Tíminn - 16.05.1972, Blaðsíða 11

Tíminn - 16.05.1972, Blaðsíða 11
1 I í . 1 Þriðjudagur. 16. maí. 1972 TÍMINN 11 UJgefandh Franudkttarfiökfcurinn ¦ipramkwm^ajtWrií: Krisffán B«n*dlkf*S6n; ftitstjótan ÞéraifirtH.x ¦¦: Þárarinsson |áW> Andrés Kffsfíánss&n; Sw H«)9«st>tv tndrtöt 6. Þorsteinsson og TómasKs-rJ«Ott, AQQtyílftQZsliárl: Stein- íriírtur Gislason. RHsfjórnars^ifstotur ) €<Jdt):>»ÚSÍttU,: SÍm«r 1«200 — 183Q&. Skrifstofyr EJankastrœfi 7. — AfsretSsiusFröi. 10333. Augiýsinaawmj 19523,. ASrar sk r|f stof y r siml T83O0, Áskríffafflíald kr, ÍL2$,0u'¦¦:¦:&. roánutti innanlanrf*. í raUsa?j>l«: kr. )SJto éMiktlk. — fiUSaþrent h.f. (Offset) Viö Eftir eldhúsdaginn Sjaldan hefur komið i ljós greinilegri stefnu- munur hjá stjórn og stjórnarandstöðu en i eld- húsdagsumræðunum, sem lauk i gærkvöldi. Þær umræður sýndu annars vegar hina djörfu og alhliða umbrotastefnu, sem núverandi stjórn fylgir, en hinsvegar neikvætt andóf og tækifærisstefnu stjórnarandstöðunnar. Þótt ekki séu nema tiu mánuðir siðan núver- andi rikisstjórn kom til valda, er árangurinn þegar orðinn glæsilegur. Þjóðareining hefur náðst um þá stefnu núverandi stjórnarflokka fyrir þingkosningarnar að færa fiskveiðilög- söguna út i 50 milur ekki siðar en 1. september 1972 og að segja upp landhelgissamningunum við Breta og Vestur-Þjóðverja. Verulegar horf- ur eru á, að uppsögn samninganna tryggi, að bráðabirgðasamkomulag náist við Breta og Þjóðverja um takmarkaðar undanþágur i tak- markaðan tima. Vinnufriður hefur verið tryggður til tveggja ára i stað árlegra stór- verkfalla áður. Kaup láglaunafólks hefur verið sérstaklega hækkað og ellilaun og örorkubætur hækkuð verulega. Lög verða sett um aukinn stuðning við námsfólk, sem hefur erfiðasta að- stöðu. Búið er að tryggja endurnýjun togara- flotans og dreifingu hinna nýju togara milli út- gerðarstaða, svo að þeir treysti jafnvægi i byggð landsins. Framlög til verklegra fram- kvæmda hafa verið stóraukin, einkum þó til framkvæmda i strjálbýlinu. Grundvöllur hefur verið lagður að þvi, með stofnun framkvæmda- ráðs, að vinnuafl og fjármagn verið nýtt á sem skynsamlegastan hátt. Þannig mætti lengi áfram telja. En hvert er svo framlag stjórnarandstöðunnar? öðrum þræði er framlag hennar fólgið i nöldri um það, að framkvæmdirnar séu alltof miklar, fjárlögin séu of há og framkvæmda- áætlunin of há. Þetta er eðlileg afstaða ihalds- flokks eins og Sjálfstæðisflokksins, en sýnir undirlægjuhátt foringja Alþýðuflokksins, að fylgja honum i þessu eins og öðru. En eðlilegt framhald af þessu væri, að stjórnarandstaðan kæmi með lækkunartillögur. En sliku er ekki að heilsa. 1 staðinn hafa stjórnarandstöðu- flokkarnir flutt margar hækkunartillögur og stutt allar tillögur um slikt efni. Svipuð hefur afstaða þeirra verið i skattamálunum og verðlagsmálunum. Þannig hafa þeir deilt á nýju skattalögin, en siðan staðið að hækkun, bæði á fasteignagjöldum og útsvari, og heimt- að miklu meiri hækkun á t.d. heitu vatni, raf- magni og fasteignagjöldum en leyft hefur ver- ið. Framkoma þeirra hefur verið eins tæki- færissinnuð og mótsagnakennd og framast er hægt að hugsa sér. Rikisstjórnin hefur tvimælalaust sterka mál- ef nalega aðstöðu nú i þinglokin. Þar ber að visu á einn skugga, þar sem er hrollvekjan eða verðhækkanirnar, sem var frestað á verð- stöðvunartimabilinu. En sú alda er senn liðin hjá og hefur orðið minni en ella vegna verð- lagsráðstafana rikisstjórnarinnar. Þ.Þ. Agúst Þorvaldsson alþingismaður: Hver er framleiðslu- emingm UM FATTer nú meira rætt i heiminum en hungur milljona manna. Tiilnr um fjölda þeirra, sem velta, eru raunar ekki taldar i milljónum heldur milljöröum, og áhyggjur fara vaxandi yfir því, aö tala hinna sveltandi jarðarbúa aukist hratt á komandi árum, þvi að ört gangi á gæði jarðarinnar og stór matarbúr eins og höf, stöðuvötn og ár, þar sem veiddar hafa verið milljónir tonna af fiski, séu að verða svo eitruð, að fiskurinn drepist eða verði óætur. Ráðstefnur um þetta vanda- mál eru haldnar, þar sem vis- indamenn og stjórnmálamenn reyna að finna úrræði, en slikar ráðstefnur hafa hingað til litinu annan árangur borið en þann að auglýsa ráðaleysi þeirra, sem um málið fjalla. EN A SAMA tima og islend- ingar heyra um þessi vand- ræði og áhyggjur margra þjóða, þá er það ein höfuðiðja að minnsta kosti eins af stjórnmálaforingjum hér, for- manns Alþýðuflokksins, Gylfa Þ. Gislasonar, að tala og rita um þá ógn og skelfingu, sem þjóðinni standi af |ivi, að hér séu of margir bændur og að framleiðsla þeirra sé bæði of mikil og alltof dýr. Hann hefur að undanförnu skrifað all- mikið i blað sitt, Alþýðublaðið, um þessi mál. Þar eru bændur taldir vera of margir og fram- leiðslueiningarnar of litlar. Þar er talið, að framleiðslan byggist of mikið á innfluttu kjarnfóðri. Nú var þessi flokksforingi ráðherra samfleytt f 15 ár, og þegar hann fór úr ráðherra- stóli á s.I. ári, þá hafði bænd- um á tslandi fækkað i hans ráðherratið um 1000, svo að hann getur státað af góðum árangri, en þó þykir honum of hægt hafa gengið á þessu sviði og auðséð,að honiim þykja hugsjónir sfnar á þessum vett- vangi ekki hafa rætzt með nógum hraða þótt sjötti hver liómli hafi orðið að yfirgefa eignir og oðul. Nú er auðséð, að hinn fyrr- verandi ráðherra býst við stöðnun á þessu sviði, þegar komin er til valda rikisstjórn. sem hefur Iýst yfir þvf, ao hún vilji bæta kjör bænda, og eru þegar eftir stuttan valdaferil hennar farin að sjást þess merki, að hún vill efla bænda- stéttina og cfna þannig loforð sin. VARLA verður um það deilt, að tslendingar búa við velmegun, og á hinn mikli og dýrmæti sjávarafli, sem aðrar þjóðir kaupa fyrir síhækkandi verð, þar meginhlut að lifs- gæðagnótt og gæfu okkar, en landbúnaðurinn á þar einnig drýgri hlut i, en margir virð- ast vilja vita um. tslenzka lambakjötið og islenzka kúamjólkin og vörur úr henni eru sjálfsagt ein- hverjar ómenguðustu vörur af eiturefnum þeim, sem svo mjög spilla nú viða nátt- úiniini. A slikri kjarnafæðu lifir þjóðin, og samkvæmt alþjóðlegum skýrslum um meðalævilengd manna eru tslendingar með hæstan meðalaldur. Ekki er vafi á þvi, að nóg og holl fæða á stór- an þátt i þeim glæsilega árangri. EN LANDBtlNAÐUR á tslandi hefur meira hlutverki að gegna en að brauðfæða •þjóðina að verulegu leyti. Landbúnaðurinn veitir einnig mikla og góða atvinnu mörgu fólki, og miklu fleirar en við hann sjálfan vinnur. Agúst Þorvaldsson Hér hefur risið upp veru- legur iðnaður úr landbúnaðar framleiðslu, svo sem ullar- og skinniðnaður, kjötiðnaður, mjólkuriðnaður og svo margs- konar þjónustuiðnaður við landbúnaðinn sjálfan, eins og áburðarframleiðsla, hey- köggla- og heymjölsfram- leiðsla, vélaviðgerðir, flutn- ingaþjónusta og margt fleira. Þá er hér veruleg garðyrkja og ylrækt i gróðurhúsum, þar sem matjurtir og blóm eru ræktuð i islenzkri mold við yl úr iðrum tslands. Tugir þúsunda' manna lifa þannig beint og óbeint af land- búnaði og spara þjóðinni milljarða króna árlega, sem hún þyrfti til að geta keypt þetta allt frá útlöndum. EN ÚR þvl að þetta er svona, af hverju er þá allt þetta pólitiska moldrok og rif- rildi i garð bænda og landbún- aðar? Astæðurnar eru aðal- lega tvær. Hin fyrri er sú, að þeir sem fyrir slfku standa eru að reyna að sá tortryggni og öfund I garð bænda og þeirra, sem þá styðja, til að ná með þeim hætti fylgi þeirra, sem f þéttbýli búa, sér til pólitiskrar fylgisaukningar og hin siðari er hreinn þekkingarskortur á starfi bænda. Hér á landi er auðvitað, eins og hvarvetn. a annarsstaðar, við marga erfiðleika að striða I landbúnaði frá hendi náttúrunnar. AUar þjóðir verða að búa við slikt og taka ýmsar byrðar af áföllum á þvi sviði á herðar allra sinna þegna. Hér verður einnig, eins og viðar þekkist, að flytja ár- lega úr landi nokkurn afgang landbúnaðarvara með upp- bótiim úr rikissjóöi, sem er hreinn gróði, mioao við að flytja þyrfti inn vegna þess að ekki væri nóg framleitt. OFT ER talað um, að kjarn- fóðurinnflutningurinn sé of mikill og skaðlegur, þvi að hans vegna verði mjólkur- og kjötframleiðsla of mikil, og sioan verði að flytja út afurðir fyrir of lítið verð. Hér er venjulega um ýkjur einar að ræða. An kjarnfóðurs fram- leiða engar þróaðar landbún- aðarþjóðir nijólk, kjöt, flesk eða egg. tslendingar geta það auðvitað ekki fremur en aðrir, og að framleiða árlega nákvæmlega það, sem þjóðin þarf, og ekkert þar fram yfir, g^etur enginn, hversu n- akvæmaráætlanir og skipulag, sem menn hefðu. FORMADUR Alþýðuflokks- ins talar mikið um það i grein- Gylfa? um siiiiini, að gefið sé með út- fluttum landbúnaðarafurðum, og birtir um það tölur, hvað hér kosti að framleiða hvert kllo þessara vara og hvað fyrir þær fáist erlendis. Þannig fær hann auðvitað samanburð, sem hentar honum vel á pappirnum, en hann getur ekki um það i þess um skýrslum sinum, að hér er' um.að ræða einskonar afgang, i mesta lagi 10% af fram- leiðslu okkar þegar vel árar. Verður áreiðanlega miklu minna I ár, vegna þess að bú- stofni landsmanna hefur fækkað á undangengnum harðindaárum. En hagfræðiprófessorinn Gylfi Þ. Gislason getur ekki um það, að fleira er flutt út frá tslandi með allríflegri með- gjöf en landbúnaðarafurðir. Hvað hefur kostað uppeldi og ca 20 ára nám þeirra mörgu menntamanna, sem flytjast úr landi og koma ekki aftur? Hvað er sú meðgjöf mikil, sem þjóðin greiðir þannig árlega? llaini gerir einnig mikið úr þvi, að framleiðslu-einingin sé of litil hér i okkar buskap, og ef hún stækki, þá geti vörur- nar hækkað i verði. Ekki skal um þetta dæmt hér, en varla á hann við það, að bændur geti enn bætt við vinnutima sinn, þegaraðrar stéttir hafa fengið hann styttan. AF ÞVt að haskólaprófess orinn og fyrrverandi mennta- málaráðherrann er flestum kunnugri i skólakerfinu, þá er engin goðgá að spyrja hann, hvort lionuin þyki þá ekki Hka framleiðslueiningin i skóla- kerfinu helzt til lltil, þar sem professorar eru sagðir hafa einnar klukkustundar kennsluskyldu á viku. Gæti ekki verið ástæða til þess fyrir islenzka skattgreið- endur at athuga það, ekki síður en framleiösiueiningar I landbúnaði og útflutningsupp- bætur á landbúnaðarafurð- um? Þeir menn, sem vegna góðra hæfileika og mikillar menntunar ættu að geta verið leiðsögumenn þjóðar sinnar, mega ekki rofna úr tengslum við þær stéttir þjóðfélagsins, sem bera mestan hita og þunga af velmegun þeirri, sem við höfum náð. Fram- leiðslan til lands og sjávar er undirstaðan. Bændur og þeirra búskapur er þar cinii mikilvægasti hlekkurinn. Landbúnaðinn og bændur, dreifða um allt landið, verður þjóðin að liafa, ef hún á að eina landið ein áfrain og halda gæðum þess I horfi. Þótt slikt kosti fé, þá skilar það sér aitur á margfaldan hátt og þannig,að ekki verður metið þvi að þar við liggur lif þjóðar- innar, hér eftir sem hingað til. ÞAÐ mun aldrei úr gildi falla, sem örn Arnarson skáld sagði i eftirfarandi Ijóðlinum: ,,l svip þeirra seintekna bóndans, hins sagnfáa verkamanns og sjómannsins svarakalda býr saga og framtlð vors lands." Störf þessara manna eru hornsteinar þeirra háu sala, sem valdhafar og lærðra manna stéttir hafa látiö reisa til að þeir fái þar notið hefðar sinnar. Þeir, sem þar eiga skjól sitt og athvarf, ættu að styðja og virða vel bændur og búalið, sjómenn og verka- menn. ÞRIÐJUDAGSGREININ

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.