Tíminn Sunnudagsblað - 05.05.1963, Blaðsíða 18

Tíminn Sunnudagsblað - 05.05.1963, Blaðsíða 18
Btóð veðrið. „Þú átt við___áðan, þeg- ar þú hallaðir þér upp að imér?" „Við konur erum auðvitað ekbi sér- lega færar — en vlg höfum okkar aðíerðir", sagði hún, um leið og hún hrifsaði vesbið sttt. „Jæja, herrar mínir?" „VW höfum fengið á obkur gagn- njósnara, piltar", sagði einn. „Fjandinn eigi það", tautaði herra X. „Þessi kvenmaður er til alls vís . ." „Ég vildi ósba, að þú værir ekki svona". Wallace hvessti augun á konu sína. „Sértu svona soltin, þá bið ég þess lengstra orða að hætta við þetta megrunarvafstur þitt og éta fylli þína. Maður sbammast sín fyrir að nærast við sitt eigið borð". Óhugnanlegt njósnarabrosið hvarf skyndilega, og hún beindi í fiýti all'ri athygli sinni að einmanalegum bauna- streng á diski sínum. Hún skar hanm sundur í smábita og tuggði einn þeirra latiga stund. Því hægar sem tneiui fara sér við matartekjuna, þeim mun minna þurfa þeir sér til „Nei, fólk nú á dögum — það hef- ur ebkert magarými", sagði Wallace á milli þess sem hann góflaði upp í sig mabnum með gafflinum. „Og nú sveltir þú þig til þess að megra þig. Það verð ég samt að segja, að ég dá- ist að því, hvað þú ert þrautseig við þetta. Bn hér sé ég þá, að leiksýn- ingunini, sem ég hafði hugsað mér, að við færum á í bvöld, hefur verið frestað vegna þess, að stúlkan, sem leikur aðalhlutverkið, er kvefuð. — Já, kvefuð!" hreytti hann út úr sér. ___Sýningarstjórinn reif hár sitt „Þú verður að halda áfram, Mar- grét. Húsið er troðfullt. Þú getur ekki verið svo veik. Þú getur ekki verið svo veik með þann samning, sem við höfum gert við þig". Hljómsveitin byrjaði að leika for- leikinn að fyrsta þætti, tónamir bár- ust til þeirra úr fjarska. Grannvaxln kona, sem lá örmagna í svörtum greiðslusloppnum, lagði við hlustiroar. Hún grét af þjáningu, og tárin böðuðu fíngert andlit hennar og runnu niður í gullinn haddinn. Eigi að síður oeyddi hún sig til þess að lyfta höfðtou, embeitti öllum vilja styrk sínum til þess. Hún dró andaon tmeð erfiðismunum, bar granna hönd- iiia upp að hálsinum. Hin fögru brjóst henraar skulfu. Og svo hvíslaði hún þessari dæmalausu röddu, sem hafði heilíað milljónir manna: „Hjálpaðu mér, Raymond. Hjálpaðu mér til þess að risa upp. Sýningin má ekki — far- ast fyrir___" „Og svo þetta", sagði Wallace. „Hvað, væni minn?" Ósjálfrátt fálmaði hún upp í hálsinn á sér. Hún fann greinilega hverja undirhökuna niður af annarri. „Þú hlustar aldrei á mig". „Jú-jú, jú-jú", sagði hún aumkuu- arlega. „Þú ættir að minnsta kosti að gera það. Það hefur verið valin ný tnóðir ársins. Hýn hefur komið upp sex böraum ein síns liðs, án heimilisvéla og án eiginmanns, sem hjálpi til heima fyrir, fékk fyrstu verðlaun fyr- ir heimilisverk í sínum bæ, fékk fyrstu verðlaun fyrir sauma og vanm sigur í spurningasamkeppni um það, hvernig matreiða skal og bera fram soðinn kalkúna á grænmetis'blöðum. Þessi kona — hún heitir Millicent Cuckoo — vtanur líka að bréfaskrift- um fyrir fyrirtæki manns síns, hún er formaður foreldrafélagsins í bæn- um, og hún er skátaforingi. Hjástund hennar er að safna marmara. Hún á tvö þúsund sýnisihorn af marmara, sem hún flokkar ef tir lit og stærð og býr um í handsaumuðum pokum. Nú já — ekki finnst mér mikið til um. þess háttar dútl — það virðist rniér helzt vera tímasóun. En þetta er sýni- lega harðduglegur kvenmaður, langt umfram venju". Hann lyfti blaðmu til þess að sýna konu s'inni myndirn- ar, sem fylgdu frásögninni. Eftír myndunum að dæma var frú MiIH- cent Cuckoo óneitanlega ósköp venju- leg kana að sjá og heldur ófríð. ......f rúmið með ykkur, börnin góð — öll sjö", hrópaði Millý Higg- ins, glaðlegri og glettnisfullri röddu. Hún var í svörtum, þröngum teygju- buxum. Hún gekk á röðina, laut mjúk lega yfir börnin sín og kyssti þau, öll sjö. Og svo veifaði hún til þeirra, þegar þau töltu orðalaust í rúmið sitt. Hún horfði hreykin á öll góífin, ný- þvegin og bónuð, hagræddi hlaða af bréfum, sem hún hafði vélritað fyrir manninn sinn, og einsetti sér að láta það verða fyrsta venk sitt að morgni að fal'da nýjar yfirforeiðslur á stól- ana í sauimavélinni sinni. Verst, hvað hún var í miklu tímahraki núna. Svo bar hún flesk, sem hún hafði verk- að heima, á kvöldverðarborðið, ásamt kartöflum og baunum úr garðinum sínum. Til ábætis var Tieimabökuð jarðarberjakaka með rjóma úr kúnni — hana höfðu þau í garðskýlinu. Hún varð að muna eftír því að slá handa henni tuggu tii ábætis, áður en hún færi út í kvöld. Klukkan að verða sjö — kominn tími til skylmingaæfiniganna. Að þeim loknum ætlaði hún að steypa yfir sig taftpilsi utan yfir stuttbuxurnar og kasta perlufesti um hálsinn á sér, því að hún átti embætti að gegna á fé- lagsfundi klukkan átta. Svo heim aft- ur klukkan níu, og þá ætlaði hún að fara í svartan kvöldkjól og eiga kyrr- lát-a stund með manninum sínum við arineldinn — og loks beið svo rúmið með handsaumuð lök og handunnar ábreiður. ' Hún leið hljóðlega yfir gólfið, þeg- ar maður hennar hringdi dyrabjöll- unni, lauk upp og faðmaði hann inni- lega. „Ne-ei, Millý Higgins — hvert ert þú að fara? Þú ert alveg eins og tví- tug stúlka". Hún dansaði á undan honum inn í borðstofuna. Hann fylgdi á eftir, horfði með aðdáun á gólfin, þvegin og vaxborin. Það fór ekki fram hjá honum, að allt var með kyrrð og börnin sofandi inni í barnaherfoerg- inu. Indæl matarangan fyllti vit hansi, og hann starði hugfanginn á álfa- meyaa sína, mittisgrennstu konuna í öllum bænum. „Fjandinn eigi það, Millý Higgins — þú ert dásamleg kona", andvarpaði hann___ „Nú vil ég fá eftirmaönn, María". „Já, Wallace". María Higgins rambaði fram í eld- húsið með diskana og missti tvo kám- uga hnífa á gólfið*. Hún kom inn aft- ur með vænan skammt af rjómaís með ferskjum og englakökum með bremi — og ofurlítið af gulu sítrónu- hlaupi handa sér. AuviríSileg, gul búðingsklína___ gul sviðsljós í troðfullum nætur- kl'úbbi og syngjandi stúlka á sviðinu: „Hann, sem ég elska, er á leið til mín". Það sindraði á silfurþræði í svörtum kjólnum, þegar hún dillaði lostfögruim líkamanum eftir hljóm- fallinu og sveiflaði rauðgullnu hárinu frá bWmlegu andlitinu. Skuggalegur maður sat einn við borð úti í horni og horfði á hana heitum augum. Magurt andlit hans logaði af ástríðu, og eirðarvana hend- ur hans þrifu hverja sígarettuna af annarri. Klúbburinn tæmdist. Hljóðfæraleik ararnir bjuggu um hljóðfæri sín og héldu burt. Þjónarnir hlóðu stólunum saman og sóttu fötur og þurrkur. Stúlban stóð ein við mannlaust píanó- ið og fletti nótnahefti. Sígaretta dinglaði í öðru munnvikinu. Hún raulaði fyrir munni sér og drap niður háum, sil'fruðum hælnum á skónum eftir hljomfallinu. Grannur fótlegg- ur í netsokkum kom í ljós í hliíSar- klaufinni á síðum kjólnum. Hún var tælandi í þessum stellingum. Allt í einu stóð hann urrandi við hlið hennar. Hann sveigði hana aftur á bak í faðmi sér og kyssti hana á kinnarnar, munninn og hálsinn. f hálfkæringi klóraði hún hann í framan, fjórar bl'óðugar rispur s'átu á andliti hans. Hann sleppti henni. „Djöfullinn þinn!" hvæsti hann. Hún hnybkti aftur rauðgullnu hár- inu og hló að honum. „Hvers vegna sagðirðu mér ekki, Mercedes, hvert þú ætlaðir? Hvers vegna léztu mig leita að þér um alla borgina?" ' 402 T f M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ

x

Tíminn Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/301

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.