Tíminn Sunnudagsblað - 05.05.1963, Blaðsíða 8

Tíminn Sunnudagsblað - 05.05.1963, Blaðsíða 8
Svo er riðið hægt úr hlaði, hcefir ekki' að taka sprett á kirkjuför, en fjörspor sýna fákar þó og stiga létt. Guðræknin af gumum lýsir, glens er ekkert hér í för, kemur seinna.', er heyrt þeir hafa helgan lestur, meira fjör. Sveinar eftir hópnum horfa., hylst 'ann sjónum jóareyk, fram svo hesta, leggi, leiða, líka vilja fara' á kreik. Allvel fákar aldir skeiða, upp um túnig reið þa ber, þeír til kirkju hyggja halda, hóll í túni kirkjan er. Leysa þeir úr leggjum snœri, leiða hesta sína' á beit, ganga svo í guðshús dýrsta glitum ofinn blómareit; nú er annar orðinn prestur, allan söfnuð merkir hinn. Látlaus prestur litlum munni lofar skapara beztan sinn. Þá úr hélsi heyrist jarmur, hœtta drengir messugjörð; sjá hvar lömb í lyngmó hlaupa, leika, hoppa., kroppa bbrð. Langar unga' að leikjum ganga, lömb cg móar teygja þá. Segir hinn eldri: „Er það ei Höttur okkar, sem ég þarna sá?" „Komdul Við skulum vita, bróðir, vita hvað hann er orðinn stór" „Megum það ekki", mælir hinn yngri, „mamma bannaði það, er fór." „Já, en manstu' ei mamma hefur margoft yfir vísu þá": „Bíum, bíum bamba, börnin litlu ramba fram á fjallakamba fús að leita lamba." „Enginn veit það, aftur komum áður en fólkið kirkju frá." Fús þarf ekki röksemd ríka. Riða bræður lamba til. Heyrast fram í hálsi dunur, Hvitá fellur þar í gil. Músa-Bölverk'r braut þá ruddi, boraði gegnum ásinn göng; bogi varð þar yfvr ánni; ólmast hún i klettaþröng. Laðar niður litla sveina, liti fagra blika sjá. Ú&i stendur yfir fossi, ýmsum litum bregður á. Sólin skín, þeir blika bláir, bleikir, grœnir, rauðir, því fram á bogann brœður ganga blindaðir horfa litskrúð í. Úðinn teygir arma sína, um þá vefur kaldri mund, köldum slœr að hjarta hrolli; hverfist þeim við. glauminn lund. Seiðir fossinn, galdur gelur, gleymingshörpu' í djúpi slœr, drengi sundlar, falla' í fossinn; ferlega. við í djúpi hlœr. Það er riðig hart í hlaðið, heim er komið messu frá fólkið allt og fer með glensi, fékk þá kæti bœjum d. Móriðin hleypur af hesti sínum, hrópar unga bræður á; hafðí getið guli við kirkju, gleðja hugði syni smá. Svarar enginn, angrast móðir, eftir sveinum leit er ger, fínnur þá ei fólkið kviðið, förukonu að þar ber. Hún af boga brœður unga byltast niðr' í fossinn sá. Ekkjan skipar að brjóta bogann bráðasta það verða má. Hann ei fleirum helveg búi. Hraða karlmenn vinnu til. Úðabogi' er yfir fossi, ógnsvart við þeim glottir gil. „Nú er höndin heft á skajti", hamar öxin bitig fær. Níður l fossinn feliur boginn; ferlega vi& i <£júpi hiær. Kristján VI Danakonungur. fékk tannkýli árið 1741 eða 1742, og horfði kýli þetta inn í munninn. Þótti helzt til ráða aS núa vítissteini við ígerðina, og var það gert svo sem vænta mátti, og virtist það ætla að tak ast með prýði. En dag skal að kvöldi lofa og mey að morgni. Einmitt þeg ar herbergisþjónninn þóttist hafa núið vítissteininum nóg- samlega vig kýlið, hrökk hann úr tangarkjaftinum og ofan í kónginn, sem sennilega hefur kveinkað sér. Putcher brá all- mjög við þetta. Konungurinn varð þess var og spurði, hvað að væri. Veslings herbergis- þjónninn sá sina sæng upp- reidda, ef konungur kæmist að sannleikanum, og þorði því ekki ag segja eins og var. Hann kvaðst því vera hræddur um, að hann hefði gerzt of harðleik inn. Herbergisþjónninn óttaðist, að vítissteinninn myndi ekki reynast konunginum hollur. Ekki gaf hann honum samt uppsölumeðal, heldur hægðar- lyf, og sagði, að það myndi eyða vessum, sem stæðu í vegi fyrir því, að tannkýlið læknaðist Nú liðu fjögur eða fimm ár. Þá dó konungur, og var lík hans krufið. Þótti það einkenni legt, að maginn var „þunnur eins og blaðra og allar hrukkur, sem eru í mögum, voru horfnar, líkt og hann hefði verið skafinn með rakhníf". Þetta var eignað vítissteinin- um af þeim, sem komizt höfðu á snoðir um þa'S hjá herbergis þjóninum, hvernig til tókst, þeg a'r lbs'a átti konunginn vig tann kýlið. I Sunnudagsblaði Tímans, 15. t'bl. 14. apríl, er Geysi líkt við son ekkj- unnar í Nain og komizt svo að orði: Hann er ekki dáinn, heldur sefur hann. Hér er blandað málum og er skylt að leiðrétta það. Frásögnin af uppvakningu ekkjunnar sonar í Nain er aðeins á einum stað í N. T. — Lúkas 7, 11—17., og þar er ekki minnzt á, að Jesús segi þessi áður tíl- greindu orð. — Aftur á móti eru l.au höfð eftir honum, er hann uppvakti dóttur Jaírusar, sem sagt er frá í öll- um samstofna guðspjöllunum, t. d. Lkúas 8, 52. G. Br. 392 T í M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ

x

Tíminn Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/301

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.