Lesbók Morgunblaðsins - 23.12.1964, Blaðsíða 10

Lesbók Morgunblaðsins - 23.12.1964, Blaðsíða 10
Þelr sögðu aS Chamberlaín, en svo köll- Uðu þeir Jón Villa, fyndi lyktina af fiskinum. Eimhverjir höfðu haft í hyggju að elta okkur og reyna þannig a'ð finna favar við værum, alltaf í mokfislki. En foæði var það að Jón var slunginn, svo gekk trillan okkar verst allra þeirra er lengra sóttu, svo við urðum 'alltaf á eftir hinum. Þeir sáu okkur taka stefn- una út fyrir Gjögurinn og töldu því, að við myndum vera einhversstaðar á Grímseyjarsundinu,' enda sagði Jón það, er hann var a'ð spurður. En þegar bát- arnir voru horfnir sjónum okkar út á sund snarbeygði Jón til austurs og héit upp undir land undan Þorgeirsfirði og þar lögðum við dag eftir dag rétt í fjarðarmynninu og drekkhlóðum trill- una. Þegar líða tók á daginn og við vorum langt komnir að draga línuna tók að þyngja meira í lofti og setti yfir okkur þokuslæðing. Við héldum heim á lei'ð og var trillan þá svo hlaðin að með borðstokkum flaut. Haldið var vestur ar skyldu út árar og reynt að halda bétnum frá landi. Þetta fannst mér vitlaust í meira lagi. Því ekki að láta sig reka upp í fjöru og reyna að bjarga sér á land? Ekki var ofsögum sagt af vitleysunni í mér. Vissi ég ekki að báturinn gæti brotnað í spón ef vi'ð færum upp í fjöru? í>að varð um fram allt að reyna að halda sér á floti svo lengi sem kost- ur var. Við Valdimar stóðum í fiskin- um í klof og rerum hvor með sinni ár eins og við lifandi gátum. Það munaði litlu að vi'ð hefðum það ekki fyrir Kjálka nesið, því trillan var blýiþung. Ekki var að tala um að henda neinu af hinum dýrmæta farmi fyrir borð og hér var svo djúpt að ekkert þýddi að kast krökunefnunni fyrir borð, sem við höfð- um. R Lóa, róa! öskraði Jón er hann leit upp frá véiinni. Hann var stöðugt a'ð íyrir Gjögurténa og grunnt undan landi inn fyrir Kjálkanes. En undan því tek- ur gamli vélarrokkurinn að hósta og hiksta. Við Valdimar sátum frammi í dráttarrúmi og fengum okkur bita. Þegar við höfðum snætt var vaninn að annar- hvor hásetanna tæki við stýrinu ^-og sigldi heim en hinn færi að gera að og legði sig síðan ásamt formanni. En nú hætti vélin skyndilega að ganga. Enginn okkar mun hafa þekkt neitt að ráði til véla eða vélaviðgerða. Vi'ð gát- um allir komið þessum gamla Skandia- rokk í gang, þegar við höfðum hitað glóðarhausinn vel með gaslampanum. En nú var alveg sama til hvaða ráða brugolð var. Vélin vildi alls ekki í gang á ný. Ég hafði verið í vegavinnu og eins og allir strákar var ég vitlaus í bíla. Ég fékk líka að grípa í þá stund- um hjá bílstjórunum og taldi mig þá þegar orðinn töluverðan bílstjóra. Þegar öll ráð virtust þrotin kom ég með þá spaklegu spurningu hvort ekki myndi vera benzínstífla að vélinni. — Benzínstífla, sögðu hinir báðir í sömu andrá með takmarkalausri fyrir- litningu. — VéJin gengur alls ekki fyrir öenzíni. Hún gengur fyrir hráolíu. Þar með var ég úr leik og athuga- semdir mínar a'ð engu hafðar, enda naut ég takmarkaðrar virðingar sem sjómað- ur hjá þeim félögum mínum. Ég, sveita- lubbinn, sem aldrei hafði á sjó komið og hvert handtak þurfti að kenna. Það voru þá helzt líkur til að slíkur sauSur hefði eitthvert vit á bátavélum, eða hitt þó heldur. Ég sneyptist því fram í og lét ekki á mér bæra langa hrfð. En nú rak okkur óðum upp undir Kjálkanesið og fyrirskipaði Jón að sett- reyna að bjástra við að gera við hana. Hann var búinn að rífa af henni glóð- arhausinn og sat við að berja innan úr honum sót og gjall. Hitt hafði hann ekki hugleitt að þéttinguna eyði]ag"ði hann um leið og hann tók glóðarhausinn af. Mér var síðar sagt frá þessu öllu og véla- mennska Jóns þá í engu rómuð. Við vorum orðnir uppgefnir við róðurinn, en okkur tókst með herkjum að halda bátnum frá landi þar til okkur tók a'ð reka til hafs utan við Gjögurtána. Þá var ekkert land að óttast lengur, enda hvarf það okkur sj'ónum í þokuna. Við sátum með hendur í skauti. Ekk- ert var hægt að gera. Jón hafði gefið vélina upp á bátinn og hætt öllum til- raunusm til viðgerða. Nú var ekki um annað a'ð ræða en sitja og bíða þar til einhver bátur eða skip rækist á okkur og bjargaði okkur til lands. Ekki veit ég hvað félagar mínir hugs- uðu. Jón bölvaði dálítið, af og til, en' Valdimar var þögull. Ég hugsaði hins- vegar margt. Allar hrakningasögur, sem ég hafði heyrt og lesið, ruddust fram í hugann og ég mun sannarlega ekki hafa verið upplitsdjarfur þar sem ég hýmdi. Nestisskrínan var tóm og við vorum nærfellt vatnslausir. Ekki var þa'ð björgu legt. Nú vantaði kraftaskáld á borð við Látra-Björgu til að kveða okkur heila í höfn. Það leið fram á kvöld og sumarnótt- in lagðist yfir. Allaf~ var sama þokan. Ekki verður því neitað að heldur var hráslagalegt að hýma þarna. Við heyrð- um ekkert hljóð nem.a gjálfrið í öldun- um við borðstokkinn. Það var logn en við vissum ekkert hvert straumurinn bar okkur, sennilega eitthvaS austur með landnU. Mér var hugsað heim, hvernig mömmu yrði við þegar tlkynning kæmi í út- varpinu um að okkar vaeri saknað. Sjálf- ir myndum við ekkert heyra, því við höfðum hvorki útvarp né talstöð. Margt fleira kom mér í hug, en ég þorði ekki að víla. Vildi ekki láta félaga mína gera grín að mér, én 15 ára strákur er ekki á marga fiska þar sem hann hýmir í alls lausum báti, sem hvorki kemst aftur eða fram., og bíður eftir björgun, sem eng- inn okkar vissi hvenær kæmi. Við vorum orðnir svangir og þreytt- ir og syfjaðir. Vi'ð gátum þó ekki sofn- að. Menn voru ekki í neinu skapi til að kveða eða syngja, segja sögur eða drepa tímann á annan hátt, eins og maður hafði heyrt aðra gera er þeir lentu í hrakningum. Það var þögul þrenning sem vaggaði þessa júlínótt í litlum báti með bila'ða vél. Eflaust hafa hljóðlétar bænir stigið upp úr hugum þessaraf ein- mana þrenningar. Það var komið undir morgun þegar við heyrðum mótorskelli skammt frá okkur og út úr þokunni kom skipsfer- líki, að okkur 'fannst. Þarna var kom- inn mótorbáturinn Björn Jörundsson. Okkur var borgið. Þar um borð voru vinir og kunningjar og okkur var vel tekið, drifinn í okkur matur og drykk- ur og síðan man ég ekki meir fyrr en komið var a'ð bryggju í Hrísey. Þar vaknaði ég í hlýrri koju um bdrð í Birni. Allt er gott þá endar vel. Siggi í Hvamimi bölvaði hraustlega yfir bilun- inni og hann var fljótur að finna sjúk- dóminn, einföld olíustífla. vig. Bridge Hinn kunni banidaríski spilari Oharles Goren, heldur því fram, a!ð efitirfarandi spil Ihafi verið spilað í rúbertubridge. Tekur Goren spil þetta, sem dæmi um, hve spilaiskipting sé mikilvægari, en háspil. Hvort sem spil þetta er tiibúið eða efeki, er gaman að athuiga það. Sagnir gengu þannig: Vestur — Norður — Austur — Suður - Otúel 2 V P. 3 ? 4 G.!! D. 5 * P. 6 A D. P. P. * 8-6-5-4-3-2 V-------- ?----- P. 4, 9-8-6-5-4-3-2 , A Á A K V Á-K-D-G ¦10 ¥ 9-8-7 4- K-D-5-3 ^ Á-G-10-9-4-2 * Á-K-D * G-10-7 A D-G-10-9-7 V 6-5-4-3-2 V 6-5-4-3-2 *-------- Vestur sagði «í byrjun 2 hjörtu og var harla ánœgöur þegar félagi hans sagði 3 tígla. Suður var ekki eins ánægð- ur og þóttist sjá að A—V væru á leið í slemmu. Vildi hann reyna að villa fyrir þeim og taldi að 4 grönd væri ein- mitit rétta sögnin. Vestur var ekki lengi að dobla og norður sagði sinn „besta" lit eða 5 lauf. Su'ður var nú ekki í neinum vafa um að rétt væri að „fórna" og sagði því 6 spaða. Vestur ddblaði, þótt segja megi að hann eigi að segja 7 tígla, því eftir spaða-sögn suðurs, hlýitur austur a'ð eiga tígul ás. Lokasögnin varð 6 spaðar og vestur lét út lauf. Eins og sést á spilunum þá vinnur suður 6 spaða auðveldlega. And- stæðingarnir fá aðeins einn slag á tromp. s ¦ Framh. af bls. 11. hafði Otúel þá borgað ærleg björgun- ariaun. Otúel var e"kki hófsemdarmaður á( tóbak e'ða vín, hann notaði neftóbak, og það oft svo freklega, að rjól-pund- ið dugið honum ekki yfir vkuna, og! einatt varð einhver að vera að skeraj tóbak fyrir hann. Hann átti afarstónaj silfurbúna pontu, mjög fallega, ogi ákafleiga sveran gullhring bar hannj á hægri hendi, hann hafði og mjög| fallegar hendur. Ætíð gekk hanní þokkalega til fara, og var svo þrifinnj að sjaldan sást neitt á honum, þótt) hann væri í slorverki. Hann var í\ Bókmenhtafélaginu, og átti allar Bók- í menntafélags-bækurnar frá því hannZ gekk í félagið og geymdi þær vel, J því aldrei var skorö upp úr þeim. \ Gaman þóti honum að heyra sögurí lesnar. Uppáhaldissaga hans var Njálaj hana átti hann og lét oft lesa í henni. J Af rímum þótti honum vænst um] Úlfars-rímur og í þeim kunni hannj talsvert. Otúel var greiðugur og mjögá góður við fátæka, og var hugulsamurj við þá. Föður sínum sendi hann líkaj ýmislegt úr kaupstað, að gjöf. KarH faðir hans var raunar eikki fátækur,{ en vanhagaði þó stundum um ýmis- legt úr kaupstað, en ekki var hannJ syni sínum ærfð þakklátur fyrir það, sem hann gaf honum; hann áleit Jj Ouiei rikan, og skyldan til að gefa f sér. Einhverju sinni sendi Otúel hon- | um hálftunnu af matvöru; karl leysti i þiegair frá pokanum að sjá, hvað í " honum væri, en þegar hann sá að ' það var rúgur, sagði hann: „O, bölv- aður, og gat ekki látið það vera grjón." E, kki man ég, hvaða ár Otúel missti konu sína, það var allmörg- um árum eftir a'ð ég fluttist hingað vestur. Hafði hann saknað hennar mikið og undi sér helzt hvergi eftir það, nema á sjónum. Hann lifði sem húsmaður allimörg ár á Berjadalsá, sem er lítil veiðistöð skamimt fyrir innan Snæfjöll, hafði hann oft, þegar bezt var tíðin á sumrin, verið einn á bát í vei'ðiferðum svo sólarhringum skipti, og einatt varið heppinn með byissuna, og skotið margan selinn og hnísuna, sem hann skaut oft tvær í skoti. í einum slíkum túr vax hann, er hann veiktist, var þá staddur vestur á Skutulsfirði, og hafði þá verið búinn að vera úti í tvo sólar- hringa. Lenti hann þá í ^svOkallaða Skarðseyri, en þar bjó maður, sem Guðbjartur heitir. Otúel komist me'ð naumundum heim að húsinu, sagði Guðbjarti að hann mætti eiga það, sem í bátnum væri, ef hann bjargaði honum undan sjó, og léði sér rúm að leggja sig fyrir í. í bátnum var einn selur og tvæir hnísur. Otúel lá þar tæpan sólarihring, unz hann andaðist. HAGALAGÐAR Hvað aflast fljótt... Bóndi sá er bjó í Botnum þar nærri afrétt Meðallendinga græddi vel fé á fá- um árum. Þá hann var að flytja sig I burtu, samansafnaði hann miklu af fé sínu í einn hólma í fljótinu þar hjá bæn- um sem hann ætlaði að burt reka, en eldurinn hljóp þá fljótar en hann hugði yfir fljótið og hólmann, svo á lítilli stundu sást ei hold né hár af því. HvaS aflast fljótt, eyðist á stundum og svo fljótt. (J. Stgr.: Eldrit) 42 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS- 38. tbl. 1964

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.