Tíminn Sunnudagsblað - 30.04.1972, Blaðsíða 5

Tíminn Sunnudagsblað - 30.04.1972, Blaðsíða 5
hafi það verið skemmtilegt, og var ekki langt um liðið frá hjónavigslunni, er orðhvatir Stokkseyringar fóru að hafa það i flimtingum, að kerla leyfði ekki bónda sinum, ungum og fjörmikl- um, að koma i rekkju til sin. Þetta gat tæpast blessazt til langframa, enda gekk bóndinn að heiman eftir eitt ár eða svo. Eftir það mun Þuriður ekki hafa lagt íag sitt við karlmenn, enda hafði hún þá reynt til fullnustu, að bágt var við þá tæta innan stokks, þótt lagið kynni á þeim á fljótandi fjöl. Árið 1854 kom hingað til lands þýzk kona, ída Pfeiffer, og lá þeirri konu ekki nein loftunga i munni. Hún tók land i Hafnarfirði og hélt þaðan ótrauð til Reykjavikur, þótt vöruð hefði hún verið við hrauninu, trúlitil á það, að i þessu landi væru vegir verri en i Sýr- landi, þar sem hún hafði einnig verið. Til fylgdar var henni þó fengin kona allroskin, og var það raunar engín önnur en Þuriður formaður, sem þar dvaldist nokkur misseri. Ida Pfeiffer segir svo frá.„Steig ég á bak á farar- skjótann og hélt af stað hin ókviðnust með fylgdarkonu minni, sem reyndist vera einhver hinn merkilegasti forn- gripur, og er hún vel þess verð, að ég fari um hana nokkrum orðum. Hún var komin yfir sjötugt (reyndar var hún sjötiu og sjö ára), þótt hún liti varla út fyrir að vera fimmtug. Hár hennar var ljósjarpt og mikið og enn hrokkið ofan á höfðinu. Hún var i karl- mannsfötum og tókst á hendur hin erfiðustu verk — stýrði bátum af ekki minni dugnaði og leikni en færustu sjó- menn, stjórnaði öllu betur en nokkur karlmaður og var miklu áreiðanlegri, þvi að hún hafði aldrei tamið sér það staka dálæti á brennivinspyttlunni, sem er svo altitt meðal samlanda hennar. Hún þrammaði á undan me'r og var svo skrefadrjúg, að ég varð að gera svo vel að herða á hesti minum". Þessi aldna kempa var ekki heldur neitt blávatn, þótt vafalaust hafi hún verið farin að fella talsvert af. Það var ekki aðeins, að hún væri skrefadrjúg. þegar hún skrapp bæjarleið. Hugurinn harði var samur við sig. Haustið áður en hún fylgdi þýzku ferðakonunni til Reykjavikur hafði hún verið i réttum fyrir austan, og þá hafði gamall granni hennar og sveitungi, er aldrei hafði getað fellt sig við búning hennar, brugðið henni um það i margra áheyrn, að hún væri tvfkynja. Nú má ætla, að Þuriður formaður hafi svaraö fyrir sig þvi að munninn hafði hún fyr- ir neðan nefið, hvað sem leyndist inn- an klæða. En hún lét ekki orðin nægja, heldur stefndi manninum fyrir ill- mælgi, og það var aðeins fyrir bæna- staðJpróTastsins, að hún lét sér nægja áuðmjúka fyrirgefningarbón. Mál höfðaðjjnin einnig á gamalsaldri gegn sveitaryfirvöldum eystra yegna tregðu þeirra ájið leggjajíqnu^ henni nákominni, lið, er henni lá á. Hún bar^ hærri hlut i þeim viðskiptum, og var hún þó ekk^skrifandi^ sjálf —_gat að- eins klórað nafnið sitt: Þuriður Ein- arsdóttir. Þessi óvenjulega kona varð meira en hálfniræð, og eftir sinn óvenjulega æviferil hlaut hún sjálf þiggja sveitar- styrk siðustu árin. En sú var bót i máli, að hun hafði fulla einurð á að ganga eftir honum, þótt margir kveinkuðu sér við sliku á þeirri tið og þætti læging að.Og nú þegar fólkið i byggðarlögunum við Faxaflóa fer að aka austur i sveitir i finu bilunum sin- um i vorbliðunni, bregður vaf'alaust margur sér niður á Stokkseyri, meðal annars til þess að lita inn i verbúðina, sem kennd er við Þuriði gömlu. Þar væri svo sem ekki vistlegt fyrir palisanderfólk og hætt við, að við- kvæmustu stofublóm hitaveitualdar felldu þar fljótt blöðin. Ollu kaldar blés lika um þá úti á miðun um, brimstrandarmennina, sem áttu drjúgan hluta ævi sinnar i þessari ver- búð og öðrum viðlika, heldur en gerist i kontórum viðskiptahallanna við Suðurlandsbrautina, og öldungis óvist, að vélritunarstúlkunum þar tækist að meðhöndla réttilega horn Þuriðar i haugasjó i Eyrarbakkabug. En sýnist þetta hálfnöturlegt, þá er þess samt að minnast, að Þuriður náði þeim aldri.sem enn þykir full manns- ævi við beztu heilsugæzlu á Hrafnistu eða i Skjaldarvik, og allmargir háset- ar hennar munu einnig hafa enzt prýðilega. Við vildum aö visu ekki eiga að fara i fötin þessa fólks. En samt er það svo: Ef lifið krefðist þess af okkur, er ég sannfæröur um, að i býsna mörgum býr langerft þrek, sem gerði þeim kleift að standast slika raun. Það er svo margt, sem maðurinn getur, þegar i harðbakkann slær. Jafn- vel eitthvað af blómjurtunum úr hita- veitustofunum kynni að stælast svo, að þær þyldu sjórok og seltu. Sjósókn er oröin með öðrutn hætti eh fyrrum, en hátterni mávanna hefur lltið breytzt. Ljósmyndir: Tlminn —Gunnar. Sunnudagsblaö Tímans 341

x

Tíminn Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/301

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.