Fréttablaðið - 30.11.2006, Qupperneq 38

Hannes Hólmsteinn Gissurar-son spyr í Fréttablaðsgrein
10. nóvember síðastliðinn hvort
Rousseau sé kominn í stað Marx í
stjórnmál samtímans, rómantíker-
inn í stað efnishyggjumannsins.
Báðir fá þeir Rousseau og Marx
slæma einkunn hjá háskólapróf-
essornum þótt hann virðist kunna
betur á bókhaldið en tilfinningarn-
ar og eigi þar af leiðandi auðveld-
ara með að skilja efnishyggju-
manninn Marx.
Hannesi Hólmsteini er nokkur
vorkunn. Við lifum á tíma græð-
ginnar. Öll andmæli heita öfund,
öll gagnrýni heitir að vera á móti!
Annnað hvort sem kommúnisti
eða sem rómantíker. Þess vegna
vísan í Rousseau og Marx. Sá
hópur fólks sem vill andæfa lífi í
græðgi hefur í dag „rangt fyrir
sér“. Þetta er samkvæmt boðend-
um fagnaðarerindis óheftrar
frjálshyggju „röng lífsskoðun“.
Getur lífsskoðun nokkurn tímann
verið „röng“? Þegar allt kemur til
alls snýst málið um hvernig lífi
við viljum lifa. Um einmitt það
snýst lífsskoðunin. Gryfjan sem
frjálshyggjumenn falla í er sú, að
þeir ganga út frá því að við lifum á
brauði einu saman. Að framfarir
séu eingöngu efnahagslegar. Að
lífshamingju sé aðeins hægt að
mæla í gulli. Ef við viljum lifa í
gleði og sæmilegum jöfnuði, vilj-
um gæta fjölskyldu okkar, hafa
tíma fyrir börnin okkar, þá segja
hinir sókndjörfu forystumenn
græðginnar: Við höfum ekki tíma
fyrir þetta. Á sama hátt og læri-
sveinar Jesú æmtu þegar hann
bað þá að yfirgefa allt og fylgja
honum. En herra, sögðu þeir, við
viljum hlú að foreldrum okkar og
fjölskyldu, við getum ekki yfir-
gefið allt og alla. Þá sagði meistar-
inn: Það er meira virði að boða
fagnaðarerindið, allir sem það
geta eiga að ganga með mér, þeir
sem ekki geta það eru hvort eð er
dauðir. Látum hina dauðu grafa
hina dauðu. Og það er þetta sem
frjálshyggjumenn segja við mál-
svara hófsemi og mannræktar. Við
þá sem vilja fara varlega í nýtingu
auðlinda. Við þá sem vilja ekki
bíða með að sinna öldruð-
um, þangað til lífeyris-
sjóðirnir eru orðnir nógu
stórir. Við þá sem trúa
ekki á sæluríki sem ávallt
kemur seinna. Frjáls-
hyggjumennirnir segja:
Þið eruð á móti öllu. Þið
eruð dauð, þið verðið skil-
in eftir. Látum hina dauðu
grafa hina dauðu.
Fagnaðarerindi dags-
ins er því miður ekki kær-
leikur, jöfnuður og
bræðralag, heldur yfir-
taka á búlgarska síman-
um, Storebrand og Har-
rods. En hitt er í fullu gildi að
aldraðir og sjúkir fá ekkert núna
en mikið seinna. Tökum öll þátt í
sókninni, dönsum í kringum gull-
kálfinn. Hefur einhver heyrt þetta
áður? Er þetta kannski þúsund ára
gömul saga?
Ég segi að hinir dauðu eru
menn peninganna. Hinir dauðu
eru þeir sem ekki sjá lífið í kring-
um sig. Hinir dauðu eru þeir sem
ekki vilja hjúkra þeim sem eru
sjúkir núna. Þeir sem eru aldraðir
núna, fatlaðir núna, þurfandi núna.
Hinir dauðu eru þeir sem ekki
skilja vefnaðinn í samfélaginu.
Skilja ekki mikilvægi hvers og
eins. Enginn þrífst án samfélags,
allir eru einhvern tímann börn, öll
eldumst við og margir verða gaml-
ir. Allir geta lent í vanda. Hver
sem er getur lent í að hús hans
brennur. Allir þurfa að standa
saman þegar vandi steðjar að.
Auðmaður með botnlangakast,
frumkvöðull sem fer á hausinn,
listamaður sem þarf að mennta
sig. Menn njóta hvers annars.
Maður er manns gaman en ekki
þjónn hvers annars. Söngvari,
læknir, íþróttaþjálfari, leiðsögu-
maður, kennari og þannig mætti
áfram telja í samspili þjóðfélags-
ins. Þarf að skýra út samfélag?
Það hefur aldrei verið til auðstétt
án samfélags en oft
samfélag án auðstétt-
ar.
Í fyrrnefndri grein-
ingu Hannesar Hólm-
steins í Fréttablaðinu
bendir hann á að stór
hluti mannkynsins séu
rómantíkerar. Og nið-
urstaða hans er sú að
þessi hópur hafi með
einhverjum hætti
rangt fyrir sér. Hann
tekur sitt uppáhalds
dæmi þar sem eignar-
rétturinn trónir á
toppnum: Það sem
allir eiga saman er eyðilagt (sbr.
t.d. Kárahnjúkar?) en einkaeignin
er í góðu standi að mati Hannesar
Hólmsteins (kvótakerfið?). Ind-
jánar Norður Ameríku eru – sam-
kvæmt greinarskrifinu – visku-
lausir og samviskulausir
eyðingarsinnar.
Hefur einhver velt því fyrir sér
hvers vegna frjálshyggjan er
fátæk af bókmenntum, söngvum,
gleði? Hún er hins vegar rík af
harðmúlaðri, samanbitinni púrít-
anískri vinnuhörku. Lífsgleðin er
vandfundin í hennar ranni. Nema
sú sem er mæld á Gullvoginni.
Öðru máli gegnir um samfélagið.
Takmarkið með því að ganga inn í
samfélag er ekki að hámarka tekj-
ur heldur hámarka lífsgleði og
láta þúsund blóm blómstra. Leyfa
öllum að njóta sín. Félagshyggja
er eins og Óskar Wilde orðaði það:
Einstaklingshyggja fyrir alla.
Frjálshyggja í sinni öfgafullu
mynd er eins konar grámunka-
regla sem vinnur að því dag og
nótt, árið um kring, að kreista
gleðisnauða hámarksnyt úr inn-
fluttu kúakyni. Eins konar Amish-
regla græðginnar þar sem aðeins
ein mælistika er til: Gullvogin.
Aðeins hún skiptir máli í málm-
kenndum heimi Hannesar Hólm-
steins; heimi þar sem enginn
maður deyr og allir eru alltaf
ungir. En hver mun annast Hannes
Hólmstein þegar hann er orðinn
gamall maður? David Friedman?
Eða sjúkraliði á Landspítalanum?
Hvað skyldi Hannes vilja sjálfur
þegar á hólminn er komið?
Höfundur er þingmaður vinstri
grænna.
Hver kemur til með að annast
Hannes Hólmstein?
Stjórnmálaflokkur er félagsskapur fólks
sem sameinast til að
koma fram málum. Til
þess er mótuð stefna og
teknar ákvarðanir um
það hvernig framboð-
um er hagað hvort held-
ur er til embætta innan
flokks eða á opinberum
vettvangi. Sumir líta
öðru vísi á málin og
þannig er þeim feðgin-
um Sverri Hermannssyni og
Margréti dóttur hans farið. Þau
líta á Frjálslynda flokkinn sem
sína einkaeign og að félagar þar
eru eigi að vera sporgöngumenn
og þjónar þeirra.
Ég kom að stofnun Frjáls-
lynda flokksins ásamt ýmsum
vinum mínum og kunningjum.
Við áttum það sameiginlegt að
vera á móti gjafakvótakerfinu
og vildum búa til pólitískan vett-
vang kvótaandstæðinga. Það
endaði með því að Sverrir Her-
mannsson varð formaður flokks-
ins. Þegar leið að alþingiskosn-
ingum fyrir tæpum 8 árum lagði
Sverrir áherslu á það að við
fengjum til liðs við okkur kraft-
mikla menn, eins og hann lýsti
þeim þá, Ellerti B. Schram, Guð-
mundi G. Þórarinssyni og Jóni
Magnússyni. Ítrekað lagði Sverr-
ir áherslu á það hvílíkur fengur
væri í þeim.
Sérkennilegt er að hlusta á
Sverri Hermannsson núna finna
Jóni Magnússyni allt til foráttu
en það á sínar eðlilegu skýringar.
Sverrir og Margrét dóttir hans
eru hrædd við að það sem þau
telja sína einkaeign verði frá
þeim tekið.
Sú ákvörðun mun hafa verið
tekin af helstu forystumönnum
Frjálslynda flokksins í sumar að
Margrét Sverrisdóttir tæki við
sem formaður flokksins af Guð-
jóni Arnari Kristjánssyni ef
flokkurinn færi ekki að sýna
betri stöðu í skoðanakönnunum
en 2-4 %. Þegar ég mætti á fyrsta
fundinn í Frjálslynda flokknum
eftir inngöngu mína í flokkinn
aftur þá tók Margrét Sverris-
dóttir til máls og þakkaði Jóni
Magnússyni fyrir skeleggan
málflutning í málefnum innflytj-
enda og góða frammistöðu í
Kastljósþætti þar sem Jón atti
kappi við Eirík Bergmann.
Á þeim tíma fannst Margréti
málflutningur þeirra Jóns Magn-
ússonar, Magnúsar Þórs Haf-
steinssonar og Guðjóns Arnars
Kristjánssonar vera góður og í
samræmi við stefnu Frjálslynda
flokksins.
Síðan kom skoðanakönnun
þar sem Frjálslyndi flokkurinn
fimmfaldaði fylgi sitt og for-
mannsdraumar Margrétar urðu
að engu. Hún sneri þá
við blaðinu og sagði í
viðtali við Fréttablað-
ið að hún vildi ekki
vera í framboði fyrir
rasistaflokk eða flokk
þar sem sjónarmið
Jóns Magnússonar í
málefnum innflytj-
enda væri stefnan.
Hún hefði raunar
getað sagt stefna þing-
flokksins sem Jón
Magnússon hefur
tekið undir. Það hefði
verið sannleikanum
samkvæmt.
Ef hún taldi skoðanir þing-
flokksins og Jóns vera andstæð-
ar sínum skoðunum af hverju
gerði hún þá ekki alvöru úr mál-
inu og fór. Af hverju að vera með
þessar hótanir og beina því sér-
staklega að manninum sem hún
hafði hælt opinberlega á fundi
fyrir framgöngu í málinu?
Sverri Hermannssyni rann
blóðið til skyldunnar. Dóttirin
var í vanda og einkaeign þeirra,
Frjálslyndi flokkurinn, var ef til
vill að ganga þeim úr greipum
sem gæti m.a. þýtt að Margrét
fengi ekki lengur milljón krónur
í laun á mánuði frá flokknum.
Nú þurfti mikið við. Sverrir
hellti úr sér gífuryrðum í Frétta-
blaðinu og í þættinum Silfri Egils
og sparaði ekki stóru orðin gagn-
vart Jóni Magnússyni, Magnúsi
Þór Hafsteinssyni og Guðjóni
Arnari Kristjánssyni.
Sverrir og Margrét eru í
stríði við forustu Frjálslynda
flokksins. Margrét ætlar sér að
verða formaður með góðu eða
illu og Sverrir sparar engin fúk-
yrði til að koma því í kring.
Sennilega hafa kvótaeigendur
ekki fengið traustari bandamenn
en Sverri Hermannsson og Mar-
gréti dóttur hans en ég mun víkja
að því síðar. Varla hefur Guðjón
Arnar Kristjánsson, sá ágæti
maður, unnið eins mikið óþurft-
arverk gagnvart málsstaðnum
eins og að bera pólitíska umrenn-
inginn Sverri Hermannsson á
bakinu inn á Alþingi Íslendinga
úthrópaðan fyrir spillingu og
nýrekinn frá Landsbanka Íslands
með skömm.
Höfundur kom að stofnun
Frjálslynda flokksins.
Flokkur í einkaeign?
Sú ákvörðun mun hafa verið
tekin af helstu forustumönn-
um Frjálslynda flokksins í
sumar að Margrét Sverris-
dóttir tæki við sem formaður
flokksins af Guðjóni Arnari
Kristjánssyni ef flokkurinn
færi ekki að sýna betri stöðu í
skoðanakönnunum en 2-4 %.
Fagnaðarerindi dagsins er því
miður ekki kærleikur, jöfnuður
og bræðralag, heldur yfirtaka
á búlgarska símanum, Store-
brand og Harrods.
Stefán skrifar á
www.stebbifr.blog.is
R
V
62
20
Postulín sem gleður – Pillivuyt
Ný
sen
din
g!
Sko
ðið
úrv
alið
í ve
rslu
n
okk
ar a
ð R
étta
rhá
lsi 2
Einstök hönnun
Mikið úrval
Frábær ending