að tilkynna Bifreiöaeftirlitinu söluna strax i gegnum tölvur sínar. Ekkert mál. Þannig sparast 100000 blöð, ómæld vinna og fyrirhöfn á öllum vígstöðvum og öruggt aö allar sölur komast strax inn á bifreiðaskrá, sama hvort eigandi gengur sjálfur Kjallarinn a „Með því að einfalda og auðvelda báknið W má spara bíleigendum stórfé, tíma og fyrirhöfn." þjóðinni. Þetta er til skammar og niðurlægjandi fyrir hvern bíleig- anda. Alþingi verður að samþykkja föst bílnúmer. Klúður í frumvarpi En það er eitt i þessu frumvarpi sem er klúður og leysir engan vanda. Lögð er sú skylda á bæði seljanda og kaupanda, einnig þann aðila, sem sér um söluna, t.d. bílasöluna, að senda inn sölutilkynningu. Á næsta frá eða bilasala. Enginn bileigandi lætur annan aka um á sinni trygg- ingu. Það er augljóst og auðvelt að reka áróður fyrir því. Hægt er að hringja í starfsmenn allra trygg- ingafélaga eftir lokunartima, þeir eru í símaskránni. Þannig geta líka tryggingafélögin endurgreitt Bif- reiðaeftirlitinu áratuga gnmla inn- heimtuvernd. Þetta er sjálfvirkt kerfi bíleigenda og tryggingafélaga sem sparar ríkinu stórpening. REYNIR ÞORGRÍMSSON FORSTJÓRI. Þá þarf að fella niður hluta af lögum um sölu notaöra lausafjár- muna nr. 16 1979.1 dag er þetta kerfi óframkvæmanlegt en verður óþarft ef það einfalda en örugga kerfi er notað um tilkynningaskylduna eins og að ofan er getið. Hér er ég að tala um þá kvöð á bileigendum að þeir mega ekki, samkvæmt þessum lög- um, selja bíla sína nema vera búnir að umskrá þá. Þetta er í sumum til- fellum ekki hægt. Tö'kum eitt dæmi af mörgum. Maður kemur utan af landi á fimmtudegi til aö selja bil sinn og tekst það seinnipart föstudags, með því aö taka annan ódýrari bíl upp í. Sá bíll er líka á ut- anbæjamúmerum. Samkvæmt nú- gildandi lögum má ekki selja skipti- bilinn fyrr en eftir umskráningu. Ef nýi bíleigandinn fær nú kaupanda aö bílnum strax á laugardag má hann ekki selja bílinn. Hann verður að hringja eftir umskráningarheimild næsta mánudag, oft kemur skeytiö ekki fyrr en seinni part þriðjudags, á miðvikudag má hann selja bilinn eftir númeraskiptin og þá er kaupandinn löngu búinn að kaupa annan bil. Heil vika hefur fariö í þessa vitleysu. Hann má sem sé af- henda öðrum manni bílinn sem skráður er á hans nafn en ekki á fyrri eiganda þó að hann hafi löglegt afsal.. Þetta er fáránlegt. Til að framfylgja þessum lögum hafa lögreglustjórar og sýslumenn hóp manna sem vinna þetta árangurslausa verk eftir líkamsþyngd en ekki mannviti. Lög skapi ekki öngþveiti Landslögin hljóta aö vera umferöarlög okkar þjóðfélags en ekki til að skapa umf erðaröngþveiti. Vonandi verða talsmenn lágra númera undir í þessu máli og skynsemin látin ráöa. Sýndarmennskan í öllum málum hefur kostað þjóðfélag okkar of stór- ar upphæöir — hluta af þjóðarfram- leiðslunni. Að lokum vona ég að hannaö verði nýtt form á bílnúmerin, þessi aust- antjaldshönnun á núverandi merkja- plötum tilheyrir öðruvísi stjórnuðum þjóðfélögum. Þau nýju eiga að vera iátlaus en smekkleg og aðeins þarf að hafa númerið að aftan. Þannig sparast strax heil milljón. Með þvi aö einfalda og auðvelda báknið má spara bileigendum stórfé, tíma og fyrirhöf n. Náttúruverndarmenn á villigötum Kjallarinn Að undanförnu hafa birst í bæjar- blöðunum á Akureyri fréttir um að náttúruverndarnefnd bæjarins sé orðin dálitið þreytt á áhugaleysi bæjaryfirvalda á störfum hennar. Það er von aö nefndarmenn séu sárir og hefur mönnum of sárnað af minna tilefni en að vera skipaðir í ráögef andi nefnd um ákveðinn mála- flokk og vera ekki virt viðlits. En hvernig skyldi standa á þessu áhugaleysi yfirvalda um störf nefnd- arinnar? Við skulum velta þeirri spurningu ögn fyrir okkur. Maðurinn og náttúran Margir virðast álíta að náttúru- vernd sé í því fólgin að koma í veg fyrir að maöurinn hafi áhrif á um- hverfi sitt. En þegar betur er að gáö er maðurinn þó hluti af náttúrunni og meira að segja mjög stór stofn, um 4 1/2 milljarður einstaklinga með líf- massa um 300 milljón tonn, svo notuð sé kunnugleg mælieining. Þaö liggur því í augum uppi að þessi stofn hlýtur að setja mikinn svip á um- hverfið, hyort sem mönnum h'kar það betur eða verr. Það er því ekki um annað aö ræða fyrir náttúruverndarmenn en að reyna að sjá til að athafnir mannsins hafi sem minnst skaðleg áhrif. Nú er það svo að skaðleg áhrif eru alltaf matsatriði hvers og eins í hverju tilviki fyrir sig. Að brjóta upp land- skika og rækta kartöflur eru óbætanleg náttúruspjöll ef sjóndeild- arhringurinn er nógu þröngur. Gróðurinn, sem fyrir er, gereyðist og nær sér e.t.v. aldrei aftur. En flestir teldu þó að kartöflurnar réttlættu þá fórn. Þannig matsatriði hljóta alltaf að koma til álita þegar taka þarf af- stööu til framkvæmda, sama hvort um er að ræða kartöflugarð, íbúða- blokk, veg eða álver. Það eru til menn sem segja að réttlætanlegt sé MÍÉÉÍÉÍÍÉÍÉáÉÉÉÉÉHÉHÉÉÉÍtl að byggja álver sem sannaö sé að leggi byggðarlag í auðn. Það séu nógu mörg jafngóö byggðarlög eftir samt. Það finnast einnig menn sem telja óverjandi að búa til kartöflu- garðinn vegna gróðureyðingar. Af- staða flestra liggur þó sem betur fer einhvers staðar á milli þessara öfga. Trú og sértrú A ágústkvöldi f yrir næstum fjórtán árum tók undirritaður þátt íaöryðja burt stiflu úr Miðkvísl í Laxá i Mývatnssveit. Þetta var gert til að leggja áherslu á andstöðu okkar við virkjunarframkvæmdir sem við töldum og teljum enn að skiluðu ekki nógum ávinningi til að réttlæta þær fórnir sem færa þurfti. Þessi at- burður markaði limamót í náttúru- verndarmálum á Islandi. Al- menningsálitið fór að taka mark á náttúruverndarmönnum, enda voru í fararbroddi Miðkvíslarmanna menn sem alið höfðu allan sinn aldur í sam- býli við náttúruna og áttu allt sitt undir skynsamlegri nýtingu hennar. Næstu tíu ár eða svo áttu náttúruverndarmenn velgengni aö fagna, enda fluttu þeir mál sitt af skynsemi og sanngirni. En svo fór að' halla undan fæti. Það'byrjaði með því að erlendur sértrúarsöfnuður, sem játar trú á hvali, gerði út leiðangra til landsins og reyndi með ofbeldi að hindra íslenska sjómenn, við störf sin. Hámarki náðu þessar ofbeldisaðgerðir í fyrra þegar þessum sértrúarsöfnuði og flugu- mönnum hans hér á landi tókst að kúga Alþingi til að lúta vilja sinum. Við þetta naut hann stuönings Bandarikjastjórnar sem lét sér sæma aö senda íslenskum stjórn- völdum hótunarbréf. Það er hlálegt að Bandaríkjamenn voru einmitt framarlega í flokki í þeim rányrkju- glæpum sem framdir hafa veriö gegn hvalastofnum, sérstaklega í **T~ „Þegar komnar eru nokkrar kynslóðir, sém hafa steinsteypu og malbik fyrir daglegt umhverfi, en náttúran er aðeins til sem myndir í blöðum og sjónvarpi, er ákjósanlegur jarðvegur fyrir útúrsnúnar ranghugmyndir." • „Margir virðast álíta að náttúruvernd sé í því f ólgin að koma í veg fyrir að maðurinn hafi áhrif á umhverfi sitt." Suðurhöfum. En hvalveiðar eru lfklega þær veiðar Islendinga sem best er stjórnað og stundaðar eru af mestri ábyrgð. Ásjónan sem spillir Það er lfklega tilviljun að þaö var þessi sértrúarsöfnuður sem hingaö kom fyrstur. Það eru til miklu fleiri söfnuðir. Sumir vilja leggja af kjötát því að það sé siðferðilega rangt að drepa dýr til matar. Það myndi þó raska beitarálagi verulega ef 300 milljón tonna stofn sneri sér skyndilega að plöntuáti. Aðrir sér- trúarsöfnuðir segja að þaö sé ljótt að hafa dýr í búrum. Nýlega réðst slíkur söfnuður á loðdýrabú í Bret- landi og hleypti dýrunum út. Það verður fróðlegt að sjá upplitið á ÁSBJÖRN DAGBJARTSSON NÁTTÚRUFRÆÐINGUR. islenskum loðdýrabændum þegar þeir söfnuðir verða búnir að koma sér upp flugumönnum á meðal okkar. En það þarf ákveðinn þjóöfélags- legan jarðveg fyrir þessa sértrúar- söfnuði. Þegar komnar eru nokkrar kynslóðir, sem hafa steinsteypu og malbik fyrir daglegt unhverfi, en náttúran er aðeins til sem myndir í blööum og sjónvarpi, er á- kjósanlegur jarðvegur fyrir útúr- snúnar ranghugmyndir. A Islandi er þessi jarðvegur ekki fyrir hendi. Helmingur þjóðarinnar eða meira lifir á nýtingu náttúrunnar beint eða óbeint. Hún tekur ekki gildan mál- flutning öfgamanna og því meira á- berandi sem þeir verða því meiri hætta er á að hún stimpli alla náttúruverndarmenn sem klíku síð- skeggjaöra sérvitringa og hætti alveg að hlusta á þá. Það er einmitt þetta sem náttúruverndarnefndin á Akureyri er að súpa seyðið af núna. Ekki það að hún sé neitt sérstaklega öfgaf ull heldur gcldur hún þeirrar á- sjónu sem náttúruverndarmenn eru aðfáásigíaugum almennings. Það er lífsnauðsyn fyrir. alvöru- náttúruverndarmenn á Islandi að spyrna við fótum og snúa þessari þróun almenningsálitsins við. Annars er sá árangur sem Miðkvísl- armenn náðu forðum, farinn fyrir litið.

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.