Fréttablaðið - 10.11.2006, Side 68

Samgöngumálin eru eitt af stóru málunum sem íbúar þessa kjör-
dæmis horfast nú í augu við. Suð-
vesturkjördæmi hefur verið afskipt
hvað fjárveitingar varð-
ar til brýnna fram-
kvæmda í vegamálum
og er óskiljanlegt hvern-
ig þau mál hafa þróast,
nú á tímum jarðganga-
gerðar víða um land.
Mér er spurn: Hvað hafa
þingmenn þessa kjör-
dæmis verið að gera í
þessum málaflokki?
Ég sé fyrir mér sam-
gönguáætlun fyrir kjör-
dæmið í tíu liðum og ég
mun beita mér af alefli fyrir því að
þeim verði hrint í framkvæmd á
næstu fjórum til sex árum, fái ég til
þess tækifæri. Öll verkefnin eru
mjög brýn og þola ekki bið.
Arnarnesvegur verði lagður frá
Reykjanesbraut að Breiðholts-
braut. Þessi vegur mun leysa
umferðarvandræði fólks sem á leið
til eða frá efri byggðum Kópavogs.
Vegurinn mun einnig létta mjög á
umferð frá Hafnarfirði, Kópavogi
og Garðabæ sem leið á í Salahverfi,
í efri byggðir Kópavogs sem og í
Breiðholt, Norðlingaholt og Hádeg-
ismóa í Reykjavík.
Mislæg gatnamót á mótum Arn-
arnesvegar og Reykjanesbrautar
sem greiða munu leiðir til og frá
Kópavogi, Garðabæ og einnig Hafn-
arfirði um Reykjanesbraut. Mislæg
gatnamót á mótum Vífilsstaðaveg-
ar og Reykjanesbrautar þjóna sama
tilgangi fyrir Garðbæinga og Hafn-
firðinga og mislæg gatnamót á
mótum Reykjanesbrautar við
Kaplakrika munu losa um hnútinn
þar. Þá eru mislæg gatnamót á
mótum Reykjanesbrautar við
Bústaðaveg einnig nauðsynleg til
þess að greiða leiðina frá Hafnar-
firði, um Garðabæ og Kópavog til
Reykjavíkur.
En það þarf að taka til hendinni
víðar í samgöngumálum í kjör-
dæminu. Ég tel mjög brýnt að ráð-
ast í byggingu mislægra
gatnamóta á mótum
Hafnarfjarðarvegar,
Reykjavíkurvegar,
Fjarðarhrauns og Álfta-
nesvegar. Einnig er
nauðsynlegt að endur-
byggja Álftanesveg þar
sem bæði er að vegurinn
er illa undirbyggður og
um leið hættulegur.
Einnig er breikkun
Kringlumýrarbrautar
um eina akrein í hvora
átt frá Nýbýlavegi að Bústaðavegi
nauðsynleg til þess að greiða fyrir
umferð.
Ég tel einnig nauðsynlegt að ráð-
ast í að tvöfalda vestasta hluta
Nýbýlavegar ásamt byggingu
hringtorga við Auðbrekku og Dal-
brekku. Loks ber einnig brýna nauð-
syn til að tvöfalda Vesturlandsveg
frá Skararhólsbraut, í gegnum Mos-
fellsbæ að Þingvallavegi. Ég tel
ekki þörf á að tvöfalda þennan veg
lengra til norðurs vegna fyrirhug-
aðrar Sundabrautar.
Þetta eru allt mjög brýnar fram-
kvæmdir sem munu greiða stór-
lega fyrir umferð í kjördæminu og
stuðla um leið að auknu umferðar-
öryggi.
Nú er mál til komið að taka til
hendinni. Við þurfum kraft í kjör-
dæmið.
Höfundur er framkvæmdastjóri
Slysavarnarfélagsins Landsbjarg-
ar og óskar eftir 4. sæti í prófkjöri
Sjálfstæðisflokksins í Suðvestur-
kjördæmi.
Samgöngubætur
sem ekki þola bið
Valgerður Sverrisdóttir tjáir sig í gær í Fréttablaðinu um
hengingardóminn yfir Saddam
Hússein, fyrrverandi einræðis-
herra í Írak.
Hún segist telja að Hússein
verði að sæta ábyrgð á gjörðum
sínum, hann hafi látið drepa
marga og beitt þjóð sína harðræði
og svo framvegis. Úrskurðurinn
sé lögmætur, segir ráðherra. Og
„okkar lögsaga“ nái ekki yfir
annað en Ísland. Valgerður virð-
ist telja skyldu sína að verja líf-
látsúrskurðinn. Kannski sem full-
trúi „viljugrar“ þjóðar?
Formáli utanríkisráðherra
Íslendinga er athyglisverður: „Þó
að íslensk stjórnvöld hafi alltaf
haft efasemdir um beitingu
dauðarefsinga, þá ...“
Efasemdir?
Dauðarefsing var endanlega
numin úr íslenskum lögum árið
1928.
Íslend-
ingar hafa
undirritað
og lögfest
mannrétt-
indasátt-
mála Evr-
ópu. Í 13.
viðauka
hans, sem
alþingi
sam-
þykkti
haustið 2003, eru tekin af öll tví-
mæli um dauðarefsingu – hún er
óheimil, fyrir hvaða afbrot sem
vera skal.
Hér er því ekki um neinar
„efasemdir“ að ræða. Að lands-
lögum og samkvæmt lögfestum
alþjóðasamningum eru íslensk
stjórnvöld andstæð hverskonar
dauðarefsingu.
Það verður Valgerður Sverris-
dóttir að hafa dug í sér til að segja
– heima og heiman.
Höfundur er alþingismaður fyrir
Samfylkinguna
„Efasemdir“ um
dauðarefsingu?
Um þessar mundir er verið að ganga frá starfs- og fjárhags-
áætlun fyrir leikskólasvið og
menntasvið Reykjavíkur. Áætlun-
in er leiðarvísir að því hvernig
skólamálum skuli hagað í borginni
næstu tíu árin. Skemmst er frá að
segja að hún verður bara orðin
tóm ef kennarar eru ekki hafðir
með í ráðum og áhugi þeirra virkj-
aður.
Mikilvægt er að marka skýra
framtíðarsýn í menntamálum með
áherslu á aukið lýðræði og enn
frekari möguleika íbúanna til þátt-
töku og áhrifa. Virkt lýðræði felur
í sér að stjórnvöld hlusta af athygli
þegar þegnarnir tala; einstakling-
ar, félaga- og hagsmunasamtök.
Breyttir tímar kalla á nýja stjórn-
unarhætti. Fólk lætur ekki bjóða
sér að fá tilskipanir að ofan sem
það hefur ekki átt þátt í að móta og
skilur jafnvel ekki tilganginn
með.
Eftir að
grunnskól-
inn flutti
frá ríki til
sveitarfé-
laga urðu
skólamál
stærsta
verkefnið
sem þau
fást við.
Það þarf
öflugan hóp
fólks til að
vinna að skólaumbótum ef þær
eiga að ná fram að ganga. Til að
menntastefna Reykjavíkur verði
annað og meira en orðin tóm þarf
ennfremur góða leiðtoga til að
stýra framkvæmd hennar. Leið-
toga sem virkja aðra með sér til að
bæta umhverfið og takast á við
breytingar.
Yfirmarkmið starfsáætlunar-
innar er þetta: „Að börnum í borg-
inni líði vel, fari stöðugt fram og
öðlist uppeldi og menntun fyrir líf
og starf.“ Þetta er markmið sem
fólk getur sammælst um en ríkja
þarf sátt um aðgerðirnar sem eiga
að hrinda markmiðinu í fram-
kvæmd. Kennarar hafa gagnrýnt
núverandi stefnu í skólamálum
fyrir stóra galla á framkvæmd
hugmyndarinnar um skóla án
aðgreiningar og einstaklingsmið-
að nám. Þessum athugasemdum
ber að fagna og nota þær í stefnu-
mótunarvinnunni sem nú er í
gangi. Til þess að hin nýja áætlun
njóti trausts og tiltrúar kennara
þurfa þeir að tilheyra henni, finna
að þeim er treyst til framkvæmda
og þeim sýnd sanngirni og virð-
ing. Menntastefnan þarf að vekja
með þeim stolt og vilja til að vera
með, hugsa gagnrýnið um starfið
og koma með hugmyndir. Með
kennara sem fulla þátttakendur í
stefnumótun og síðar framkvæmd
stefnunnar verður hún að raun-
veruleika. Ella ekki. Mistökin við
framkvæmd stefnunnar um skóla
án aðgreiningar og einstaklings-
miðað nám má ekki endurtaka.
Höfundur er formaður Kennarafé-
lags Reykjavíkur.
Án samvinnu – engar umbætur
Mikið hefur verið rætt um inn-flytjendamál í fjölmiðlunum
um þessar mundir. Sumir telja
straum erlendra verkamanna frá
EES löndum vera ógn við íslensku
þjóðina, og aðrir segja að inn-
flytjendur séu nauðsynlegt vinnu-
afl í núverandi efnahagsaðstæðum
á Íslandi. Mér finnst nauðsynlegt
að skoða málin vel og finna hver er
kjarni þess sem skiptir máli í
alvöru, í staðinn fyrir að byrja að
æpa: „stöðvum útlendinga!“
Að mínu mati verður
að skoða tvö atriði í
þessu samhengi: Í fyrsta
lagi hvort fjölgun
erlendra verkamanna sé
of mikil og hröð. Í öðru
lagi hvað þjóðin eigi að
gera til þess að byggja
upp framtíðarsamfélag
með innflytjendum.
Varðandi fyrsta atrið-
ið langar mig til að
minna Íslendinga á eitt
grundvallaratriði, sem
virðist gleymast í umræðunni
þessa daga. Frjálst flæði launa-
fólks innan EES byggir á hug-
myndum um hinn
frjálsan markað. Hug-
myndafræði EES samn-
ingsins felur í sér að
markaðurinn stýri flæði
fólks á milli landa.
Erlent vinnuafl sækir
hingað á meðan eftir-
spurn er eftir því á
vinnumarkaði en um
leið og eftirspurnin
hættir stöðvast flæðið.
Erlendir verkamenn
flytjast til Íslands á
meðan nóga vinnu er að fá. Stór-
iðju- og byggingaiðnaðurinn
þarfnast erlendu verkamannanna
til að halda verkefnum sínum
áfram. Það er íslenska þjóðin sem
stýrir þróun atvinnulífsins græðir
vel á henni. Það er því ekki rétt að
hugsa eins og að útlendingar þjóti
til Íslands og krefjist vinnu. Ef
þjóðin vill minnka straums erlends
vinnuafls hingað til lands þarf hún
að hægja á framþróun atvinnulífs-
ins svo að hingað hætti að streyma
fólk. Þessar ákvarðanir eru í hönd-
um Íslendinga sjálfra en ekki
útlendinga.
Varðandi seinna atriðið, má
spyrja íslensku þjóðina hvað hún
hyggst gera í innflytjendamálum.
Á íslenskt samfélag að halda áfram
á sömu leið og það hefur gert und-
anfarið ár? Ég held að óhætt sé að
segja að engin skýr stefna hafi
verið mótuð hingað til. Þó það sé
vissulega gagnrýnisvert getur
leynst í því tækifæri. Hægt er að
fara þá leiðir sem ég tel mjög mik-
ilvægar þ.e. annars vegar að vinna
með innflytjendum sjálfum, og í
öðru lagi að líta á málefni innflytj-
enda í þverpólitísku ljósi enda
varða þau alla landsmenn hvort
sem þeir eru af íslenskum eða
erlendum uppruna óháð flokks-
pólitík.
Höfundur er prestur innflytjenda.
Hver ber ábyrgð á hverju í innflytjendamálum?
Miele ryksugur
á einstöku tilboðsverði
Tilboð:
Kr. 15.990
Fáanlegir fylgihlutir t.d.:
AFSLÁTTUR
35%