Tíminn Sunnudagsblað - 30.04.1972, Blaðsíða 13

Tíminn Sunnudagsblað - 30.04.1972, Blaðsíða 13
þótt eigandinn ætlaði eitthvað annað. Auðvitað gerðist þetta þó aldrei, nema Hildiþór væri fullur. Eftir einu atviki, sem tengt er Skjóna, man ég. Það var um mitt sumar á sunnudegi, að fólk heima hjá mér tók eftir hesti i svo- kölluðu Litlanesi, en þar átti engin skepna að vera, og þótti þetta þvi ein- kennilegt. Var ég nú sendur til þess að vita, hvaða skepna þetta væri. Jú, hér var Skjóni frá Harrastöðum, og eig- andinn sofandi undir kviði hans — ofurölvi. En Skjóni hreyfði sig ekki, hann var þessu vist vanur. Það heyrði ég sagt, að Hildiþór hefði haldið veg- legt hóf, þegar Skjóni var felldur. Var hann heygður þar i túninu, og það sagði vinnumaður á Harrastöðum mér, að hann hefði hvorki fyrr né siðar séð Hildiþór gráta. En við gröf Skjóna gerði hann það. Hildiþór mun hafa verið hæfileika- maður á marga lund, en naut sin ekki vegna vinnautnarinnar, og féll frá langt um aldur fram. Og nú er ég loks- ins kominn að þvi, sem við vorum að tala um áðan, vitsmunum og göfug- mennsku hennar Sigurrósar húsmóður minnar. Það er einmitt i sambandi við veikindi og dauða Hildiþórs bróður hennar. Það var um sláttinn á miðju sumri og virkum degi, að gamla konan kom til min og bað mig að sækja tvo hesta. Sagðist hún ætla upp að Harrastöðum, og ég ætti að fara með henni. Ég man þetta ferðalag vel enn. Veður var yndislegt, heiðskirt, glaðasólskin, logn og hiti. Gamla konan var þögul og döp- ur á leiðinni. Hún vissi, að hún var að fara til þess að kveðja bróður sinn fyrir fullt og allt. Hann hafði veikzt fyrir skömmu og var mjög þungt hald- inn. Mér fundust ömurlegust i honum hljóðin, en þau heyrðust út á hlað. Sigurrós fór vitanlega strax inn til hans, og þarna vorum við nær allan daginn. Ég heyrði, að Hildiþór sagði við systur sina að skilnaði: ,,Ég vona að þessu fari nú að verða lokið". Gamla konan táraðist, en var stillt, eins og hennar var vani. A heimleið- inni hafði ég orð á þvi við hana, að ósköp hafði verið að heyra hljóöin i bróður hennar, og fjarskalega hefði honum nú liðið illa. ,,Já, Gústi minn. Þarna getur þú nú séð, hvað vin- nautnin hefur i för með sér", sagði hún. Og svo bætti hún við: „Mikið vildi ég, að þú bragðaðir aldrei áfengi". Svo þagði hún alllanga stund, en sagði siöan: „Agúst minn" — hún nefndi mig aldrei fullu nafni, nema þegar hún vildi leggja sérstaka áherzlu á það, sem hún sagði: „Agúst minn, ég ætla ekki að fara að taka neitt loforð af þér, ég veit þaö er svo þýðingarlaust. Ég Sunnudagsblaö Tímans Agúst Vigfússon kennari. veit, að þegar þú stækkar, verða margar freistingar á leið þinni. Ég veit, að kunningjar þinir munu neyta áfengis og þér mun verða talin trú um, að það sé hættulaust. Jafnvel skáldin, sem þó eru oft miklir sjáendur, hafa ortum unaðssemdir vinsins. Vafalaust verður þér ögrað með þvi, að þú þorir ekki að vera með. En, vinur minn, sá er sterkastur, sem þorir' að standa einn. Ég ætla ekki að taka neitt loforð af þér — og þó. Mig langar að biðja þig að lofa mér einu: Þegar þessar freist- Ljósmynd: Tlminn —GÉ. ingar mæta þér, viltu þá hugsa til min. Þá verð ég vafalaust löngu farin — ég er orðin gömul og slitin. Ungur má, en gamall skal. Það er óumbreytaniegt lögmál". Þetta sagði hún, blessuð gamla konan. Hún var vitur manneskja. Sjálfsagt hef ég ekki þá skilið dýpsta tóninn i þvi, sem hún sagði, en orðin festust i minni minu og hafa fylgt mér siðan. A þvi er enginn efi, að það voru öllu öðru fremur þessi orð hennar, sem ollu þvi, að ég á unga aldri gerðist 349

x

Tíminn Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/301

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.