Tíminn Sunnudagsblað - 05.05.1963, Blaðsíða 19

Tíminn Sunnudagsblað - 05.05.1963, Blaðsíða 19
GLETTUR Á fárra vitorði Ólafur Jónsson í Selsundi var efna- bóndi og einkum var hann mjög fjár- ríkur. Suma grunaði, að ekki myndi hver kind tíunduð. Hjá honum var um skeið vinnumaður, sem hét Kjart- an Pálsson, og spurðu menn hann eitt sinn ag því, hve margt f éð hefði verið í Selsundi. „Það vissi nú enginn, nema hann guð og hann Ólafur", svaraði Kjartan. Stríðið. í algleymingi Það var á styrjaldarárunum, að Haraldur Á. Sigurðsson leikari kom dnn í búð í Reykjavík. Afgreiðslu- stúlkan var ein inni, og lá hún í sím- anum og mælli á enska tungu. Har- aldur beið lengi, en stúlkan virti hann ekki viðlits. Hugðist hann þá snúa frá og ganga út. Við það gerði afgreiðslustúlkan hlé á símtalinu og hrópaði á eftir honum: „Hvað var þsð fyrir yður?" Haraldur leit um öxl í dyrunum og svaraði: „Þetta er ai)t í lagi, fröken. Eg kem bara aftur, þegar stríðið er búið". HoHráS Gísla bónda Jónssyni á Eystri- Loftsstöðum fannst ekki tíl um at- orku kaupamanns eins, sem hjá hon- um var, en taiaði þó fátt um. Samt gat hann ekki orða bundizt, þegar „Hvað kom þér það við?" svaraði hún kuldalega. „Ég fer mínar götur" Hann þreif aftur til hennar og eveigir anman handlegg hennar aftur fyrir bakið. „Glenrn. Þú meiðir mig!" „Ég vildi helzt slíta þig sundur". Hann kyssti hana og hóf hana á loft í fangi sér. „Við skulum fara héðan", sagði hann hásum rómi. Hjartað í brjósti Mercedes Higgins tók viðbragð, þegar hún stalst til þess að líta firaman í þeranan ofsafengna, ruddalega mann. „Fjandinn eigi það", stundi hann. Varir han«s voru svo sem þumlung £rá munmi heranar. „Þú ert ómótstæði- leg, flagðið þitt....« „María?" „Frú Higgins gat ekki varizt því, að hún stokkroðnaði. „Fjandi eigl það___" Augu frúarinnar beindust skyndi- lega að honuim, ljomandi af eftírvænt. ingu. „Já, væni minn!" kaupamaðurinn tók eitt sinn aB f jarg- viðrast yfir því, hve snöggt væri þar, sem hann var að slá, og lítil eftir- tekjan: „Það er ekki annað en hafa teig- inn ofboð lítið stærri, lagsmaður", hraut út úr honum. Skóbótakippan í Hauk- holtum Gömlu hjónin í Haukholtum voru sjúk, og fleiri voru krankir í Reykja- dalssókn. Séra ÞórðurvJónsson sneri sér til máttarvaldanna með fyrirbæn í kirkjunni, ef vera mætti, að það kæmi að haldi „Skundaðu upp að Haukholtum, drottinn minn, og hjálpaðu gömlu hjónunum, sem þar eru í innsta rúm- inu að norðanverðu, og hangir skó- bótakippa á stagi upp yfir þeim. Komdu um leig að Skipholtskoti og miskunnaðu barnunganum, sem þar er í laup á miðju gólfi. En varaðu þig — varaðu þig á henni Kotlauga- keldu. Hún hefur mörgum körskum á kollinn steypt." At allt kokkaríið J6n verri átti heima á Vatosleysu- strönd. Hann hafði aldrei verið til stórræðanna um dagana, nema hvað tók til matanns — þar stóðu fáir honum á sporði. Einhver spurði hann, hvort hann hefði aldrei verið sjómað- ur. Þá svaraði Jón: „Nei — ég var aldrei sjómaður, það vildi mig enginn formað'ur. Eg var ónýtur ræðari, gat aldrei lært áralagið, 'stirður og enginn fiskimað- ur. Einu sinni ætlaði ég að vera kokkur á fiskijakt, en þeir ráku mig, blessaðir, því ég át pilt kokkaríið". En$:inn siálfsníðihgur Þórólfur Jóhannsson bjó á Óspaks- eyri á Ströndum kallaður býsna virð- ingargjarn. Nefndi hann sig tíðast með nafni, þ<;gar hann talaði um sjálfan sig og þótti meiri hreimur að, ef hann gerði svo. Hann hélt sér og til í klæðaburði, gekk með gyllta kúluhnappa á fötum sínum og hatt með perluböndum og rauða skúfa. Ekki var hann þó búmaður að sama skapi, og var mjög gert orð á leti hans. Nú var það að sumarlagi, að Þór- ölfur þóttist eiga ærið hey á engjum og sá vandkvæði á að koma þvi öllu heim. Hross átti hann ekki nema tvö. Varð það ráð hans, að hann fékk að láni mann og hcsf afbæjar. Batt aðkomumaðunnn heyið, en Þóólfur fór sjálfur á milli með lestina og reið ofan á milli. í einni ferðinni veitir aðkomumaðurinn því athygli, að lestin stöðvast og hestarnir fara á beif með sáturnar á klökkunum. Fer maðurinn að forvitnast um, hverju þetta sæti, og kemur hann að Þórólfi sofandi milli þúfna. Maðurinn reiddist þessari ómennsku og vakti Þórólf hastarlega. Sez^ bóndi upp, þó heldur seinlega, og segir með virfíu legum semingi: „Heldur þú, að Þórólfur sé sá sjálfs sín níðingur, að hann leggi sig ekki út af, þegar hann sigrar svefn?" RáðagerS Guðmundar ralla Guðmundur ralli átti heima austur í Fljótsdal. Hann komst eitt sinn svo að orði: „Eg á hest, kærustu, tík og tíu kindur. Þessu lóga ég öllu í haust'1. Þorstláfur klerkur Prófasturinn í Skagafjarðarsýslu var kominn í eftirlitsferð að Knapps- stöðum í Stíflu, og skyldi séra Páll Tómasson messa í viðurvist hans. Séra Páll var hinn mesti drykkju- maður og fór ekki að jafnaði þurr- brjósta í stólinn Að þessu sinni hafði prófastur gætur á honum, svo að honum gafst ekki færi á að hressa sig til heillar predikunar, áður en gengið var í kirkju. En pelagias var í hempuvasa hans, og var nú vandinn sá, hvernig vig yrði komið að dreypa á því. Þegar prestui hóf predikun sína, var hann orðið ærið' þurfandi. En ekki hafði hann lengi talað, er hann kom að þessum orðum i predikuninni: „Jesús sagði við lærisveinana: „Innan skamms munuð þér ekki sjá mig". f sama bili og prestur mælti þetta, beygði hann sig í hnjáliðunum og lét sig síga niður í pontuna, brá glas- inu á vör sér og saup duglega á. Síðan spratt hann upp sem fjöður og mælti um leið og hötuðið birtist söfnuð'in- um: „En innan siíamms munuð þér sjá mig aftur". Síómaktin Eftir Loftí gamla Loftssyni í Rana- koti höfðu merin þessi orð: „Ef Danakonungur missir sjómakt- ina, þá er hann ekki betri en ég". Háttatími í himnaríki Kona nokkur missti mann sinn, og hafði hún verið síðari kona hans. Hann var jarðaður að venju hæfi- lega löngum tíma eftir andlátið. Að Framhald á 406. siðu. TÍMINN- SUNNUDAGSBLAÐ 403

x

Tíminn Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/301

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.