Dagblaðið Vísir - DV - 03.01.1998, Qupperneq 25

24 ÍBelgarviðtalið
„Ég las þaö einhvers staðar að því fylgi svipuð tilfinning að
missa vinnuna og að missa barn en í mínu tilfelli var upp-
sögnin engan veginn sár. Mér var strax boðið starf hér ytra og
gengið frá því tveimur dögum eftir að ég hætti. í fyrstu var
þetta vissulega áfall en þegar ég lít til baka er þetta í raun
það besta sem fyrir mig gat komið. Ég hafói unnið á Stöð 2
samanlagt í fjögur ár og fannst vera kominn tími á mig. Mér
fannst ég vera farinn að staðna, “ segir Jónas R. Jónsson, fyrr-
verandi dagskrárstjóri á Stöð 2, þegar hann sest niður með
DV-mönnum á heimili sínu í Surrey, nokkuð sunnan við
London, skömmu fyrir jól. Hann býr í sannkallaðri sveitasœlu,
húsið stendur nokkuð sér og er vel girt af með gróðri. Það er
byggt á 16. öld, burðarbitar allir úr þykkum viði og veggirnir
gifsaðir. í eldhúsinu er feikistór arinn og í dagstofunni þar
fyrir innan annar eins. Þar hefur Jónas kveikt upp þegar okk-
ur ber að garði. Hann hefur dregið niður í Ijósinu og ylurinn
og snarkið frá arninum skapar notalega stemningu.
„Þetta er gömul saga sem skiptir
mig engu máli í dag. Það sem þarna
gerðist á rætur að rekja til valdabar-
áttu hjá eigendum fyrirtækisins eins
og oft hefur verið á Stöð 2,“ segir
Jónas um það þegar hann var rekinn
frá fyrirtækinu i apríl 1994. Sagan
segir að hann sé eini maðurinn á Is-
landi, ef ekki í víðri veröld, sem rek-
inn hefur verið fyrir að ferðast á
Saga Class. Er þessi Saga-saga sönn?
„Palli (Páll Magnússon, þáverandi
sjónvarpsstjóri) var kominn í erfiða
stöðu. Á milli okkar voru engar
persónulegar eða faglegar deilur og
fyrir honum var þetta greinilega
bara spurning um að gera eitthvað.
Saga Class-málið gaf honum
tækifærið. Við vorum og erum enn
góðir vinir.“
Jónas segir aðspurður að fyrirtæk-
inu hefði að sjálfsögðu verið þægð í
því að starfsmenn þess ferðuðust á
Saga-miðum því þannig gátu þeir
hagað ferðum sínum eftir því sem
þeim hentaði. Hins vegar hefði verið
óskað eftir þvi við starfsmenn Stöðv-
ar 2 á þessum tíma að þeir sætu aft-
ur í flugvélunum en ekki í Saga-sæt-
unum. Þar hefðu menn verið að
„snobba niður á við“ og reyna að búa
til einhverja ímynd af fyrirtækinu
sem þeir töldu að félli almenningi i
geð. Þetta hefði honum fundist
hlægilegt og hann því neitað að taka
þátt í svona fiflagangi.
Dagpeningasukk
„Eg held að menn hafi hugsað
þetta eitthvað skakkt, kannski af því
að nafnið, Saga Class, er ef til vill
villandi. Það þarf alls ekki að þýða
einhvern flottræfilshátt að kaupa
slíka miða. Menn eru nefnilega oft að
Eiginkonan heimsækir bónda sinn nánast um hverja helgi. Helga
Benediktsdóttir og Jónas R. Jónsson saman á Old Bond Street i London.
Jónas segir samband þeirra hafa styrkst viö þessar miklu fjarverur.

LAUGARDAGUR 3. JANUAR 1998
LAUGARDAGUR 3. JANÚAR 1998
Jjlelgarviðtalið
33
Jónas R. Jónsson hefur í fjögur ár búið og starfað í útlöndum, fjarri eiginkonu, barni og barnabarni:
ári.
Stafrænar
sjónvarpsstöðvar
„I starfi mínu á Stöð 2 hafði ég
vitaskuld eignast kunningja í faginu
úti í heimi og strax og vinur minn
hjá Nethold, sem var sjónvarps-
fyrirtæki með starfsemi út um allan
heim, frétti af því að ég hefði verið
rekinn bað hann mig að bíða með að
gera nokkuð fyrr en hann hefði haft
samband við mig. Eftir tvo daga
hafði ég ráðið mig til þessa fyrirtæk-
is. Ég flaug nánast daglega frá
Amsterdam til London í sambandi
við vinnu mína en eftir sex mánuði
flutti ég síðan alveg til London. Þar
var ég í tvö og hálft ár og hef nú ver-
ið héma í sveitasælunni síðan í maí
í vor,“ segir Jónas sem nú hefur sagt
skilið við Nethold. Canal+ yfirtók
fyrirtækið sl. vor og lagði þar með
Nethold niður. Jónas starfar nú sjálf- Mi
Jónas er að gera það gott í London. Hann vinnur mikið en saknar konunnar, dótturinnar og dótturdótturinnar sem allar
búa á íslandi. Hann er „kósíkall" og nýtur þess aö slappa af viö arininn þegar hann er ekki í vinnunni. Hann á ekki von
á ööru en aö hann muni áfram eiga heima í útlöndum.
stætt. En við hvað?
„Ég tek að mér að setja saman
fjölrása pakka fyrir sjónvarpsfyrir-
tæki sem senda efni um gervihnetti.
Þetta eru fyrirtæki sem ætla að fara
inn á ný landsvæði. Síðasta stóra
verkefnið mitt vann ég á Ítalíu. Það
tók heila átján mánuði. Þar var
Telepiu, fyrirtæki sem var 'að hluta
til í eigu Berlusconis, sem sendi út í
loftnet eins og Stöð 2 gerir. Telepiu
var að undirbúa að senda stafrænt í
gegnum gervitungl og mitt verkefni
var að hanna fjölrása pakka, búa til
nýjar rásir, t.a.m. ítalskt MTV,
ítalskt Cartoon Network o.s.frv., og
semja við þessar stöðvar um að
útbúa rásirnar fyrir ítalska
neytendur. Stærsti hlutinn af vinnu
minni eru samningaviðræður."
40 milljarða samningur
Jónas segir það hlutverk sitt að
búa til pakka með t.d. tíu rásum sem
áskrifendum sé boðið upp á og ganga
frá samningi um hverja rás þannig
að allir séu sáttir við hana. Þegar
það sé búið snúi hann sér að næstu
rás og þannig koll af kolli þar til
hann sé búinn með þennan pakka.
Jónas segir að í Evrópu séu þeir lík-
lega ekki nema tíu sem vinni við
þetta sama, ekki nema fjórir sem
geri ekkert annað eins og hann.
Hann segir markaðinn vera farinn
að þrengjast í álfunni, helst eigi eftir
að piægja rásaakurinn í Austur-Evr-
ópu og Asíu. •
„Þetta geta verið mjög stór verk-
efni, frá þremur mánuðum og upp í
átján mánuði. Yfirleitt er verið að
semja til margra ára og um mikla
fjármuni. Samningurinn við eina
þessum fjórtán rásum fyrir ítalii
hljóðaði t.d. upp á um 40 milljarða is-
lenskra króna.“
Jónas segir peningahliðina
langerfiðasta og flóknasta i þessu en
þó spennandi um leið. Aðspurður
hvers vegna menn hringi í hann til
þess að sjá um þessi mál fyrir sig
verður hann hugsi litla stund, segir
síðan að þetta snúist aðallega um
sambönd og reynslu. Hann hafi séð
um alla samningagerð fyrir Stöð 2 og
Nethold á sínum tíma og búi yfir
góðri reynslu.
Þetta er líka spurning um æfrngu.
aður þjáifast í þessu. Eftir smátíma
ferðu að vita hvað skiptir mestu
máli. Síðan þegar upp er staðið er
orðsporið kannski það eina sem mað-
ur á, ekki bara í þessum bransa held-
ur í lífinu. Þú átt bara eitt orðspor og
ef þú brennir það ertu/ búinn að
brenna sjálfan þig. Ég tel mig hafa
byggt upp orðspor sem menn geta
treyst. Kunnáttan skiptir máli og ég
tel mig geta lokað góðum
samningum á skemmri tíma en
margir aðrir, ég hef gert þetta svo
oft,“ segir Jónas og bætir við að
hann hafi tekið að sér verkefni í Pól-
landi nýlega en pakkað saman eftir
tvo og hálfan mánuð. Hann hafi ekki
treyst sér til þess að leggja orðspor
sitt að veði með \>ýi að vinna fyrir
menn sem greiniléga ætluðu að búa
til fyrirtæki til að selja í von um
skjótfenginn gróða.
Voru að nota mig
„Menn geta grætt mikla peninga í
sjónvarpsheiminum. Það er
freistandi að búa til og blása upp
fyrirtæki sem nær sér í markaðsað-
stöðu í ákveðnu landi á undan öllum
öðrum. Þessir aðilar ætluðu að búa
til stafrænt gervihnattasjónvarp á
undan öðrum í Póllandi. Verkefnið
hljóðaði mjög spennandi í fyrstu en
þegar ég fór að vinna með þeim
komst ég að því að þeir ætluðu að
nota nafn mitt til þess að komast að
ákveðnum efnisframleiðendum.
Samt vildu þeir ekki nýta sér þekk-
ingu mína til þess að láta hlutina
endast. Þeir vildu bara ganga frá
málum eins fljótt og mögulegt var
með ska/mmtímasjónarmið í huga,
höfðu ekki þolinmæði til að vinna að
góðum samningum og því vildi ég
ekki koma nærri þessu. Takmarkið
hjá mér er að gera samninga það vel
úr garði að þeir lifi út
samningstímabilið án þess að þá
þurfi að endursemja eða lagfæra
meðan þeir eru í gildi. Ég er mjög oft
að semja við sömu aðilana aftur og
aftur og ef maður ætlar að fara að
reyna að spila með þá glatast það
traust sem þú hefur áunnið þér í
gegnum árin. Maður verður að vera
harður en um leið sanngjarn. I samn-
ingum er galdurinn ekki bara að
taka heldur líka gefa.“
I Auðheyrt er á Jónasi að honum er
annt um orðsporið. Aðspurður hvort
með brottrekstrinum af Stöð 2 hafi
mönnum tekist að rýra orðspor hans
segist hann ekki telja það. Það þakk-
ar hann hversu fljótt hann fékk
vinnu aftur. Ef hann hefði ekki verið
svo heppinn er aldrei að vita nema
svo hefði getað farið. En var það
sjálfsagt að rífa sig upp og flytja til
útlanda þegar atvinnutilboðið kom?
Tvö heimili
„Já, það var það í raun. Við bjugg-
um í Kaliforníu í fimm ár og ég liafði
ferðast mjög mikið í starfmu hjá
Stöð 2. Þess vegna var það kannski
minna mál en ella hefði verið,“ segir
Jónas og þótt hingað til sé talað um
hann eins og hann standi einn í
þessu öllu og þurfi ekki að hugsa um
aðra en sjálfan sig er því alls ekki
þannig farið. Hann er kvæntur
Helgu Benediktsdóttur arkitekt og
saman eiga þau Margréti Rögnu, 28
ára. Hún á síðan eina dóttur á sjö-
unda ári, Helgu Gabríelu Sigurð-
ardóttur. Konurnar í lífi Jónasar búa
allar á íslandi.
„Það erfiðasta í þessu er að vera
hér einn, fjarri fjölskyldunni. Helga
hefur verið á leiðinni hingað til mín
í þessi fjögur ár en sökum anna hjá
henni hefur það ekki enn gengið
eftir. Við styðjum vel hvort við bak
annars. Hún tekur tillit til þess að ég
verð að vera í útlöndum, ég skil að
hún þarf að vera heima og sinna
sínu starfi. Hún er á kafi í
verkefnum og er að byggja upp sín
sambönd og viðskiptatengsl. Það er
meira en að segja það að fórna því
öllu. Enda veit ég ekki hverju við
yrðum í sjálfu sér bættari. Ég er mik-
ið að heiman og við myndum hvort
eð er lítið hittast fyrir utan helgarn-
ar. Stundum getur Helga tekið
verkefni með sér og unnið að þeim
hér úti hjá mér í nokkurn tíma. I
hennar starfi er það mikill kostur að
geta ferðast og fengið innblástur af
þvi helsta sem er að gerast í
arkitektúr í heiminum."
Þrátt fyrir að búa svona hvort í
sínu landinu hittast þau alltaf í
hverri viku. Fyrir utan lengri
stoppin flýgur hún utan nánast um
hverja helgi þegar hún er að vinna á
íslandi. Ef hún ekki kemur út fer
Jónas heim. Hann ljóstrar þvi þó upp
að honum þyki betra að hún komi.
Þá hafi þau meira næði. Ef hann fari
heim vilji hann endilega reyna að
heimsækja sem flesta og þar fyrir
utan sé hann það mikið á ferðinni i
miðri viku að hann sé dauðfeginn að
þurfa ekki að fljúga heim um helgar.
Hann játar að álagið sé vissulega
mikið á konunni vegna þessara
ferðalaga og bendir undirrituðum á
með bros á vör að von sé einmitt á
henni i kvöld, fimmtudag, eða á
morgun, vonandi í kvöld. Hann við-
urkennir að hann sé yfirleitt farinn
að iða í skinninu þegar líða taki á
vikuna.
Betra hjónaband
„Ég held að annað gerist af tvennu
við svona fjarvistir. Annaðhvort
slitnar upp úr hjónaböndum eða þau
styrkjast mjög mikið. Ég held við
lærum bara betur að meta hvort
annað þann tíma sem við erum sam-
an.“
Aðspurður hvort hann sé farinn
að sjá fram á að þetta breytist, hann
flytji aftur heima eða Helga komi út
segist hann ekki sjá að það gerist f
bráð. Þó borgi sig aldrei að segja
aldrei. Vera kunni að hann vakni
upp einn daginn og segi hingað og
ekki lengra, nú nenni hann þessu
ekki lengur. Hann spyrji sig vissu-
lega að því annað slagið til hvers
hann sé að harka þama úti. Þetta sé
eins og stór vertíð, mikil vinna og
miklar fjarvistir frá fjölskyldunni.
Hann sé að vísu að gera það gott og
sjái nú í fyrsta sinn afgángs peninga.
Hann verði þó líklega aldrei ríkur
enda sé það ekki takmarkið hjá hon-
um.
„Einn stóri kosturinn sem ég sé
við þetta er að komast í umhverfi
kaupa ódýrari miða en þurfa fyrir
vikið að gista lengur. Það þýðir auk-
inn kostnað og meiri dagpeninga.
Þar sparast lítið. Dagpeningasukkið
heima er með ólíkindum og þekkist
varla annars staðar í heiminum. Ég
held að nær væri fyrir fyrirtæki að
borga raunverulegan kostnað gegn
reikningum og spara sér þannig
mikla peninga. Hvaða vit er í því að
starfsmenn sjái sér hag í því að vera
sem flesta daga í útlöndum af því að
þá fá þeir meiri dagpeninga?" spyr
Jónas.
Óhætt er að fullyrða að þar sem
Jónas • er fer maður sem talar af
reynslu. I nýju starfi í útlöndum
ferðast hann mjög mikið. Hann segir
reyndar að eftir að hafa gert sér
grein fyrir því að á árinu 1996 hafi
hann verið fleiri vikur á ferðalagi en
á heimili sínu i London hafi honum
tekist að snúa dæminu við á síðasta
Huga að Internetinu
Jónas er ánægður ytra og segist
heldur myndu vilja fá fjölskylduna
utan en að koma sjálfur heim. Fyrst
markaðurinn er farinn að þrengjast
fyrir starf hans í Evrópu hlýtur hann
þó að þurfa að fara að huga að öðru?
„Framtíðin er í Intemetinu. Það
hefur verið að taka við ýmsum hlut-
um af sjónvarpinu. Fram til þessa
hefur Internetið aðallega verið að
miðla upplýsingum fram og til baka
og enn eiga lítil viðskipti sér þar
stað, miðað við möguleikana sem eru
fyrir hendi.: Menn eiga enn eftir að
finna þessar leiðir en það er smám
saman að breytast. Enn sem komið
er eru fáir sem hafa sérhæft sig í. því
að kaupa og selja efni i gegnum Net-
ið og ég er aðeins að fikra mig yfir á
þá braut.“
Jónas hefur verið á kafi í sjón-
varpsmálum undanfarin ár. Hann
hefur fylgst vel með umræðunni um
breiðband Pósts og síma.
„Ég hef í sjálfu sér ekkert nema
gott um það að segja sem slíkt. Það
er tæknilega mjögjjáþróað og hefur
mjög góða flutningsgetu en ég er
ósáttur við þa leið sem Póstur og
sími hefur valið að fara. Fyrirtækið
er að fara út í það að bjóða upp á dag-
skrá í stað þess að bjóða upp á
stafræna flutningsþjónustu. Ef þeir
hefðu kosið að láta Ríkissjónvarpinu
og Stöð 2 eftir að útvega efnið og að-
eins séð um flutninginn á því hefðu
þeir getað sparað fullt af peningum,
t.d. í þessum afruglurum. Þess i stað
eru þeir að koma með nýtt kerfi sem
kostar of fjár. Þeir hefðu getað flutt
báðar sjónvarpsstöðvamar á breið-
bandinu sem aftur hefði þýtt að þær
hefðu ekki þurft að endurnýja sendi-
kerfi sitt,“ segir Jónas.
Út í hött
„Þeir kjósa heldur að bjóða upp á
allt efnið sjálfir, sama efni og Stöð 2
er með á fjölvarpinu. Ég segi að
miklu hagkvæmara og skynsamlegra
hefði verið aö semja beint við Stöð 2.
Þar hafa menn þekkinguna til þess
að gera þetta,“ segir sjónvarpsmað-
urinn og bætir við að honum finnist
að ríkið eigi að sjálfsögðu að reka
sjónvarpsstöð, mætti þess vegna
bæta við einni rás. Það að Póstur og
simi sé að fara út í samkeppni við
sjónvarsstöðvamar finnst honum al-
veg út í hött.
þar sem enginn þekkir mig,“ segir
Jónas aðspurður hvort ekki sé skrýt-
ið að flytjast til lands þar sem nánast
enginn viti hver Jónas R. Jónsson er.
Það vita nánast allir á íslandi.
„Þetta var ekki alslæmt heima en
eftir að ég var með Ugluþættina í
sjónvarpinu lokaði ég mig alveg af í
Hljóðrita við að taka upp tónlist í ein
fjögur til fimm ár. Mér fannst óþægi-
legt að geta ekki farið út í búð án
þess að fólk horfði tvisvar á mig.
Sumir gangast upp í þvi að verða
þekkt andlit en það á ekki við mig,“
segir Jónas. Hann segir alla athyg-
lina í sjálfu sér hafa verið á jákvæð-
um nótum, hann hafi bara orðið
þreyttur á henni.
við arineldinn og dreypa á góðu
rauðvíni.
„Ég hef afskaplega gaman af því að
dunda mér hérna í garðinum. Þannig
hvílist ég vel. Síðan hef ég gaman af
því að hjóla og ef ég væri meira
heima væri ég ábyggilega með hesta
hérna. Hér eru yndislegir mörg
hundruð ára gamlir reiðvegir um all-
ar sveitir sem gaman væri að ríða
um.“
Um helgar segir hann þau hjónin
yfirleitt fara lítið. Þau njóti þess að
sitja heima og slappa af, elda góðan
mat og vera í rólegheitum. Síminn
hringir, Helga segist koma í kvöld.
Jónas gleðst yfir þessum tíðindum.
Hann segir þau ætla inn í London að
kaupa inn fyrir jólin og síðan fari
þau saman heim. Þar ætlar afinn að
njóta þess að vefja dótturdótturina
örmum yfir hátíðirnar. Hann segist
ekki hafa hugmynd um hvað hann
verði að gera eftir fimm til tíu ár.
Segist trúa á forlögin og fylgja þeim.
Við óskum honum alls góðs og biðj-
um að heilsa Helgu. Það er kominn
tími til þess að skara vel í eldinum
og gera „kósí“ áður en eiginkonan
kemur. Við kveðjum þennan ís-
lenska ævintýramann í útlöndum og
þökkum fyrir spjallið og kaffisopann.
-sv
Við arininn
Eins og fram hefur komið er Jónas
gríðarlega mikið á ferðinni vegna
vinnu sinnar og kannski þess vegna
segist hann kunna best við sig í ró-
legheitum heima þegar hann sé ekki
að vinna. Hann segist vera „kósi-
kall“, honum þyki gott að slappa af
„Þegar upp er staöið er orðsporið kannski þaö eina sem maöur á, ekki bara í þessum bransa heldur í lífinu. Þú átt bara
eitt orðspor og ef þú brennir þaö ertu búinn aö brenna sjálfan þig. Ég tel mig hafa byggt upp oröspor sem menn geta
treyst,“ segir Jónas meöal annars í viötaiinu. Hér er hann við húsiö sem hann leigir í Surrey, nokkuö fyrir sunnan
London. Hann segir mjög dýrt aö eignast hús þarna, þetta hús kosti t.d. um 50-60 millljónir. DV-myndir Pjetur