Tíminn Sunnudagsblað - 30.04.1972, Blaðsíða 7

Tíminn Sunnudagsblað - 30.04.1972, Blaðsíða 7
„Bravó!" hrópaðiSnúlli vinur. ..Þaö er ekkert kjökurhljóö í jaröarfarar- stemmningunni." Ritstjórinn drakk kaffið þegjandi og fór sér hægt. Gæi glaumgosi hélt áfram: „Þaö hljóp á snærið fyrir óperusöng- mærinni frægu.—." „Ha"l sagði ritstjórinn. „Jæja, tölum um það seinna, Arnljótur minn." „Þaðhljóp á snærið fyrir óperusöng mærinni frægu. EIisu Adamson. Hún kvæntist —." „Ha?" sagði ritstórinn. „Nei, haltu bara áfram, Arnljótur minn." „Hún kvæntist kjarnorkuvisinda- manninum Samúel Davidson. Skötu- hjiiin ætla I brúðkaupsferö til Azóreyja." „Það er nú svo," sagði ritstjórinn lágt. Hærra sagði hann: „Og þetta heitir Brosandi land?" Gæi glaumgosi varð uppveðraður: „Ég var að hlusta með ööru eyranu á gamalmennaþátt I utvarpinu. Heyri ég þá sungið eitthvert gamalt kvæði, sem byrjar svona: Brosandi land!" „En sniðugt," sagði Blóð-Maria og hló. „Og svo kemur bara svolitið grin um hasshundinn," sagði Gæi glaumgosi og gekk frá blöðum sinum. Sigurgeir ritstjori hló ekki. Hann var nýlega tekinn viö ritstjórn Heimilisgleðinnar og ekki farinn að venjast skopskyni samverkafólksins. Hingað til hafði hann starfað við dag- blað, ritað bæði um heit og köld strið og lengi verið þreyttur. Allt i einu var farið að kalla þreytuna stress. Þá tók hann viðbragö og sagði upp starfinu. Það var eitthvað grunsamlegt við þreytii, sem ekkí var hægt að tala um á islenzku. Nú var ekki um annað að ræða en kynnast þessu nýja hlutverki af trúmennsku. „Má ég sjá nöfnin? Ég ætla að brenna þeim samvizkusam- lega", sagði hann. Snúlli vinur rétti honum miða. „Gjörðu svo vel. Þarna er Ein sorg- bitin. Hún heitir þvi hversdagslega nafni Sigrlður Jónsdóttir, Fjalldala- vegi 57." „Hva-hvað?" Ritstjórinn greip mið- ann, leit á hann, skotraði augunum út um gluggann, spurði ekki eftir fleiri nöfnum, leit á úrið sitt: „Hamingjan hjálpi mér. Ég þarf að hitta mann klukkan hálf fimm". Þar meö fór hann og gleymdi tikinni. „Sigga litla veit þo, að ég er ritstjóri blaðsins," tautaði hann, um leið og hann setti bllinn 1 gang.„Nei, hvaö ætli hún fylgist með þvf. Ég hef ekki komið til Astu siðan I vor. Og nafnið mitt kemur ekki á sinn stað i Heimilisgleð- inni fyrr en i næsta blaði." Hann ók þangað heim, án þess að gera sér ljóst, hvað hann ætlaði að segja við systur sina eða frænku, aðra hvora eða baðar. "En þegar hann stöðvaði bilinn á móts við húsið, áttaði hann sig á þvi, aö hann hafði gleymt tikinni. Þá var ekki um annað að gera en snúa við. Og upp úr þvi fór hann beina leið heim, með tikina i aftur- jsætinu-. A heimleíðinni hugsaði hann sitt ráð: Hún Sigga litla hennar Astu var þá ekki litið mömmubarn lengur. Þegar mamma hennar var i vinnunni, átti Sigga rósamálssamtöl við pilt, sem var að misþyrma litla hjartanu hennar að gamni sinu. Og svo átti hún engan að til að segja neitt, en skrifaði gárungum, er hafa peninga upp úr þvi að skopast að saklausum flónum, sem eru á þessu ömurlega æviskeiði, þegar manneskjan er hvorki barn né fullorð- in. Þá liggur hún svo vel við höggi. Aldrei skyldi þetta bréf i blaðið koma. Heppni, að hann komst að þessu. Nogur timi að stöðva það undir einhverju yfirskini. Það átti ekki að byrja að setja fyrr en á morgun. Svo fór hann að nugsa um málfar stútfýls- ins, Gæja glaumgosa. Liklega varð hann að láta rithátt samverka- mannanna eiga sig. Lærdómsmenn voru farnir að aðhyllast þá kenningu viðvíkjandi málfari, að það væri eigin- lega ekkert rangt, aðeins mismunandi rétt. Og vildi Gæi glaumgosi fremur tala um mærur en meyjar, þá gat ver- ið, að hann fengi stuðning á æðri stöð- um. Sjálfur hafði Sigurgeir ritstjóri verið tvo vetur á Hvanneyri, og sfðan ekki söguna meir. Þegar hann kom heim, sat Tóta litla dóttir hans flötum beinum framan við ibúðardyrnar og hallaði sér upp að vegg, kafrjóð i framan. Hún var sex ára. „Pabbi." kallaði hún fegin. „Ég er að biða eftir mömmu. Hvenær kemur mamma?" „Eftir fimm eins og vant er." Hann opnaði með lykli og fór aö sinna barninu. Telpan var Veik. Hann hringdi til móður hennar. Hringdi til læknis. Tóta.litla var mikið veik I tvo daga. Hann var sjálfur heima, en móðir hennar sinnti starfi sínu á skrifstof- unni. Þá fór telpunni að skána, og þau fengu gamla konu til að vera hjá henni. Þeir höfðu haft hraðar hendur við Heimilisgleðina þessa daga, enda verkinu vanir. Blaðið var þegar komið Iprentun. „Ein sorgbifin" haföi fengið að miðla fréttasoltnum lesendum hjartslætti sinum og andvökum. Innan skamms mundi hún fá heilræðin heim- send. Æ, Sigga litla hennar Astu! Hún hafi verið eina eftirlætið hans, þar til Tóta fæddist. En smám saman fór Tóta að skyggja á hana. Hún var þó barnið hans og barniö konunnar hans. En Sigga var samt til. Einkum minningarnar um litlu Siggu. Nú ætl- aði hann að tala við hana. Tala við hana, áður en blaðið kæmi til hennar. En það gerði hann ekki. Konan hans tók sömu umgangsveiki og telpan. Hún lá á aðra viku. Og þá var um nóg að hugsa. En þegar heimiliö fór að kom- ast i réttar skorður, lagði hann af stað upp að Fjalldalavegi 57. Hann vissi, að Sigga var um þetta leyti að koma heim úr skólanum. Rauð, há stigvél bentu til þess. Hann hringdi. Beið. Hringdi aftur. Sigga kom fram, rjóð úí að eyrum og dálitið flóttaleg, en brosandi þó: „Frændi. Nei, ert það þú, frændi? Hann gekk inn óboðinn. Þar sat ungur loðinkjammi á legubekknum. Hann sýndi minni fælni en stelpan. „Sæll vert þú, Astarbrandur minn," sagði ritstjórinn. „Ég ætla aö blöa þar til systir mín kemur heim". Pilturinn, sem raunar hét Jón, og ritstjórinn þekkti mætavel, tók glað- lega undir kveðjuna og nafngiftina: „Sígga er svo gestrisin. Hún bauð mér inn. Ég hirti hana dauðþreytta með þunga tösku niðri á torgi og ók henhT heim.. — „Nei, Sigga min, ég sagöi þér, að ég mætti ekki blða eftir kaffi. Enda geri ég ekki greiða í ábata- skyni". Hann reis á fætur og kastaöi a þau kveðju, Sigga litla hennar Astu stóð blóðrjóð frammi fyrir frænda sinum. Þau skildu hvort annað. „En þú sem lætur ráðleggja mér, að —. En ég vissi ekki, að þú værir orðinn ritstjóri". „Frænka min litla! Ég hafði ekki ráðrúm til að hindra, að þetta birtist. Það gerðu veikindin. Blessað barn, Attu ekki móður? Attu ekki vinstúlku? Ef það er þá nauðsynlegt að tala um alla hluti. Vertu helzt sjálf ráðgjafi þinn og trúnaðarvinur. ícg ætla ekki að blða eftir mömmu þinni. Ég kom bara til að segja þér það, að ég þekki þenn- an snáða, og sá ykkur bregöa fyrir i gærkvöldi. Þetta er dóni, reykir hass og er óknyttaormur, þó aö þú hafir kannske enn ekki séð hann fullan. Fyrirgefðu mér, frænka litla. Og fyrir- gefðu fullorðna fólkinu, ef þú getur" Sunnudagsblað Tímans 343

x

Tíminn Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/301

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.