Morgunblaðið - 05.03.2005, Blaðsíða 48

48 LAUGARDAGUR 5. MARS 2005 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
ÚTFARARSTOFA
KIRKJUGARÐANNA
Vesturhlíð 2 • Fossvogi • Sími 551 1266 • www.utfor.is
REYNSLA • UMHYGGJA • TRAUST
Önnumst alla þætti útfararinnar
Þegar andlát ber að höndum
Arnór L. Pálsson
framkvæmdastjóri
Ísleifur Jónsson
útfararstjóri
Frímann Andrésson
útfararþjónusta
Svafar Magnússon
útfararþjónusta
Hugrún Jónsdóttir
útfararþjónusta
Guðmundur Baldvinsson
útfararþjónusta
Halldór Ólafsson
útfararþjónusta
Ellert Ingason
útfararþjónusta
✝ Haraldur Guð-bergsson fæddist
í Reykjavík 14. nóv-
ember 1949. Hann
lést á hjartadeild
Landspítalans við
Hringbraut 18. febr-
úar síðastliðinn. For-
eldrar hans eru Guð-
berg E. Haraldsson,
f. í 30. september
1927, og Sigurlaug
Júlíusdóttir, f. 11.
september 1918, d.
20. ágúst 1991.
Seinni kona Guð-
bergs er Regína
Birkis. Systkini Haralds eru
Brynjar Pálsson, f. 10. júní 1936,
Kolbrún Jóhannesdóttir, f. 28.
febrúar 1940, og Páll Jóhann Guð-
bergsson, f. 5. október 1953.
Hinn 25. júlí 1970 gekk Harald-
ur að eiga Ingibjörgu Guðbjarts-
dóttur, f. 26. ágúst 1951. Foreldr-
ar hennar eru Guðbjartur S.
Kjartansson, f. 28. október 1912,
d. 25. september 1967, og Val-
gerður Ólafsdóttir, f. 2. nóvember
1929. Börn þeirra Haralds og
Ingibjargar eru: 1) Guðbjartur
Haraldsson, f. 1. maí 1970,
kvæntur Jónu Kolbrúnu Árna-
dóttur, f. 1975, og eiga þau tvær
dætur, Sigurlaugu Ingu, f. 1997,
og Gyðu Kolbrúnu, f.
2003. 2) Guðberg
Ellert Haraldsson, f.
27. ágúst 1974, í
sambúð með Auð-
björgu Ósk Guðjóns-
dóttur, f. 1984, og
eiga þau soninn Har-
ald Óla, f. 2004. 3)
Brynhildur Olga
Haraldsdóttir, f. 8.
ágúst 1977, í sambúð
með Eysteini Pétri
Lárussyni, f. 1978,
og eiga þau soninn
Rúnar Inga, f. 2003.
4) Ingi Valur Har-
aldsson, f. 26. mars 1991.
Haraldur lauk námi frá Iðnskól-
anum í Reykjavík og öðlaðist síðar
meistararéttindi bæði í vélvirkjun
og rennismíði. Árið 1972 fluttu
þau Haraldur og Ingibjörg til
Sauðárkróks þar sem þau byggðu
sér framtíðarheimili. Árið 1986
stofnaði Haraldur ásamt félögum
sínum Vélsmiðju Sauðárkróks
ehf. sem hann stýrði frá stofnun.
Haraldur var í stjórn Iðnaðar-
mannafélags Sauðárkróks og var
virkur félagi í Frímúrarareglunni
á Íslandi frá 1977.
Útför Haralds fer fram frá
Sauðárkrókskirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 11.
Við ótímabært andlát Haraldar
hvarflar hugurinn ósjálfrátt norður í
Skagafjörð, í Barmahlíð 4 á Sauðár-
króki þar sem Halli og Inga bjuggu.
Segja má að heimili þeirra hafi verið
miðstöð fjölskyldunnar. Þar voru allir
velkomnir og tekið þannig á móti
fólki að maður fann svo vel hvað mað-
ur var velkominn.
Halli og Inga voru einstaklega
samrýnd og samhent hjón. Börnin
fjögur ávallt í fyrirrúmi og þegar
tengda- og barnabörnin bættust í
hópinn eitt af öðru var ánægjan enn
meiri.
Halli var einstaklega jákvæður og
hreinskiptinn maður, sá ávallt hið já-
kvæða í lífinu og lifði eftir því. Hann
var einstakur heimilisfaðir, vinur og
félagi barna sinna og sinnti þeim
heilshugar. Starf hans hjá Vélsmiðju
Sauðárkróks sem hann stofnaði
ásamt fleirum tók mikinn tíma og
eins starfaði hann mikið með Frímúr-
arareglunni á Sauðárkróki, en það
var alltaf fjölskyldan sem var í fyr-
irrúmi og fyrir hana hafði hann alltaf
tíma.
Það eru forréttindi að hafa fengið
að lifa mörg góð ár með föður þessa
góða manns og vera tekið eins vel af
fjölskyldunni og raunin var, fyrir það
verð ég eilíflega þakklát.
Faðir hans syrgir nú eldri son sinn,
en sagt er að foreldrar eigi ekki að
þurfa að upplifa að börnin þeirra
kveðji á undan. En enginn ræður för
okkar hér nema sá sem öllu ræður og
það verðum við að sætta okkur við.
Við faðir hans trúum því varla að
Halli sé farinn, en huggum okkur við
minningu um góðan og heilsteyptan
mann og að öll eigum við eftir að hitt-
ast þegar okkar tími kemur.
Við kveðjum þig, kæri Halli, og
biðjum góðan guð að styrkja Ingu,
börn, tengda- og barnabörn ykkar.
Regína.
Hann gekk hér um að góðra drengja sið,
gladdi mædda, veitti þreyttum lið.
Þeir fundu best sem voru á vegi hans
vinarþel hins drenglundaða manns.
Þó ævikjörin yrðu máski tvenn,
hann átti sættir jafnt við Guð og menn.
Við komum til að kveðja hann í dag,
sem kvaddi löngu fyrir sólarlag.
Frá manndómsstarfi á miðri þroskabraut,
hann má nú hverfa í jarðarinnar skaut,
sem börnum átti að búa vernd og skjól
er burtu kippt af lífsins sjónarhól.
Við burtför þína er sorgin sár
af söknuði hjörtun blæða.
En horft skal í gegnum tregatár
í tilbeiðslu á Drottin hæða.
Og fela honum um ævi ár
undina dýpstu að græða.
Ég kveð þig, hugann heillar minning blíð
hjartans þakkir fyrir liðna tíð
lifðu sæll á ljóssins friðarströnd,
leiði sjálfur Drottinn þig við hönd.
Við kveðjum þig með tregans þunga tár
sem tryggð og kærleik veittir liðin ár.
Þín fórnarlund var fagurt ævistarf
og frá þér eigum við hinn dýra arf.
(Guðrún Jóh. frá Brautarholti)
Elsku Halli.
Það er ótrúlega erfitt og sárt að
þurfa að kveðja þig svona fljótt.
Það var svo margt sem við fjöl-
skyldan áttum eftir að gera með þér
og verður skrýtið að fara á Krókinn í
heimsókn og hitta þig ekki. Ég er
samt sem áður svo þakklátur fyrir
allar frábæru stundirnar með þér og
hvað þið Inga tókuð mér vel þegar ég
fór að venja komur mínar í Barma-
hlíðina. Það var nú ekki laust við að
einhver kvíði fylgdi því að hitta ykkur
en hann reyndist ástæðulaus og ekki
leið á löngu þar til þið buðuð mér að
flytja inn til ykkar. Ég gleymi samt
aldrei prakkaraglottinu á andlitinu á
þér en það var alltaf jafn stutt í það
og húmorinn.
Ég mun aldrei gleyma hvað við
höfðum gaman af því að skjóta upp
flugeldum á gamlárskvöld og var ým-
islegt brallað í kringum það. Oft var
haft á orði að við hefðum yngst um
mörg ár þegar kom að gamlársdegi.
Eins eru mér minnisstæðar golfferð-
irnar og hefðu þær mátt verða miklu
fleiri. Og það er svo miklu meira sem
fjölskyldan öll átti eftir að gera sam-
an. Þú varst líka alltaf boðinn og bú-
inn að hjálpa öllum og var ómetanleg
hjálp þín þegar við Hilda vorum að
standsetja fyrstu íbúðina okkar.
Þú sást líka alltaf til þess að frysti-
kistan væri stútfull hjá okkur og
þannig varstu, hugsaðir fyrst um
þína nánustu áður en þú hugsaðir um
sjálfan þig, því þú vildir allt fyrir alla
gera.
En minningarnar sem koma upp í
huga mér eru svo miklu fleiri og mun
ég geyma þær í hjarta mínu um
ókomna tíð og er ég ævinlega þakk-
látur fyrir að hafa fengið að kynnast
þér.
Þinn tengdasonur
Eysteinn Pétur.
Elsku tengdapabbi, það voru þung
skref sem stigin voru út af spítalan-
um hinn 18. febrúar eftir að þú hafðir
skilið við okkur. Ég get ekki með
nokkru móti skilið hver tilgangurinn
með sviplegu andláti þínu er, en eitt
er víst að þú hefðir verið stoltur af
fjölskyldunni þinni, sem hefur staðið
þétt saman á þessum erfiðu tímum.
Ég áttaði mig reyndar fljótt á því
þegar ég kom inn í fjölskylduna fyrir
tæpum 13 árum að ég væri að koma
inn í mjög samheldna fjölskyldu og
samheldnari hjón hef ég ekki hitt.
Aldrei var talað um ykkur sitt í hvoru
lagi, það var alltaf Inga og Halli. Það
eru margar minningar sem koma upp
í hugann þegar ég lít til baka, hvort
sem það eru minningar um þig úti á
verönd að grilla eða inni á skrifstofu
að leggja kapal í tölvunni, þá ein-
kennast þessar minningar allar af
gleði, glettni og einlægni sem ávallt
skein úr augum þínum. Já, það er
sárt að sjá á eftir þér, Halli, það var
svo margt sem þú áttir eftir ógert,
allt sem þið Inga áttuð eftir að gera
saman og allt golfið sem átti eftir að
spila og fermingin hjá Inga Val í vor.
Sárast finnst mér þó að litlu barna-
börnin þín fá aldrei að kynnast afa
sínum sem þótti svo vænt um þau.
Litlu krílin sem hafa veitt okkur svo
mikinn stuðning á þessum erfiðu tím-
um, þau hafa með einlægni sinni og
sakleysi gert okkur kleift að brosa í
gegnum tárin og horfa til framtíðar.
Ég vil þakka fyrir þann tíma sem ég
fékk að þekkja þig og ég mun minn-
ast þín með þakklæti og virðingu.
Blessuð sé minning þín.
Elsku Inga mín, missir þinn er
mestur, guð gefi þér og okkur öllum
styrk á þessum erfiðu tímum.
Þín tengdadóttir
Jóna Kolbrún.
Vorið sem ég fermdist á Króknum
fékk fermingarárgangurinn 1950 að
fara til Reykjavíkur í skólaferðalag.
Spenningurinn hjá mér var kannski
meiri en hjá öðrum skólafélögum því
nú átti ég að fá að sjá bróður minn,
Harald, í fyrsta skipti en hann fædd-
ist í vetrarbyrjun.
Ég var stoltur þegar ég sá dreng-
inn, myndarlegan og vel sprækan, í
Rauðagerðinu hjá mömmu og Guð-
bergi. Það var daprara ferðalagið til
Reykjavíkur 55 árum síðar til að
kveðja Harald þar sem hann lá á líkn-
ardeild Landspítalans.
Á unga aldri var Halli eins og vor-
boðinn. Kom á Krókinn í heimsókn til
afa og ömmu, var í sveit í Krossanesi
hjá Sigga og Ólöfu og fór ekki suður
fyrr en rétt áður en skólinn var settur
að hausti. Margar ferðirnar fórum við
bræðurnir niður á sandana og tókum
þar nokkrar salibunur. Hann var ekki
hár í loftinu þegar hann fékk að taka í
og hélt vel slóðinni. Enda eignaðist
Halli bróðir bíl um leið og hann fékk
bílpróf og þær voru margar ferðirnar
sem hann skaust norður og var
snöggur á milli staða.
Veiðiskapur var eitt af helstu
áhugamálum Halla en hann var lunk-
inn veiðimaður. Blanda var í uppá-
haldi og best þótti okkur ef hún var
mórauð og aldrei held ég að Halli hafi
komið tómhentur úr slíkri ferð því
oftar en ekki var kvótinn fylltur.
Halli fluttist norður á Krók með
Ingu og soninn Guðbjart árið 1972.
Þau ætluðu aðeins að stoppa stutt við,
kannski tvö til þrjú ár. Hann réðst til
okkar á Vélaverkstæði KS, menntað-
ur rennismiður og vélvirki, og árun-
um á Króknum fjölgaði og fjölskyld-
an stækkaði. Hann stofnaði ásamt
fleirum Vélsmiðju Sauðárkróks og
var þar í forsvari. Þangað leituðu
margir með ýmis vandamál sem Har-
aldur leysti góðfúslega því það var
gott að leita til hans. Hann kom að
mörgum félagsmálum á Króknum,
var Frímúrari og vann reglunni vel.
Inga Halla var bróður mínum ein-
stakur lífsförunautur og barnalán
þeirra er mikið. Við á Hólmagrund-
inni sendum Ingu, Inga Val, Bjarti,
Begga, Hildu og Guðbergi föður
Halla og fjölskyldum þeirra innilegar
samúðarkveðjur.
Brynjar.
Elsku Halli minn.
„Einstakur“ er orð
sem notað er þegar lýsa á
því sem engu öðru er líkt,
faðmlagi
eða sólarlagi
eða manni sem veitir ástúð
með brosi eða vinsemd.
„Einstakur“ lýsir fólki
sem stjórnast af rödd síns hjarta
og hefur í huga hjörtu annarra.
„Einstakur“ á við þá
sem eru dáðir og dýrmætir
og hverra skarð verður aldrei fyllt.
„Einstakur“ er orð sem best lýsir þér.
Þetta kvæði Terri Fernandez
finnst mér segja nánast allt sem þarf
að segja um þig. Þú varst einstakur.
Það var sama hvort um var að ræða
fermingu, afmæli, útskrift eða bara
hvað sem var, alltaf varstu tilbúinn að
aðstoða okkur í fjölskyldunni.
Þú varst mér í raun miklu meira en
bara mágur. Þú varst mér eins og
besti bróðir og traustur vinur. Þú
skilur eftir þig djúpt skarð sem seint
eða aldrei verður fyllt. En minningin
um þig lifir í hugum okkar sem eftir
erum.
Hafðu þökk fyrir allt og allt.
Þín mágkona
Herdís.
Mér fannst ég hafa þekkt Harald
löngu áður en ég hitti hann fyrst.
Herdís mágkona hans hafði sagt mér
svo margar góðar sögur af honum og
systur sinni Ingu. Það var ljóst að
þessi hjón, Inga og Halli, voru mið-
punktur stórfjölskyldu og bjuggu yfir
takmarkalausri gestrisni og enda-
lausri umhyggju í garð gesta sinna.
Herdís sagði sögur af Halla sem gæti
gert allt og færi létt með það.
Fljótlega eftir að við Herdís fórum
að stinga saman nefjum naut ég
þeirra forréttinda að kynnast fólkinu
hennar á ættarmóti Þóru, móður-
ömmu þeirra systra, sem haldið var
að Stóru-Gröf í Skagafirði. Það fór
ekkert á milli mála að Haraldur var
aðal driffjöðrin í þeirri samkomu,
hvort heldur var að reisa tjaldbúðir
eða stýra grillveislu.
Haraldur var alltaf tilbúinn að
sinna gestum sínum, hvort heldur
þurfti að gera við lúinn fararskjóta
eða standa fyrir veislu. Það var alltaf
veisla hjá þeim Ingu og Halla og mik-
ill skóli að fá að vera í nálægð þeirra.
Haraldur var einstaklega sterkur
og lifandi persónuleiki, opinn og já-
kvæður með fæturna á jörðinni. Þann
stutta tíma sem ég þekkti hann fór
ekki á milli mála að hann var einstak-
ur heimilsfaðir og mikill félagi barna
sinna og þeirra maka. Og afahlut-
verkið fór honum vel.
Hvers vegna hann er kallaður frá
okkur svona skyndilega og svona
óundirbúið í miðju dagsverki eigum
við engin svör við. Staðreyndin er svo
grimm og okkur öllum svo þung.
Stórfjölskyldan stendur eftir hnípin í
djúpri sorg.
Ég þakka þér, Haraldur, frábæra
viðkynningu þann alltof stutta tíma
sem okkar leiðir lágu saman.
Ég votta Ingu og öllu þeirra fólki
mína dýpstu samúð.
Guð veri með ykkur öllum.
Friðrik Rúnar Guðmundsson.
Þú horfinn ert héðan og hulinn sýn,
því himnanna útverðir kalla,
á móti þér dýrðin drottins skín.
Í dulheimi sæluvist bíður þín,
um aldur og eilífð alla.
(Haraldur Jónsson.)
Elsku afi, hjartans þakkir fyrir alla
þína ást og umhyggju. Við munum
ætíð minnast þín með hjálp foreldra
okkar og biðjum góðan guð að passa
þig.
Sigurlaug Inga, Gyða Kolbrún,
Rúnar Ingi og Haraldur Óli.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
(V. Briem.)
Ágæti félagi og vinur. Á slíkri
stund sem þessari streyma minning-
ar fram, minningar um góð kynni og
einlæga vináttu . Við vorum ung hjón
á Króknum, þið Inga ung hjón að
sunnan, sem áttuð ættir að rekja í
Skagafjörð. Þið ákváðuð að kanna
nýjar slóðir, flytja norður, og vera
kannski í tvö ár. Árin liðu og hér hafið
þið lifað og starfað, alið upp ykkar
börn líkt og við og nú hefur okkar vin-
skapur varað í rúm 30 ár, vináttan
hefur færst yfir á næstu kynslóð og
krakkarnir okkar sem fluttir eru suð-
ur halda góðu sambandi. Svo
skemmtilega vildi til að við eignuð-
umst okkar fyrstu barnabörn á sama
tíma, stelpur, sem bera sama nafnið,
er tengist okkur ömmunum.
Það er gott fyrir svo lítið samfélag
eins og hér að hafa átt slíkan dreng
sem þig, sem hafðir áhuga á störfum
fólks og lést þér annt um velferð um-
hverfisins. Þú varst einstaklega
hjálpsamur og greiðvikinn, góður
fagmaður hvort heldur var í renni-
smíði eða vélsmíði, hafðir mikla þol-
inmæði, vannst störf þín af vand-
virkni og ekki síst leystir þú oft verk
af hendi sem öðrum reyndust erfið.
Við minnumst skemmtilegra sam-
verustunda, ekki síst í félagsstörfum
og ferðalögum þeim tengdum. Ungur
gekkst þú í Frímúrararegluna og var
sá félagsskapur þér mikils virði. Þar
varst þú virkur félagi, vannst þar
mjög svo óeigingjarnt starf, sem
seint verður fullþakkað.
Við vorum oft í daglegum sam-
skiptum sem meðal annars tengdust
vinnu í fyrirtækjum okkar. Það var
alltaf gott að sjá þitt hressilega andlit
í dyragættinni og drekka með þér
kaffibolla, þá birti til í erli dagsins.
Við minnumst þín með spaugsyrði á
vör, við alla aldurshópa, alltaf stutt í
HARALDUR
GUÐBERGSSON