Tíminn Sunnudagsblað - 30.06.1973, Blaðsíða 11

Tíminn Sunnudagsblað - 30.06.1973, Blaðsíða 11
ui er eins og hluti af manns innri ' Und. Einu sinni las ég kvæði fyrir I nnlngja minn, kvæði, sem var ákaf- ga þrungið af skáldlegum hug- yndum, auðugt af andlegu raunsæi, ^Sgt upp af aþrifanlegum stað- yndum, og hvað gerði hann þessi nningi-? Hann las reyfara á meðan. ,8 skammaðist min svo mikið fyrir lirtxS nÖnd' að eg nef aigjörlega lagt J°oagerðina á hilluna. S ?^ sagði Gunnari frá laxinum I . ¦ 'tau og bað hann fyrir alla muni að a "onum. .. ~~ ^a> vertu rólegur frændi minn. Ég ai ná honum, sagði Gunnar svona . e° hógværðar litillæti, en þó með ngum, sannfærandi myndugleik. lann tók stöngina sina og stefndi fram að Sefinu. Ég horfði á eftir l * "u aennu. n;g norioi a eiur nUm. Þessi reisn i fasi hans minnti j, § a nafna hans frá Hliðarenda. s{ nn Gunnar minn Júl bar stöngina , a með sömu reisn og ég .. gæti l Spað mér að Gunnar á Hliðarenda °i bórið boga sinn og örvar eða atgeir. fv . Þess að gera mér nokkra grein ob h hvert ég ætlaoi-tok eg mina stong 8 néif að ánni. Ég reikaði fram og retUr um bakkann. Nú, þvi ekki að yna hérna? Hann er ekki kallaður á Xasteinn þessi kollur þarna út i ni> fyrir ekki neitt. ka f Deitti af einskæru kæruleysi, og i taði af enn meira kæruleysi, eitt- hvaðu ,fig Ut i strauminn, — bara eitthvað. jjí stakk stönginni minni niður i , «ann. Nu gat hún ekkert farið.en sv nJ, .ann út með straumnum sem þvi Sm ^g hafði keypt mér pakka af vi av'ndlum i nesti, — tók méf einn nail og kveikti i. Stat ~' ekiti fest nugann vio neitt ser Sk i °g let nann bvi reika stefnulaust. ,.),, ting gat maður verið andlaus eftir '*ar ófarir. v.~~ Hvað er að þér frændi minn? öirðu ekkert um stöngina þina? varK°U að lát ann slíta sig af ? ^arna eig- Gunnar minn Jítl. kominn i stjj. Dersonu Ég hrökk vib og leit á hri ^'na mlna' Hun var næstum þvi bil gSveig°- Toppurinn var, um það Sj tet frá vatnsborðinu. Linan var þjg "gd til hins ýtrasta. Það var ekki á IW g'0' stangirnar frá honum m n°dusi i Virkjanum. Eða linan, ^Ur. að þola þetta! ffjT ^g leit spotzkur út undan mér til eu nda mins og þóttist sjá.að hann færi tu ! I^aður einsamall. — Aha. Þarna Hvo sá silfraði ofjarli sinum. Ur> 0rt sem þessar hugrenningar þVjU Iengri eða skemmri, þá veitti ég stön.athygli' að eg hafði gripið l g'na og var þegar farinn að ein- beita mer að lassarónanum, sem hékk i færinu minu: — Haltu ekki of fast i hann, heyrði ég að Gunnar kallaði rétt upp við eyrað á mér. — Hann er skrambi þungur, Gunnar, hrópaði ég á móti. — Heyrðu, þetta er ekki lax, Gunnar. Þetta er festa, sagði ég svona til þess að halda honum hjá mér. Mér sýndist á bliki augna hans, að hann hefði litinn áhuga á að glápa á aðfarir minar, heldur fara á annað veiðisvæði að reyna hæfni sina. — Lofaðu mér að sjá, sagði Gunnar og tók stöngina mina. — Festa, hélt hann áfram. — Nei sko, þetta er ekki festa, frændi. Hann liggur bara svona þungt i færinu. Þetta er einhver herjans mikill beljaki. Ætli þú fári ekki bara „Veiðimanninn út á hann. Ahæ. „Veiðimanninn." Það væri sko upphefð, þótt henni fylgdi iskalt steypibað i ánni. „Veiðimaðurinn" er verðlaunagripur, sem Stangveiði- félagið veitír árlega þeim, er þyngsta laxinn veiðir yfir veiðitimabilið. — Þessi verðlaun hafa verið ákaflega eftirsótt af veiðimönnum, vegna þess að þeim fylgir viðlika heiður og Nóbelsverðlaunum i bókmenntum og Sonningverölaunum i skáldskap, samanlögðum. Tengdasonur minn fékk þessi verðlaun einu sinni. Hann er i eðli sinu fremur hlédrægur, og varð þvi ekki um sel, þegar hann uppgötvaði þá sér- stöku virðingu, sem honum var allt i einu sýnd af mönnum, er áður höfðu ekki skipt sér af honum. Þessir heiðursborgarar fór allt i einu, að bugta sig og beygja, tóku ofan pott lokin, þegar þeir mættu honum og gjörðu næstum þvi „honnör". Nú ætla ég að trúa þéf fyrir launung. Ég veit að það fer ekki lengra en til þin, sem lest þessar linur. Það gekk eitt sinn saga um mann, sem hafði keypt tuttugu og þriggja punda lax norðan úr Þingeyjarsýslu fyrir tuttugu og fimm þúsund krónur, geymdi hann i frystikistunni yfir veturinn, hafði hann svo með sér i veiöiferð, þýddi hann i ánni, kom meö hann heim að kvöldi, lét trúnaðar- mann Stangveiðifélagsins vigta hánn og tryggði sér á þann hátt, þennan eftirsótta verðlaunagrip. Þannig hafði hann það i tvö, þrjú sumur. Svo var það eitt sinn, þegar hann kom með Þingeyinginn, að trúnaðarmanni Stangveiðifélagsins fannst eins og gömul, kunnug fýla legði að vitum hans ekki ósvipað kæstri skötu. — Jæja,sagðitrúnaðarmaðurinn.— Su,1nudagsblað T imans Fiskast þeir nú lika kæstir, laxarnir i Ósnum? — Þetta gerir þarinn og súrheys- drullan, sem bændurnir kasta i Osinn, sagði veiðimaðurinn. Og þar með var málið afgreitt. Hann fékk „Veiðimann inn" það árið. Já, veiðimannsstyttan, þessi Sonn- ings- og Nóbelsverðlaun Stangveiðifé- lags Bolvikinga, fæst ekki fyrir neitt rusl. Þessar hugrenningar flugu um huga minn vegna þessara ovæntu tilgátu frænda mins. Já, hann Gunnar minn Júl. veit, hvernig setja skal i gang gömul útslitin vélaræksni, svo og hug- myndalindir hans frænda sins. — Ég ætla yfir á hinn bakkann, heyröi ég Gunnar segja, og þá myrkv- aðist hugmyndaheimur minn, eins og rafmagnsperu, þegar straumurinn er rofinn. — Gættu þin. Það er sleipt i ánni, hrópaði ég til hans. Mér sýndist honum skrika fótur. Hann hoppaði þetta mest á föðrum fæti yfir á hinn bakkann. Hvort sem það var af þvi að átakið kom úr annarri átt, eða hinu, að laxinn var búinn að hvilast nóg, þá varð sú breyting á, að linan þaut út af hjólinu og stefndi beint upp Ósinn, eftir mesta straumhryggnum. Gunnar tók á rás á eftir og reyndi að gjöra fararstjóran- um sem örðugast fyrir með þvi að þreyta hann, á þann hátt að hemla mátulega rennsli linunnar Ut af hjólinu. Aö sjálfsögðu fann ég til æsingarinn- ar.engu siður en frændi minn, þótt hann héldi um stýristaumana, en ekki ég. Ég var kominn út i miðja á, áður en ég vissi af, og naut þess að finna árstrauminn leika um fætur mér. — Faröu í land, kallaöi frændi minn. Hann er á leiðinni niður. Ekki þótti mér fýsilegt að veröa i vegi fyrir honum, verðlaunagripnum, svo ég flýtti mér sem mest ég mátti að landi. Fór ég það meira á fjórum fót- um en tveimur. Rétt i þann mynd, er ég náði bakkanum, heyrði e'g hrópin i Gunnari. — Sfðu 'ann. Þarna stekkur hann. — Ég hafði kastað mér áfram sið- asta spölinn og var þvi á hálfgerðum fjórum fótum við bakkann. Ég hafði þvi engin önnur ráð, en að kikja á milli fóta mér á þessa merkilegu skepnu. Eins og allir vita, sér maður alla hluti i öðru ljósi, þegar maður stendur hálfgert á haus, heldur en maður sér þá með þvi að standa jafnt I báða fæt- ur. Það var storkostleg sjón að sjá hann þarna glitrandi i loftinu, spegil- fagran, baðaðan i sólarljósinu. Það Flutt á bls. S43 539

x

Tíminn Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/301

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.