Lesbók Morgunblaðsins - 23.12.1964, Blaðsíða 7

Lesbók Morgunblaðsins - 23.12.1964, Blaðsíða 7
 rúmlega i beltisstað, þegar mesti yfir- lætisgassinn vax á bonum, veifaði Siann hvorum handleggnum yfir ennan svo hart og títt undir tref ju- endunum, að þeir sýndust eins og | rauðir vængir á barða flugi. Otúel j var bráðlyndur. en ótnúlega gleym- ' inn á allt þess háttar, hver sem í hlut átti. Þegar menn hældu honum í báði, tók hann því öUu með alvöru og þótti afarvænt um. 1 Við Geir gamli komum ekki heim t bæinn, fyrr en dimmt var oroið, írá sjóverkunum. Var þá kominn góð kunningi Otúels, sem Bjarni hét Hall- dórsson tfrá Sandeyri, næ'sta bæ, hafði Otúel boðið honum að koma að íá hressingu hjá sér þetta kvöld. Otúel- var hinn kátasti að skrafa við Bjarna gamla. Þegar ég hafði þvegið mér og farð úr hlífðarfötunuim, var kalla'ð é mig inn í hjónaverelsið, átti ég að setjast þar að borði með húsibónd- enum, gestinum og syni þeima hjóna, ' það var drengur 9 áfa, sem var eina ! barnið og bét Bbenezer, hann var tieilsuveill og því óefnilegur að lík- amsburðum. Á borði'ð var kominn mesti ruðningur af'alls konar góð- gaeti: svið, súrir lundabaggar, salt- eðar bringur, og sbeikt rafarbelti, diskar og hnífapör og staup hjá hverj um diski, og pottflaska með hressingu í, þetta var hátíðisdagur (allra heil- egra messa). Otúel bað okkur að gera svo vel, og byrjaði sjélíur með því a'ð fylla staupin. Þegar við vor- um komnir í bezta gang með að gera vistunum góð akil, með fjörugum ( Bamræðum um sela- og hnísuskytterí, kemur húsfreyja inn í herbergið, þó íramur stillileg, gengur upp að bónda Bínum og rekur honum rökna löðr- ung, svo að smellurinn í kjamma Otúels hefði mátt heyrast yfir í hinn enda baðstófunnar, gengup svo frain eð herbergisdyrunum, stanzar þar og horfir á okkur. Otúel var"ð bálf-hverft við þennan vel útilátna snoppung, leggur ftrá sér bnífinn og forkurinn etarir á konu sína og segir: „Maddama Dagmey, bvern slóstu?" Þetta tvítók hann. „Þú slóst fræga heiðurskempu, Otúel Vagnsson, sean þú átt fyrir bónda, sem skaut selinn á EQöss- unum, standandi í sjónum upp í herðaiblöð." Húsfreyja fussaði, fór út og læsti á eftir sér. Otúel náði eér fuirðu 'íljótt og skegigrædidi við okkur eins og ekkert hefði í skor- izt, en auðséð var á útliti búisfreyju, þegar hún kom inn, hvernig í öilu 1 lé og að Otúel hafði ekki skrökvað eð mér hiðri í fjörunni. Bjarni gamli hefir víst hugsað að kvöidið mundi ekki verða mjög ekemmtilegt, þwí hann kvaddi og fór etrax eftir að við vorum búnir að borða. Otúel ralk þá son sinn út, og læsti að okkur og segir: „Jónsi, bless- a'öur unginn hún mamma er orðin kennd, ég-má ekki fá mér í staupinu meira í kvöld, þetta er mótlæti, Jónsi, en ég ætla að bera það eins og heið- unskempa," sagði hann með áherzlu, og hann efndi það vel, drak'k ekkert meira það kvöld; enda var það — að virtist — föst regla hans í hvert sinn, eem bað kom fyrir að kona hans <irakk svo að á henni sá, a'ð hann passaði sig að smakka ekki vín, og virti ég það mikið við hann, hann var l>á líka ætíð svo stiUtur og pi-úður, ©umkvaði „Maddömu Dagmey" í hverju orði og kalla'ði hana blessað- an ungann, en ihelzt vildi ihann þá ekkert nálægt henni vera. - ' '¦¦'-"''^WIPíÍp^fi^ SNÆFJAL,L,ASTRÖND, séð frá Ögurnesi, þvert yfir ísafjarðardjúp. Snæfjall er yzt til vinstri, og undir því er bærina SkarS. Þá er ytra Skaxð, og Innra Skarð er til haegri á myndinni, en í pví skarði er Möngnfoss. — Ðrangajökull í baksýn. (Ljósmynd Hjálmar R. Bárðarson). V m veturinn fórum vð alloft í kauipstað, og gjörðist þá margt sögu- legt. Einu sinni sem oftar fóx Otúel með okkur á litla bátnum í kaupstað og hafði allt gengið fljótt og vel, en þegar við vorum rétt komnir til að Æara heiim aftur, mundi Otúel að hann hafði gleymt poka me'ð dóti, inni í búðnni og bað mig að hlaupa eftir honum. Mér dvaldist nokkuð, því búðarmennirnir voru inni við mið- dagsverð; á meðan komu í land fjórir eða fimm Fránsmenn, fró fiskiduggu, sem lá þar í sundunum, og höi'ðu lent örskammt frá bátnum okkar. Þegaor ég kom aftur, var Otúel í hróka ræðum við þá um Þýzkfranska stríð- ið, sem öllum var þá í fersku minni. Otúel lét dæluna ganga, auðvitað allt á isienzku, sem þeir skildu ekki orð af, meðan gaf Otúel þeim óspart í staupinu. „Bdessaður unginn bann Na'póleon minn, ég vildi ég hefði verið kominn þangað með laufana mína, þá hefði Þjóðverjinn mátt vara sig, ég hefði skotið þrjá og fjóra í hiverju Skoti, maður G-u-ð-s, ég hefði fækkað þeim með stóra lauíanum mínum. Blessaður unginn hann Napó leon minn hefð þá haft frægan sigur og komið glaður heim til drottningar- innar sinnar." Þeir "frönsku bulluðu eitthvað á móti, sem enginn okkar skildi orð af. Ég kallaði til Otóels, að við þyrftum að faira að komast af stað, var þá búfð úr flöskunni, en eftir að kveðja þá frönsku, og það gjörði Otúel með ótal kossum og íaömlögum, sem aldrei ætluðu að enda. Annans var það eitt sem mér þótti ekki sem skemmtilegast, þegar það kom a'ð Otúeú að hann vildi mikáð kyssa, að þá vildi hann reka tunguna upp í mann um leið. Það hafði legið í siktinu allan vetur inn, að við færum í „skytteríistúx" norður Jökulfirði, og hafði ég hlakk- að til þess, en tíðin var einatt svo slæm og rosasöm. Loks á góunni var lagt af stað á litla bátnum, stýrislaus- um (Otúel stýrði einatt litla bátnum með ár). Ég og gamli Geir vorura ræðarárnir. Tvær byssur voru hafðar með, talsvert af mat, sem nesti, og 4 pottar af brennivíni. Þar sem vi8 lentum fyrst þar norður, var á Nesi í Grunnavík, var Otúel þá vel hress, stóð- með hendur á síðum uppi á öft- ustu þóftunni, og segir við okkur gamla Geir: „Verið þið stoltir uppi á skútunni piltar og heilsið ekki smá- dónunum". Við vorum viku í túrn- um, fengum engan sel, en vont veð- ur og urðum fegnir að komast heim aftur. Æ ðarvarps-eigendum við djúp- ið var mörgum illa við Otúel, og oft lögsóttu þeir hann fyrir æðarfugla- dráp; hann var aldrei álitinn kjark- maður og hafði orðið mjög Mtilfjör- legur er hann varð að mæta fyrst nokkrum sinnum fyrir rétti, en hann æl'ðist við það von bráðar, svo hon- 38. tbl. 1864 .LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 39

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.