Fréttablaðið - 31.12.2006, Side 66

Scorsese er bestur þegar hann fetar
glæpabrautina og skilar af sér frábærum krimma þar sem
Jack Nicholson fer fyrir firnasterkum leikhópi.
Magnþrungin mynd um örlög þeirra sem
voru um borð í fjórðu flugvélinni sem notuð var við
hryðjuverkin 9. september.
Ekki bara besta Bond-mynd síðustu
áratuga heldur einfaldlega hörkufín spennumynd. Daniel
Craig er frábær Bond.
Fyndasta mynd síðustu ára ef ekki áratuga.
Grínið er groddalegt og smekklaust en öðlast magnaða vigt
þar sem undir öllu kraumar baneitruð samfélagsádeila.
Falleg og tilfinningarík mynd frá Almodovar
sem nýtur sín best þegar hann segir sögur af konum. Ekki
hans besta verk en ber samt af flestu sem rataði í íslensk
kvikmyndahús á árinu.
Philip Seymour Hoffman er frábær leikari og
er alltaf góður en hér er hann algjöru toppformi og gerir
Truman Capote dásamleg skil í áhugaverðri og þéttri sögu
sem rígheldur.
Afskaplega
áferðarfögur og vel leikin mynd um nornaveiðar
McCarthys sem kallast skemmtilega á við samtímann.
Lobbýismi, sú fyrirlit-
lega iðja sem mun steypa mannkyninu í glötun, er tekin í
gegn í frábærri ádeilu.
Firnasterkur ástralskur spaghettí-
vestri. Flottar tökur og sterkur leikur gefa viðbjóð
myndarinnar ljóðræna fegurð.
Þetta er ekki góð mynd samkvæmt hefð-
bundnum mælistikum. Illa leikin og klisjukennd en þannig
eiga hryllingsmyndir að vera. Besti hrollur ársins og
viðbjóðslegasta mynd sem ratað hefur í almennar sýningar
árum saman.
B
íóárið byrjaði, venju
samkvæmt ágæt-
lega, með þeim
myndum sem kepptu
hvað harðast um
Óskarsverðlaunin í
helstu flokkum. Brokeback Mount-
ain, Capote, Munich og Good Night
and Good Luck.
Sumarmyndirnar þetta árið
ollu ákveðnum vonbrigðum þar
sem tvö krosstré brugðust alger-
lega en The Da Vinci Code og The
Pirates of The Carribean: Dead
Man´s Chest stóðu engan veginn
undir væntingum. Báðar mynd-
irnar voru þvældar og á köflum
beinlínis leiðinlegar en það kom
þó ekki að sök í miðasölunni þar
sem þær möluðu báðar aðstand-
endum sínum gull.
Sumarið hefur undanfarin ár
verið blómatími ofurhetjanna þar
sem Spiderman og Batman hafa
verið að gera það ákaflega gott.
Báðir þessir kappar voru fjarri
góðu gamni í ár þannig að gamli
góði Superman átti sviðið. Super-
man Returns er góðra gjalda verð
og Bryan Singer tókst með ágæt-
um að blása lífi í staðnaðan stál-
manninn þó myndin hafi engan
veginn náð þeim hæðum sem Spid-
erman og Batman hafa gert.
Allt glæddist þetta með haust-
inu þar sem tvær kvikmyndahá-
tíðir, Iceland Film Festival og
Reykjavik International Film
Festival, settu skemmtilegan svip
á haustmánuðina en á báðum
hátíðum var boðið upp á kræsing-
ar úr öllum heimshornum. Þá er
ekki hægt að tala um annað en
góðæri þegar kemur að íslenskum
kvikmyndum og stærstu tíðindi
bíóársins hér heima eru tvímæla-
laust glæsilegur árangur Mýrar-
innar eftir Baltasar Kormák sem
er orðin aðsóknarmesta íslenska
myndin frá upphafi og sú mynd
sem dró flesta í bíó á Íslandi þetta
árið en þegar þetta er skrifað hafa
yfir 80 þúsund manns séð hana í
kvikmyndahúsi.
Börn í leikstjórn Ragnars
Bragasonar fékk öllu minni aðsókn
er var ausin lofi gagnrýnenda og
er eina íslenska myndin sem
kemst hér á blað yfir 10 bestu
myndir ársins. Íslenska bíóárinu
lauk svo með frumsýningu glæpa-
myndarinnar Köld slóð í vikunni.
Þrjár skemmtilegustu, bestu og
eftirminnilegustu myndir ársins
200g hrúguðust svo í bíó undir lok
árs en það má segja að Martin
Scorsese, Borat og James Bond
hafi rifið bíóstemninguna upp úr
ákveðinni ládeyðu enda má með
sanni segja um þessar myndir að
ef þú ætlar aðeins að sjá þrjár
myndir í bíó á árinu þá eru það
The Departed, Borat og Casino
Royale. Scorsese segir hressilega
glæpasögu í The Departed með
miklum tilþrifum og frábærum
leikurum. Borat er einfaldlega
fyndasta mynd ársins og Daniel
Craig er sigurvegari ársins en
með frammistöðu sinni í Casino
Royale kæfði hann allar efasemda-
raddir um að hann væri ekki rétti
maðurinn til að leika njósnara
hennar hátignar.
Árinu bjargað á endasprettinum
Bíóárið 2006 var í meðallagi gott og þó nokkur fjöldi prýðilegra mynda hafi ratað í íslensk kvikmyndahús einkennist árið ef til
vill fyrst og fremst af því að þegar frá líður eru óvenju fáar myndir eftirminnilegar og stórmyndir sem miklar vonir voru bundn-
ar við brugðust. Kvikmyndagagnrýnendur Fréttablaðsins hafa tekið saman sína lista yfir tíu bestu myndir ársins og þar ber mynd-
ir á borð við Borat, The Departed og Casino Royale einna hæst. Allt myndir sem voru frumsýndar á seinni hluta ársins.
Martin Scorsese er í fantaformi og
snýr aftur til þess umhverfis sem hann þekkir best;
spilltar löggur, klókir glæpaforingjar og vel útfærður
söguþráður. Ekki besta mynd leikstjórans en stendur upp
úr á árinu sem segir sitthvað um Martin Scorsese.
Óskarinn, já takk.
Joaqhin Phoenix umbreytist í Johnny
Cash í þessari vel útfærðu mynd um skrautlegt upphaf á
glæstum ferli sveitasöngvarans. Reese Witherspoon er frá-
bær í hlutverki June Carter.
James Bond snýr aftur og Daniel
Craig stígur vart feilspor í hlutverki James Bond og fær
mann til að bíða spenntan eftir næsta leik.
Myndin bregður upp dökkri mynd af
olíuviðskiptum stórveldanna þar sem virðing fyrir
mannslífum er engin.
Snilldarlegt plott kemur myndinni í
hæstu hæðir. Ekki skemmir fyrir að valinn maður er í
hverju rúmi þótt Clive Owen og Jodie Foster skyggi á
aðra.
Bryan Singer tekst nánast hið
ómöglega, að koma stálmanninum aftur upp á lappirnar.
Myndin hefur vissulega sína galla en í heild
varpar hún góðu ljósi á hvernig hefndarþorstinn getur
farið með mannskepnuna.
Mynd sem fór framhjá
alltof mörgum. Bruce Willis og Josh Hartnett fara fyrir
fríðum leikhópi og söguþráðurinn kemur flestum í opna
skjöldu.
Helen Mirren sýnir sannkallaðan
stjörnuleik. Myndin er bæði fyndin og dramatísk í senn.
Kvikmynd Ragnars Bragasonar og Vesturports
verðskuldar þetta „heiðurssæti“ en Börn varpar einstöku ljósi
á líf þeirra sem minna mega sín. Leiksigrar í hverju horni.
Gífurlega sterk frumraun og gerð af stöku list-
fengi; hæglát á yfirborðinu en keyrð áfram af þungri undir-
öldu. Philip Seymour Hoffman er óaðfinnanlegur í titilhlut-
verkinu.
Hrollvekjandi í raunsæi sínu og á köflum
yfirþyrmandi. Mynd sem leitar á mann lengi.
Hvernig á að gera kvikmynd eftir bók sem ekki er hægt að
kvikmynda? Einmitt svona. Enn ein fjöðrin í hatt Michael
Winterbottoms þar sem gengið á bak við 24Hour Party
People, með Steve Coogan í fararbroddi, leiðir hesta sína
saman á ný.
Saga, leikur og umgjörð leggjast á eitt og skapa
eftirminnilega mynd um laskaðar manneskjur. Á pari við
það besta sem kemur utan frá.
Almodovar í essinu sínu og dregur það besta
fram hjá Penelopé Cruz sem hefur sjaldan eða aldrei verið
betri.
George Clooney
hefur sannað sig sem mun betri leikstjóri en leikari og slær
varla feilnótu í frábærri mynd um aðkallandi efni.
Fyndnasta mynd síðari tíma, hárbeitt og
afhjúpandi satíra.
Innan við þrítugt sannar
Jason Reitman sig sem föðurbetrung og einn efnilegasta
leikstjóra Hollywood. Aaron Eckhart er í senn sjarmerandi
og ógeðfelldur í þessari snjöllu mynd.
Ken Loach
staðfestir enn og aftur að hann er einn áreiðanlegasti
kvikmyndagerðarmaður sinna tíma.
Lars Von Trier leyfir
galgopanum í sér að rasa út í meinfyndinni mynd þar sem
Benedikt Erlingsson fer á kostum.