Dagblaðið Vísir - DV - 10.03.2001, Síða 18

18
LAUGARDAGUR 10. MARS 2001
Helgarblað
DV
Goldie Hawn
Goldie er ekki sátt viö umfjöliurt
blaöa um hjórtaband hennar og
Kurts Russells.
Goldie Hawn og Kurt Russell:
Eru þau
skilin eða
ekki?
Goldie Hawn, hin síunga ljóska og
leikkona, hefur verið gift hörkutólinu
Kurt Russell í 18 ár. Oftast hefur ekki
farið miklum tíðindum af sambandi
þeirra en undanfarna mánuði hefur
gengið þrálátur orðrómur um aö það
væri farið i vaskinn.
Um þetta hafa slúðurblöð skrifað
langar rullur og velt vöngum yfir orsök-
um og afleiðingum en neistinn sem
kveikti bálið var ljósmynd af Kurt þar
sem hann var að ganga út af þekktri
nuddstofu í Hollywood þar sem sagt er
að sé hægt að fá alveg sérlega hressandi
nudd. Heimsókn á þessa stofu er talin
vera ígildi hjúskaparbrots sem segir
ákveðna sögu um starfsemi hennar.
Goldie hefur nú kveðið upp úr um
það að henni fmnist öll þessi blaðaum-
fjöllun afar ósanngjörn og meiðandi og
hún segist ekki skilja hvernig hún verði
til. Hún segir að allt þetta slúður hafi
unnið spjöll á annars heilsteyptu sam-
bandi þeirra hjóna. Þegar hún var spurð
um stöðuna í hjónabandinu og hvemig
ástandið væri nákvæmlega sagði hún
orðrétt:
„Við emm sundur og við erum sam-
an. Við búum í mjög heilbrigðu hjóna-
bandi.“
Hallgrimur Helgason
Dauöa rokkið
Eitt það hvimleiðasta fyrirbæri
sem okkar stórkostlegu tímar hafa
getið af sér er rokkið. Handunninn
hávaöi hannaður til þess að ungir
og upprennandi testóste-rónar pott-
fullir af óútgengnu sæði geti lamið
höfði sínu án afláts í steinvegg án
þess að heimili og skóli sjái ástæðu
til að örvænta.
Einu sinni var rokkað I réttun-
um, á rússajeppunum, en síðan eru
liðin 50 ár. Samt eru menn enn að.
Ungir menn eru enn að safna saman
hárinu sem afi missti. Ungir menn
eru enn að særa fram sína púka
með eyrnaskerandi skrapatólum.
Ungir menn eru enn að príla uppá
svið til að rúnka sér framan í fimm-
tíu manns, rúnka sér með rafmagni,
í einhverskonar hópsjálfsfróun þar
sem enginn fær það, þar sem enginn
fær neitt annað en hellu og
heilaskaða.
Rokkið í dag: Strákar útí bílskúr
að reyna að lífga löngu dauöan afa
sinn með raflosti.
Rokkið var rödd á sínum tíma.
Það var lifandi. Það var uppreisn.
Það var æðislegt. Elvis var flottur,
Chuck Berry samt langflottastur og
frábært hvernig Keith Richards
tókst að raða saman þessum gítar-
gripum sem hann lærði hjá Muddy
Waters & co., og elda úr þeim þann
graut sem hvíti heimurinn treysti
sér til að bragða á. Saga rokksins er
sagan af hvíta manninum sem fór
inní frumskóginn og fílaði það sem
hann heyrði og kom með það til
baka, örlítið bjagað, örlítið kraft-
minna, örlitið hvítara, og var síðan
hylltur heima fyrir frumlegheit.
(Eric Clapton er meistari þessarar
nýlendustefnu, hefur afrekað það að
stela frá þremur kynslóðum svert-
ingja. Marley, Jackson og
Babyface.)
Rokkið var og hét rokk og ról,
rokkabillý, bítlarokk og þungarokk,
og svo var það eiginlega bara búið.
Uppúr 1970 var búið að dauðrúnka
því en svo komu dauðakippimir
uppúr ‘76 og vörðu allt til ‘80: Það
var pönkið, sem var eins og Nýja
málverkið, bara feik framið af ekki-
tónlistarmönnum, enda drápu þeir
sig flestir skömmu síðar eða fóru að
vinna hjá Skýrslumálastofnun. Tón-
listin lifir ekki, aðeins sukksögurn-
ar sem birtar eru ásamt tilheyrandi
syndajátningum 1 Séð og Heyrt.
Nokkrir traustir iðnaðarmenn
héldu þó áfram að rokka (Bon Jovi,
Springsteen) en það var meira eins
og hver önnur samfélagsþjónusta,
rétt eins og við þurfum stundum á
pípulagningarmönnum að halda. í
dag er rokkið auðvitað löngu dautt.
Síðasta blindgata rokksins heitir
meira að segja dauðarokk og þess
vegna hljómar eina lifandi rokktón-
list dagsins í dag eins og útfarartón-
list. (SigurRós, Radiohead, Cold-
play).
Dauði rokksins birtist best í
þeirri staðreynd aö frá því Hendrix
dó hefur enginn svartur maður lát-
ið sjá sig í rokkhljómsveit. (Ókei. L.
Kravitz. Einmitt.) Svarti maðurinn
er alltaf skrefínu á undan, alltaf að-
eins frumlegri en fóli stofninn, og
búinn að uppgötva að minnsta kosti
tíu nýja tónlistarstíla á meðan hvíti
maðurinn hefur hægt og rólega
fikrað sig frá „American Pie“ með
Don McLean yfir til „American Pie“
með Madonnu. Björk gerði það sitt
fyrsta verk þegar hún sagði skilið
við Sykurmolana að losa sig við
rokkgítarinn. Já, hún vissi sko hvað
klukkan sló, stúlkan sú.
öll hin dásamlega nýgUda tónlist
tuttugustu aldar, Ellington, Miher,
Berlin, Gershwin, Basie, Sinatra,
King Cole, osfrv. ... allar þær mána-
skinsserenöður og öll þau strengja-
ævintýr, stórbandsstrófur og söngv-
arar sem höfðu raddir, allt var það
öskrað niður af siðhærðum hálfvit-
um eins og Ozzy Osborne og komið
fyrir í þessum þremur vinnukonu-
gripum sem Keith Richards kenndi
heiminum uppúr 1960 og síðan hef-
ur verið keyrt á af ótrúlegu krítík-
og andleysi.
í dag er hinu rotna konungdæmi
rokksins skipt á milli tveggja hljóm-
sveita. Liðsmenn Oasis eru föður-
lausar fótboltabullur sem heimur-
inn hefur gengið i fóðurstað og
reynir sem best hann getur að fyrir-
gefa þeim fáviskuna, viðbjóðinn og
mannvonskuna sem þeir buna útúr
sér í sjónvarpsviðtölum. Þeir gera
útá vorkunnsemina.
Hin hljómsveitin er U2. Hún ger-
ir út á kúlið. U2-menn gerðu ágætis
plötur uppúr dauðakippum rokks-
ins en frægðin steig þeim til höfuðs,
sviðsljósið varð of sterkt: Þeir settu
upp sólgleraugun og urðu siðan svo
merkilegir að þeir hafa ekki þurft
að horfa í augun á nokkrum manni
síðan, ekki einu sinni Nelson Mand-
Það skrýtna við þennan
menningarviðburð er að
leikritið verður ekki
frumsýnt fyrr en í haust.
Það á nefnilega að bíða
eftir að nýr salur í Borg-
arleikhúsinu verði tilbú-
inn. Hann átti reyndar
að vera tilbúinn um ára-
mót en það var beðið eft-
ir iðnaðarmönnum. Leik-
félag Reykjavíkur beið
lengi niðri við Tjörn eftir
að komast í Borgarleik-
húsið og bíður nú eftir
nýjum sal en beið áður
lengi eftir því að sam-
komulag tœkist við
Reykjavíkurborg um að
borgin keypti af þeim
húsið. Þannig erum við
alltaf að bíða.
Frá því að Samúel Beckett samdi
hið dularfulla leikrit Beðið eftir Godot
árið 1948 má segja að sýningum þess
hafi jafnan verið beðið með nokkurri
eftirvæntingu. Það bíða ailir alltaf eft-
ir Beðið eftir Godot. Leikhúsrottur
bíða með villiöndina í hálsinum þvi
leikritið er ekki oft sýnt. Leikarar bíða
stundum allan sinn starfsferil eftir
tækifæri til að takast á við einhvem
þeirra undarlegu persóna sem Beckett
teflir fram og persónur leikritsins bíða
eftir Godot. Fyrstu áhorfendm' þurftu
að bíða í fimm ár þvi verkið var ekki
frumsýnt fyrr en 1953.
Það var beðið með yfirvegaðri
óþreyju eftir Beðið eftir Godot í Borg-
arleikhúsinu á þriðjudaginn þegar sú
seinni af tveimur „opnum æfmgum“ á
þessu merka verki fór fram. Fámennur
hópur leikhúsáhugamanna, leikara og
starfsmanna leikhúsanna tvístigu pent
í anddyrinu meðan þeir vonuðu að
klukkan yrði einhvem tímann átta.
Þarna var Ámi Tryggvason sem lék
í leikritinu einu sinni og fékk gríðar-
legt lof fyrir, þama var Edda Heiðrún
Hallgrímur
Helgason
skrifar
ela eða Jesse Jackson, sem eru nú
eiginlega einu mennirnir nógu
merkilegir til að umgangast Bono
eftir að hann breytti sjálfum sér í
annan Kofi Annan. Til þess að halda
hörðustu ímyndarfræðingunum
góðum lætur hann svo birta myndir
af sér vangandi við „alvöru lista-
menn“ eins og Salman Rushdie og
Wim Wenders. Tíminn hefur sett
kókföla svartálfa með þrjú vinnu-
konugrip í rassvasanum og stúdíó-
myrkur í sálinni á stall með þjóðar-
leiðtogum. Og þeir kunna nánast
engar þakkir fyrir. Maður eins og
Bono - sem aldrei fórnar kúlinu fyr-
ir vott af einlægni af ótta við að
detta úr tísku, sem aldrei fórnar
svölum sólbrillum fyrir einlæg augu
- hvað segir hann þá?
Á nýliðinni Grammy-tónlistarhá-
tíð þáðu þeir U2-félagar verðlaun
fyrir einhvern hávaðabútinn sinn
og foringinn steig fram í ljósið, með
sólgleraugun, og sagði:
„Takk fyrir. Ég er fullur af ein-
hverri tilfinningu sem ég man ekki
hvað heitir en mig minnir að hún sé
kölluð auðmýkt."
Blessaður.