Tíminn Sunnudagsblað - 05.05.1963, Blaðsíða 17

Tíminn Sunnudagsblað - 05.05.1963, Blaðsíða 17
María Higgims viar ekki með neitt blað. Hún fann átakamlega til þess, hve henni var ofaukið. Hún sötraði tómatsafann sinn og virti fyrir sér skæran lit hans. .... Herbergið var fullt af fagur lega búnu fólki, sem drakk, talaði og martaði í ljúffenga smárétti. „Wallace, kæri vinur — hvar er konan þín?" spurði Englendimgurinn smarlegi ,s>em var kominn til að kynna sér rekstur bamkans, þar sem Wallace vann. „Þetta mær engri átt — boð, þar sem kona gestgjafans sést ekki". í þessum svifum opnuðust dyrnar, og imn sveif kona í svörtum kjól, sem féll freistandi að spengilegum H'kama hennar. „Er þetta sjálf frú Higgins?" íeið yfir varir einhvers gestsins. „Hvað er hún gömul?" „Það veit enginn. En. hún getur ekki verið meira en þrítug". „Ó, ef vaxtarlagið mitt væri svona!" Konan í svarta kjólmum leið fram hjá mammi sínum til Engl'endingsims. , „Ég verð að biðja yður að afsaka, hvað ég varð sein fyrir", kurraði hún kverkmælt. „Ég vona, að yður hafi ekki leiðzt". Hún leit á hanm leiftr- andi augum og hallaði sléttgreiddu höfðinu ofurlítið aftur á við á meðan hún talar við hann. Englendingurinn stóð sem bergnuimimm. „Má ég færa yður annað glas?" spurði hún eggj- andi með augun fest á honum. „Já já, þakka yður fyrir". Hún snýr sér við meS hægð, og hinn fagri "líkami hennar iðar tæl- amdi. „Fjandinm eigi það!" stundi Eng- lendingurinm, „þetta er þó lagleg giimbur ..." „Get ég fengið meiri súpu, María?" Frú Higgins spratt upp eins og fjöður, velti um tómatasafaglasimu sínu og sigldi með súpudiskrnn fram í eldhúsið. Wallace ætíaðist ævinlega til þess, að hún brygði fljótt við og gerði þó allt af vandvirkmi. En hún þurfti að venja sig á meiri aðgæzlu. Wallace var búinn að fletta við blaði, og nú byrjaði bann að l'esa efst á annarri sígu um leiS og hann tók til við seinni súpudiskimn. „Ég sé, að safniíJ okkar hérna hef- ur fengið eitfhvað af verkum gömlu meistaranna að láni frá Evrópu til sýningar hér", sagði hann. „Við verð um að fara þangað. Þeir kunna að halda á pensli, þessir gömlu karlar" Og svo hélt h&nn áfram að renna aug um yfir síðuna. „Þér komið of sejnt, Engill", sagði meistarimn. Hann var með koll- húfu, sem hékk skáhallt yfir annað augað, og kl'æddur síðum kyrtli, sem allur var ataður litum. Hann greipaði næmri rhendi nokkra vota pensla. hélt á litaspjaldi í hinni. Konan geikk inn, svart silkið f klæðum hennar lá í fellingum. Hör- undið var hvítt sem postulín, og tign- arsvipurinn á andliti hennar naut sín enn betur en ella vegma hins mikla, svarta hárs, sem vafið var í lausan hnút ofan á höfðinu. Axlirnar voru naktar. „Megið þér kalla mig Éngil?" spurði hún blíðri röddu, þó örlítið ertnislega. „Megið þér ávallt vera svona fög- ur", tuldraði meistarinn. „En nóg um það. Móna Lísa er fullgerð, og sumum vin.a minna gezt fremur vel að henni. En myndin af yður mun gera mig ódauðlegan. Setjizt hér!" bætti hann hranalega við, því að hann vildi dylja auðsæja geðshræringu sína. Hún hagræddi sér á sessunum og setti sig í stellingar. Fyrst málaði hann af kappi, leit við og við til hennar. Smám saman varð honum starsýnma á hana, og loks fleygði hann frá sér penslunum, gekk ti'l hennar og þrýsti hendur hennar. „Kæra, kæra Moníka! Andlit yðar er þvílík fullkomnun, vaxtarlag yðar svo heillandi, að ég get ekki lengur hamið tilfinningar mínar frekar en vWlta fugl'a. Ég get ekki að mér gert lengur, ástin mín. Yfirgefið þennan auvirðilega eiginmann yðar, sem aldr- ei virðir yður neins. Við sjáum okkur eimhverm veginn farborða, ef ég get selt Móna Lísu. Þér verðið að koma til mín, ég get ekki lifað stundinni lengur ám yðar. Segið, að þér viljið það. Segið, að þér þráið það. Segið það, Móníka', með hinum yndislegu vörum yðar". Svartklædda konan horfði á hann órannsakanlegu, sorgblöndmu augna- ráði. „Ó, Rafael", stundi hún. „Það væri svívirðilegt af mér að bregðast trausti mannsins míns". „Og hvað svo?" Varir hans voru komnar að munni hemnar. „Þess vegna verðið þér að halda áfram — að mála mig". „Að dá yður! Að tilbiðja yður! Að missa vitið af ást til yðar!" „Eins og yður þóknast", svaraði hún með þokkafullu látbragði. „Fjandimn eigi það", stundi hann, „þér gerið mig brjálaðan ." „Kjötið, María". Moníka Higgins horfði á hann hálf- luktum, draumsjúkum augum. En Wallace Higgims var byrjaður á þriðju síðunni. María Higgins reis upp frá borðinu og hlóð heljarstórum flikkjum af steiktu nautakjöti, kartöflumauki, strengbaunum, gulrótum og káli á disk inn hans. Á sinn disk lét hún smá- bita af kjöti, eina gulrót og þrjá baunastrengi. Síðan færði hún hon- um matinn í undirgefni, settist í sæti sitt og neyddi sig tíl þess að matast með hægð og stillingu. — A'ðeins fimm vikur eftir. „Ég sé, að hér er tilkynning frá ríkisstjórninni um þennan alþjóðlega njósnarahring. Þeir halda, að höfuð- stöðvarnar séu í París". Óhugnaðurinn fyllti andrúms- loftið eins og megnasta Lundúnaþoka. „Þetta er mjög mikilvægt verk, sem verður að vinna meg fyllst'u leynd", hreytti herra X út úr sér. „Hér verður að gæta alfrar varúðar. Örlítil ógætni — og líf margra manna er í veði" Hann þagði litla stund, svo að þeir, sem hann talaði til, gæf- ist ráðrúm til þess að skynja mikil- vægi or^a hams. „Hvem hefur þú í huga, foringi?" „Konu" „Konu! Til þess ag leysa þetta af hendi? Kona myndi fara meg allar okkar rágagerðir i hundana. Þú ættir að þekkja viðhorf okkar til kvenna!" Þeir vissu það allir, að foringimn var manna stramgastur við sjálfan sig, þegar konur voru annars vegar. „Ég er ekki að tala um einhverja óvalda konu", bætti herra X við. „Ég er að tala um frú H." Hann opnaði dyr og gaí merki. Grönn kona gekk hljóðlega inn, aldur torræður. Hún var í léttum, svörtum kjól, og dró langa hanzka af höndum sér um leið og hún gekk inn gólfið. Hún staðnæímdist frammi fyrir söfnuðinum, og karlmennirnir gipu andann á lofti, þegar þeim birt- ist slík óskadís leikhúsanna með fín- legt andlit og djúp, dularfull augu. Hún hallaði sér iðandi upp að X eitt andarbak. Þeir gerðu hvort tveggja i senn — að öfunda hann og dást að ró hans. „Jæja, piltar", sagði herra X sigri- hrósandi. Það fór kliður af hyíslingum um salinn, en enginn sagði neitt upphátt. „Sé unnt að komast yfir þessi leyni- skjöl, þá er ég viss um, að frú H tekst það" „Ég dreg það i efa", sagði einn mannanna. „Við höfum ekki séð hana leika listir sínar, ef ég má komas^ svo að orði", bætti hann við. „Eg er yður sammála, og ég kæri mig ekki um að blekkja yður", sagðl hún hvatskeytlega. Um leið dró hún einhvem hlut, sem gljáði á, upp úr veski sínu, leit snöggvast á hann, kastaði honum síðan hirðuleysislega á borðíð fyrir framan þá. „Hvað er þetta?" „Sígarettukveikjarinm minh", sagði foringinn og sló flötum lófum á vasa sína „Ég hlýt að hafa týnt honum". Frú H leyfði örlitlu brosi að flökta um hinar fögru. bogadregnu varir sín ar. „Það er líkt karlmönmum að treysta' konu í blindni", sagði hún. Herra X vissi ekki, hvaðam á sig T f M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ 401

x

Tíminn Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/301

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.