Morgunblaðið - 27.12.2005, Side 24

24 ÞRIÐJUDAGUR 27. DESEMBER 2005 MORGUNBLAÐIÐ
UMRÆÐAN
GARÐABÆR er útivistarbær,
göngubær og nátt-
úrubær. Hingað sæk-
ir fólk sem vill búa í
borg en njóta þess
frelsis sem víðáttan
veitir og nálægðin við
náttúruna. Ég hef
starfað að umhverf-
ismálum fyrir Sjálf-
stæðisflokkinn í
Garðabæ um árabil
auk þess sem ég hef
notið hér útivistar allt
frá barnæsku. Í
Garðabæ hefur verið
staðið vel að útivist-
armálum, en lengi getur gott
batnað.
Að hafa sýn, að eiga sér draum,
að óska sér. Öll þessi orð hef ég
notað þegar ég ræði um framtíð
tveggja góðra vina minna. Þessir
vinir mín hugsa ekkert um sýnir,
drauma eða óskir. Þeir eru að-
allega uppteknir af því að gera
fólkinu sínu til hæfis. Þeir fagna
mér ávallt eins og stórhöfðingja
og skynja alltaf líðan mína. Ef ég
er leið eða döpur leggjast þeir hjá
mér og sýna umhyggju með nær-
veru sinni. Þeir samgleðjast mér
af einlægni og orð eru óþörf.
Ef enginn nennir með mér út að
ganga eru þeir alltaf meira en til-
búnir. En þegar við förum út
göngum við saman í bandi enda
kunna þeir ekki umferðarreglur.
Stundum stelumst við upp í Heið-
mörk, upp fyrir Búrfellsgjá, og
þar fá þeir að leika lausum hala,
hlaupa og ólmast. Ég finn að þær
stundir eru þeim ómetanlegar.
Þegar við göngum um í Garða-
bæ er ég alltaf með vasana fulla af
gráum plastpokum. Plastpokana
nota ég til að taka upp af götunni
það sem þeir skilja við sig. Það er
því gleðiefni hve ruslafötum hefur
fjölgað í bænum.
Ég verð afskaplega sár fyrir
hönd vina minna þegar fullorðið
fólk hreytir í þá ónotum eða kallar
þá ónöfnum bara fyrir
að vera það sem þeir
eru.
Þessir vinir eru
hundarnir mínir sem
skipa sinn virðing-
arsess í fjölskyldunni
og hafa auðgað líf
okkar allra frá þeim
degi sem við fengum
þá.
Þegar ég fékk þann
eldri fyrir fimm árum
hafði ég aldrei ímynd-
að mér hvað það er
neikvætt í samfélag-
inu að vera hundaeigandi. Öll
þessi boð og bönn. Til að geta átt
hund án afskipta annarra þarf að
búa í bæjarfélagi sem leyfir
hundahald eins og Garðabær gerir
og búa í einbýlishúsi. Þess vegna
eru margir hundaeigendur í
Garðabæ.
Við hundaeigendur í Garðabæ
eigum að sameinast um að efla
hér jákvæða hundamenningu. Það
gerum við með því að vera aldrei
með hunda okkar lausa innan bæj-
ar, þótt þeir kunni góða siði og
hlýði innkalli. Hirðum alltaf upp
eftir hundana (þeir geta það ekki
sjálfir). Girðum lóðirnar svo hund-
arnir fari ekki yfir á nágrannalóð-
irnar. Verum jákvæð og tillitssöm
við aðra. Þá verða aðrir það við
okkur.
Tvennt þarf bæjarfélagið að
gera til að bæta aðstöðu hundaeig-
enda. Nauðsynlegt er að fjölga
ruslafötum og bjóða hundaeig-
endum upp á opið svæði þar sem
hægt er að fara í gönguferðir með
hundinn lausan. Þá er ég ekki að
tala um lítil afgirt svæði sem
breytast fljótlega í forarsvað. Á
opnu göngusvæði ætti að vera
möguleiki að fara í hátt í tveggja
klukkustunda gönguferð án þess
að vera með hnút í maga yfir því
að hafa hundinn lausan.
Hestamenn hafa byggt yfir að-
stöðu sína í Garðabæ og lagðir
hafa verið frábærir reiðvegir sem
liggja frá Garðabæ í gegnum
Heiðmörkina og upp fyrir Kald-
ársel. Þetta segir okkur að hesta-
menn eiga sér góða og öfluga tals-
menn. En það er einmitt það sem
við hundaeigendur þurfum að eiga
til að gæta hagsmuna okkar. Því
miður heyrum við oftar og oftar
um bæjarfélög sem banna hunda í
miðbæjum sínum. Nýlegt dæmi
má nefna frá nágrannasveit-
arfélaginu Hafnarfirði.
Ágætu hundaeigendur, til að ná
árangri þurfum við öflugan og já-
kvæðan talsmann og hann tel ég
mig vera. Ég óska efir stuðningi
ykkar í 5. sæti á lista sjálfstæð-
ismanna í Garðabæ. Eflum já-
kvætt viðhorf til hundanna okkar
og sköpum í Garðabæ hundamenn-
ingu til fyrirmyndar og eft-
irbreytni.
Til að ræða málefni hunda býð
ég öllum hundaeigendum í Garða-
bæ í opið hús miðvikudaginn 28.
desember kl. 18:00 í húsnæðinu
beint á móti jólatréssölunni inni á
Garðatorgi. Vonast til að sjá ykk-
ur sem flest. Heitt á könnunni.
Hundamenning
í Garðabæ
Auður Hallgrímsdóttir
fjallar um umhverfismál og
hundahald í Garðabæ ’Því miður heyrum við oftar og oftar um
bæjarfélög sem banna
hunda í miðbæjum
sínum. ‘
Auður Hallgrímsdóttir
Höfundur er frambjóðandi í 5. sæti á
lista Sjálfstæðisflokksins í Garðabæ.
Prófkjör í Garðabæ
ÉG NAUT þeirra forréttinda sem
barn að pabbi var sjómaður. Það
þýddi að þegar áramótin nálguðust
þá kom hann heim með flugelda sem
vegna aldurs hlutu
ekki lengur vottun sem
neyðartæki. Vaxborna
dökkbláa flugelda sem
sprungu með þrem
rauðum stjörnum og
neyðarblys sem lýstu
langt út fyrir garðinn.
Rauðu sólirnar voru
samt skemmtilegastar,
þær lifðu svo lengi. Við
pabbi nutum tals-
verðra vinsælda í garð-
inum á áramótunum,
þá voru flugeldar ein-
göngu seldir hjá Ellingsen og fáir að
skjóta upp.
Þegar unglingsárunum lauk gekk
ég í Hjálparsveit skáta Reykjavík.
Áður hafði félagi þar fengið þá hug-
mynd að selja flugelda til styrktar
sveitinni. Sú hugmynd átti eftir að
vinda upp á sig því flugeldasala er í
dag ein af aðaltekjulindum björg-
unarsveita um allt land.
Umsvifin hafa aukist, flugeldarnir
hafa stækkað og björgunarsveit-
unum hefur fjölgað. Þær gegna mik-
ilvægu hlutverki, ekki bara með því
að vera til taks á neyðarstundum
heldur skila þær af sér félagslega og
andlega sterkum einstaklingum út í
þjóðfélagið.
Björgunarsveitir
vinna sín störf í hljóði.
Áður en haldið er til
leitar eða björg-
unarstarfa er ekki
spurt hvað aðgerðin
muni kosta eða hvort
tæki munu skemmast.
Sú umræða sem gjarn-
an vaknar í fjölmiðlum
um hvað aðgerðir kosti
og hver eigi að bera
þann kostnað er okkur
ekki að skapi. Fjárafl-
anir okkar byggjast á
framlögum frá almenningi, þau
framlög eru merkt þeim sem þarfn-
ast aðstoðar, sama hvaðan þeir að-
ilar koma eða hvert þeir eru að fara.
Mikil breyting hefur sem betur fer
orðið á umgengni við flugelda gegn-
um tíðina. Öryggistæki eins og gler-
augu, vettlingar og húfur eru algeng
sjón, sérstaklega hjá börnum. Því
miður er þó enn of algengt að þeir
fullorðnu standi hjá án hlífa. Um leið
og ég vil þakka þeim fjölmörgu sem
hafa stutt okkur í gegnum árin með
kaupum á flugeldum vil ég hvetja til
varkárni við meðferð þeirra.
Með kaupum á flugeldum fyrir
áramót styður þú rekstur björg-
unarsveita. Við óskum eftir þínum
stuðningi því án hans væri starf okk-
ar fátæklegra og öryggi landsmanna
minna.
Björgunarstörf byggjast
á framlögum almennings
Haukur Harðarson
fjallar um störf og rekstur
björgunarsveita ’Með kaupum á flug-eldum fyrir áramót
styður þú rekstur björg-
unarsveita. Við óskum
eftir þínum stuðningi
því án hans væri starf
okkar fátæklegra og ör-
yggi landsmanna
minna.‘
Haukur Harðarson
Höfundur er sveitarforingi
Hjálparsveitar skáta Reykjavík.
RÉTT fyrir síðustu jól tók
Kjaradómur þá ákvörðun að
hækka laun æðstu embættismanna
þjóðarinnar frá og með 1. janúar
2006. Samkvæmt þeim úrskurði
hækka mánaðarlaun forseta Ís-
lands um tæplega 93
þúsund krónur eða
6% og laun forsætis-
ráðherra um 75 þús-
und eða rúm 8%.
Laun annarra ráð-
herra og alþing-
ismanna hækka einn-
ig um 8%. Grunnlaun
alþingismanna verða
þá orðin 500 þúsund
krónur á mánuði. Það
skal tekið sér-
staklega fram að
fyrrgreind laun eru
lágmarkslaun, því
þessum launum til
viðbótar koma ýmsar
aðrar greiðslur, bíla-
peningar o.fl. Það
kæmi mér ekki á
óvart að jafnaðarlaun
alþingismanna og
ráðherra með hinum
og þessum auka-
sporslum og bitling-
um séu nær 700 þús-
und krónum á
mánuði. Þessar miklu
hækkanir á eigin
launum telur meiri-
hluti alþingismanna
vera sjálfsagðar og
eðlilegar en þegar
verkalýðsfélögin fara
fram á að hækka 105
þúsund króna mán-
aðarlaun verkafólks
um nokkur prósent tryllist meiri-
hluti alþingismanna og fullyrðir að
slík hækkun komi til með að setja
efnahag þjóðarinnar á hvolf.
118% hækkun
Í ársbyrjun 1999 voru lægstu
laun verkafólks 65.713 kr. á mán-
uði. Þá voru laun alþingismanna
228.204 kr. á mánuði. Hinn 1. jan-
úar 2006 verða mánaðarlaun
verkafólks 108.000 kr. og hafa þá
hækkað um rúmlega 65% á þess-
um 7 árum. Hins vegar verða laun
alþingismanna 1. janúar 2006
497.471 kr. og hafa þá á sama
tíma hækkað um 118%.
Þessu til viðbótar hefur skatt-
byrði þyngst á fólki með lágu
launin en lést að sama skapi á
þeim sem hærri launin hafa. Þess
vegna skilar launahækkunin sér
ekki til láglaunafólksins sem
kjarabót í þeim mæli sem pró-
sentuhækkunin segir til um.
Hefðu laun verkafólks fengið
sömu hækkun og þingmannalaunin
fengu væru þau allra lægstu nú í
byrjun árs 2006 143.254 kr.
Þegar rætt er um kaup og kjör
þá megum við ekki
gleyma ríkistryggðum
lífeyri sem bæði al-
þingismenn og æðstu
embættismenn þjóð-
arinnar hafa tryggt
sér. Lífeyrir verka-
fólks er hins vegar lít-
ill og þar að auki háð-
ur verðsveiflum á
verðbréfamörkuðum.
Munurinn á kaupi og
kjörum þessara hópa
er því að öllu leyti
óeðlilega mikill og al-
þingismönnum til
skammar.
Lágmarkslaun
Svona til viðmið-
unar þá er talið að
einstaklingur þurfi að
hafa um 167 þúsund
krónur í mánaðarlaun
til þess að geta lifað
eðlilegu lífi á Íslandi í
dag. Með öðrum orð-
um, lægstu launataxt-
ar verkafólks þurfa að
hækka um 50% til
þess að geta talist líf-
vænlegir. Því skyldi
verkafólk sætta sig
við minni launahækk-
anir en mörkuð stefna
alþingismanna gerir
ráð fyrir og þeir sjálf-
ir fái? Hvers vegna er
þess ávallt krafist að lægstu laun-
in hækki minnst? Er það virkilega
svo, að meirihluti alþingismanna
telji að hækka eigi laun embættis-
og alþingismanna umfram þau
laun sem greidd eru í fram-
leiðslugreinum þjóðfélagsins? Ætl-
ið þið þarna á Alþingi að halda
áfram að hlaða undir afturendann
á ykkur sjálfum án tillits til þeirra
afleiðinga sem það hefur? Ég full-
yrði að ef þið haldið svona áfram
og breytið ekki stefnu ykkar í
launamálum þá verðið það þið sem
hvolfið þjóðarskútunni.
Kaup og kjör
Sigurður T. Sigurðsson
fjallar um launamál og dóm
Kjaradóms um laun æðstu
embættismanna
Sigurður T. Sigurðsson
’Er það virki-lega svo, að
meirihluti al-
þingismanna
telji að hækka
eigi laun emb-
ættis- og alþing-
ismanna um-
fram þau laun
sem greidd eru í
framleiðslu-
greinum þjóð-
félagsins?‘
Höfundur er fyrrv. formaður
Verkalýðsfélagsins Hlífar.
BRÉF TIL BLAÐSINS
Morgunblaðið Kringlunni 1 103 Reykjavík  Bréf til blaðsins | mbl.is
BÖRN sem koma í grunnskólana í
dag, 6 ára gömul, hafa verið í leik-
skólum frá 1 til 2 ára aldri og eru
þar af leiðandi með reynslu í að
vinna í hóp.
Þau koma eftirvæntingarfull í skól-
ann og finnst þau vera „orðin stór“.
Þá byrja vonbrigðin, kröfurnar litlar,
og því miður endist það til 12 ára ald-
urs. Þetta er mikil tímasóun og virð-
ingarleysi við getu barna á þessum
aldri.
Á þessum árum eiga þau að læra
rétt vinnubrögð og „skólinn“ á að
kenna þeim það. Á þessum árum eiga
þau að læra íslenska málfræði og
kunna hana 12 ára. Því betur sem
þeim hefur verið kennd málfræði í
eigin tungumáli, því betur gengur
þeim að læra önnur mál.
Ef þessi ár eru vel nýtt til kennslu í
öllum grunnfögum og kennd eru öguð
vinnubrögð, þá verður næsti
áfangi léttari og börn geta byrjað í
menntaskóla 14–15 ára og lokið stúd-
entsprófi 18–19 ára og fengið að vera
sín 4 ár í menntaskóla.
HELGA BRYNJÓLFSDÓTTIR
TULINIUS,
píanókennari.
Af hverju ekki að byrja
grunnskólann 5 ára?
Frá Helgu Brynjólfsdóttur Tulinius:
Fáðu úrslitin
send í símann þinn
smáauglýsingar
mbl.is