Vísir - 24.07.1980, Blaðsíða 12

Vísir - 24.07.1980, Blaðsíða 12
pSBk Fimmtudagur 24. igur 24. júll 1980 12 „Lax, lax, lax og aftur lax. Það eina sem þú hugsar um er bara la-a-ax", er viðlagið I laxa- söng Guömundar Jónssonar, sem átti vinsældum aö fagna I óskalagaþáttum útvarpsins á árunum. Þar eru eiginkonunni lögö þessi oro I munn, en eigin- manninum lýst meo óiæknandi veiöidellu. En eru laxveiöimenn jafn miklir „dellukarlar" og fram kemur i söng Guomundar? Blaöamaöur VIsis skrapp aust- ur ao Laxá I Aöaldal á dögunum til að komast I kynni við laxinn. Ekki vildu þó þeir glæstu fiskar I þeirri frómu á gerast laxmenn blaoamannsins, þvi hann fór meo „öngulinn i rassinum " heim, en slikt er þaO nefnt á „fagmáli", þegar enginn fiskur- innfæst. Þaö var fátt annao rætt á veiði- heimilinu Vökuholti en lax og II aftur lax. Fyrst voru rædd ævin- týri dagsins, en siöan tekiö til við aö rifja upp gamlar veiði- sögur. Sumar þeirra höfðu fengioá sig þjóðsagnablæ i gegn um tlmanna ras:, laxarnir höfðu stækkað mann af manni. Þeir voru stórir sem komust á land, stærri voru þeir sem bitu á, en sluppu, og allra stærstir voru þeir sem sáust á sveimi, en höfðu vit á að bita ekki á. Sá allrastærsti Eftirfarandi veiðisaga var sögö i veiðiheimilinu og ég sel hana ekki dýrara en ég keypti: Einn ágætur ónefndur veiði- maður setti eitt sinn i ógurlega stóran lax á svo nefndu Stiflu- svæði. Hann þreytti laxinn lengi dags við erfiðar aðstæður, þar sem hann var á báti úti i miðri á. Hreyfingar iaxins voru hægar og þungar. Þaö var ekki um að villast. Þetta var sá allra stærsti sem sögur höfðu farið af. Veiðimaðurinn lagði sig allan fram og sá fyrir sér risafyrir- sagnir og myndir i dagblöðun- um. Sá sem sat undir árum réri af öllum lifs og sálarkröftum, svo bogaði af honum svitinn og hann var farinn að finna fyrir sárindum í lófunum. Eftir margra klukkustunda baráttu tókst að komast að landi, en þar haföi safnast saman múgur og margmenni. Veiðimaðurinn notaði slðustu kraftana til að koma „stórhvelinu" á land og róðrarmaðurinn var orðinn skinnlaus i lófunum og að niður- lotum kominn. En báðum brá jafn mikiö þegar þeir sáu fisk- inn. Það reyndist vera garðgaff- all, sem bar þess merki að hafa legið i ánni um árarabir. Hann veiddist á spún.og til sanninda merkis um þessa sögu, má sjá bæði gaffalinn og spuninn i dag- stofu veiðiheimilisins. Misjöfn veiði—misjafnir veiðimenn Þegar blaðamaður Visis var Gunnar Gunnarsson og Sigmundur ófeigsson gátu verið ánægðir með veiðina, S væna laxa eftir morgunstund á neðsta svæðinu. við Laxá var veiðin dræm. Jafn- vel þeir fisknustu fengu litið eða ekkert. Einn seinnipartinn kom t.d. ekki nema einn 9 punda lax af þeim veiðisvæðum, sem veitt er á frá Vökuholti. Það var Gunnar Ragnars sem setti i þann lax og var hann mikið öfundaður það kvöldið, þó ekki væri fiskurinn stór. En Helga Halldórsdóttir, ráðskona átti ráð við þessu. Hún hafði bara lax i kvöldmatinn, þannig að allir fengu lax að lokum. Um kvöldið sátu menn yfir kaffibollum, og ef til vill örlitlu wisky tári, og röbbuðu saman, kannski örlitið snyeptir vegna aflabrests. Einn sagði: „Hvað skyldi Laxá i Aðaldal lií'a íengi á fornri frægð? Hér sitjum við ár eftir ár niðurbrotnir eftir léleg- an veiðidag en alltal' komum við aftur." Nokkrir tóku undir þetta sjónarmið, en aðrir bentu á að hvergi væri laxinn fallegri og vænni en i Laxá og fyrir eitt- hvað kæmu menn alltaf aftur og aftur. Ýmsar ástæður voru fundnar fyrir aflaleysinu. Ain væri orðin of heit, veðrið hefði verið lengi með sama hætti, bjart og kyrrt. og fleira var nefnt. Þeir spökustu sögðu að ekki þyrfti annað en að vindátt breyttist, þá færi 'ann að taka. Aðrir óskuðu eftir mlgandi rign- ingu, þá væri hægt að moka 'onum upp. Þegar leið á sam- ræðurnar urðu menn hýrari og um leið bjartsýnni á veiðihorfur daginn eftir. Fór svo að áður en gengið var til náða sáu menn fyrir sér landburð af laxi I dögum. Menn eru misjafnlega fisknir Það fer ekki milli mála, að menn eru misjafnlega fisknir. Það er ekki nóg, að kaupa góðar „græjur", það þari' lika að gera sér einhverja grein fyrir þanka- gangi og venjum þeirra fiska, sem á að veiða. Það þarf lika að þekkja árnar. Það er ekki sama hvar er kastað né hvernig er farið að þvi. Það þarf að setja mátulega þungar sökkur með maðknum, þannig að hann sé i réttri hæö frá botni, huga að veðri svo nokkuð sé nefnt. Jóhannes Kristjánsson, bif- vélavirki á Akureyri, er með fisknari mönnum. Raunar virðist þaö ganga I ættir, þvl synir hans eru fast á hæla Jóhannesar I veiðinni. Um dag- Þær sjá um að öllum liði vel I veiðiheimilinu, f.v. Unnur Sæmundsdóttir. Helga Hall- dórsdóttir ráðskona, og Lilja Sigurðardóttir. inn kom Jóhannes með 30 laxa ei'tir 3 daga úr Laxá, á meðan aðrir fengu 1 eftir jai'n langan tima á sömu veiðisvæöum. Voru það þó engir aukvisar. Jóhannes var spuröur hvaða galdur væri fólginn I þvl að vera fiskinn? „Það er að nota réttu veiðar- færin við réttar aðstæður, ég held að það sé nú ekki annað", svaraði Jóhannes. ,,Ég fékk 20 af þessum 30 löxum á efri svæð- unum á flugu, en veðrið var bjart og gott þessa daga sem ég var I ánni. Hins vegar tekur lax- inn f luguna illa þegar hann er að koma beint úr sjónum og á neðsta svæðinu fékk ég 7 laxa á maðk. Þá þrjá sem upp á vantar fékk ég á spún á efri svæðunum. Flestir voru laxarnir mið- lungsstórir, sá stærsti 18 pund, GIsli Sigur- geirsson blaðamaður. en ekki nema 2 smalaxar itinan við 10 pund. Ég setti i stærri fiska, en var einn og réði ekki við þá og þeir slitu. Fiskifræð- ingar segja að laxinn hugsi ekki, en þeir erú snúnir þessir stóru, og vita alveg hvað þeir eru að

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.