Morgunblaðið - 11.04.2006, Síða 42

42 ÞRIÐJUDAGUR 11. APRÍL 2006 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
Það fá engin orð
því lýst hvernig mér
leið þegar ég fékk
fréttirnar um að stór-
vinur minn Pétur
Ben. væri látinn langt
um aldur fram. Þegar maður hugs-
ar til baka þá sér maður allar góðu
minningarnar sem aldrei munu
gleymast.
Pétur var alveg einstök mann-
eskja og engum líkur. Ég kynntist
honum fyrir 16 árum þegar við
lentum saman í bekk í Hjallaskóla
og svo byrjaði ég að æfa fótbolta
með honum í Breiðablik, þetta var
bara byrjunin á frábærri vináttu.
Svo liðu árin og myndaðist góður
vinakjarni sem ennþá stendur
sterkum stoðum í dag. Hann var
mikið kvennagull og reyndum við
vinirnir að halda í við hann en með
misjöfnum árangri.
Í fótboltanum gekk okkur vel og
eru margar frábærar minningar
þar að finna. Foreldrar Péturs,
Benni og Guðrún, eltu liðið hvert á
land sem er og létu vel í sér heyra.
Á þessum tímum byrjaði Pétur að
sýna leiðtogahæfileika sína og var
fljótlega gerður að fyrirliða. Lét
okkur heyra það og stappaði í okk-
ur stálinu. „Setjum okkur í gírinn,
strákar.“
Okkar bestu minningar úr bolt-
anum komu sumarið 2000 þegar við
unnum bikarinn og Íslandsmótið.
Pétur gekk fyrir hópnum og var
stoltur af liðinu sínu þegar hann
tók við titlinum og reisti hann á
loft.
Pétur var vinur vina sinna og var
virkilega traustur. Hann gerði nán-
ast hvað sem var fyrir þá. Hann var
alltaf til í að hjálpa þeim sem
þurftu á því að halda og vildi láta
gott af sér leiða. Þess vegna var
hann áberandi í alls konar sjálf-
boðastörfum og nefndum úti um all-
an bæ. Hann var frábær fyrirmynd
fyrir strákana sem hann þjálfaði og
var metnaðarfullur þjálfari. Hann
var virkilega stoltur af fjölskyld-
unni sinni og kærustu. Hann Pétur
var búinn að finna ástina í lífinu
sínu og hamingjan skein af honum
þegar hann talaði um hana.
Péturs á eftir að verða sárt sakn-
að af öllum þeim sem hlotnaðist sá
heiður að þekkja hann. Minning-
arnar um hann munu aldrei gleym-
ast. Hugur minn er hjá Sirrý og
fjölskyldu Péturs og þau fá mína
innilegustu samúðarkveðju.
Ég mun aldrei gleyma þér, kæri
vinur.
Þinn vinur,
Sigurjón (Siggi).
Pétur, elsku engillinn okkar. Nú
ertu farinn alltof snemma til guðs.
Það er svo erfitt að trúa því, ekki
Pétur. Fallegi strákurinn með
brúnu augun, svo yndislegur og
ljúfur. Guð hefur elskað þig svo
mikið og þurft á þér að halda. Enda
varst þú engum líkur. Þú vildir öll-
um svo vel og alltaf tilbúinn að
leggja þitt af mörkum.
Hér hjá okkur lifir svo gim-
steinninn þinn, hún Sirrý, sem þú
komst auga á í Eyjum 2002 og
tókst ekki augun af eftir það, enda
ást við fyrstu sýn. Þið voruð svo
ástfangin og alltaf svo glöð og
ánægð. Ljómuðuð af ást þegar þið
voruð saman.
Þú varst svo einlægur, elsku eng-
illinn, svo sætt þegar þú hvíslaðir
að okkur hvað þér þætti vænt um
okkur allar. Elsku Pétur, við erum
svo þakklátar fyrir að hafa fengið
að kynnast þér. Þú gerðir okkur að
betri manneskjum, snertir okkur
allar með ljúfmennsku þinni. Nú
PÉTUR
BENEDIKTSSON
✝ Pétur Bene-diktsson fæddist
á fæðingardeild
Landspítalans 12.
júlí 1984. Hann lést
hinn 27. mars síðast-
liðinn og var útför
hans gerð frá Digra-
neskirkju 5. apríl.
eigum við alltaf eftir
að hugsa „hvað hefði
Pétur viljað?“ og eitt
er víst að þú hefðir
viljað að við héldum
utan um ástina þína
gegnum súrt og sætt
og stæðum með henni
í gegnum lífið sem
framundan er á með-
an þú vakir yfir henni
frá himnum.
Við sendum alla
englana okkar til að
fylgja þér til himna
og sjá til þess að inn-
koman inn í himnaríki verði sú fal-
legasta. Allt á eftir að ljóma þar
þegar þú kemur, enda hér á ferð-
inni fallegasti engillinn á himnum.
Elsku Benni, Guðrún, Vignir,
Sindri og Birta, þið eigið samúð
okkar allra og guð veri með ykkur í
gegnum þessa erfiðu tíma.
Pétur, við elskum þig allar, að ei-
lífu.
Þínar
Tinna, Guðbjörg og Helga.
Pétur, þjálfarinn minn og vinur,
er dáinn. Í augum mínum er sorg.
Ég sá aldrei sorgina fyrr en núna.
Ég brest stundum í grát þegar ég
hugsa um góðu minningarnar. Þær
streyma um huga minn akkúrat
núna. Ég man hvernig hann stóð á
hliðarlínunni á Goðamótinu á Ak-
ureyri með sinn meistarasvip og
hvatti okkur strákana áfram með
ráðum og dáð. Hann var fyrirmynd
mín, sú allra besta.
Í gær var ég í salnum í Smára-
skóla. Kom þar prestur og talaði
við okkur um Pétur. Valgerður
skólastjórinn okkar var líka með.
Hún sagði okkur frá því þegar Pét-
ur var í Smáraskóla. Hann byrjaði í
skólanum 1994 og útskrifaðist um
vorið 2000. Hann varð strax vinsæll
og hann hefur verið það síðan.
Á fyrstu tónleikunum sem John
Gear (sem er nú tónmenntakennari)
stóð fyrir söng Pétur lagið „Mambo
number 5“ og sló í gegn. En verst
er að ég get ekki heyrt hann syngja
það lag.
Hann var einn besti fótboltamað-
urinn minn og verður það alltaf.
Hann var góður innan vallar og ut-
an. En hann lenti í bílslysi þegar
hann var 16 ára og átti erfitt með
að spila fótbolta. Þá tók hann að sér
að vera þjálfari og gerði það með
stæl. Ef hann hefði lifað lengur þá
hefði hann orðið á heimsmæli-
kvarða í þjálfun leikmanna. Hann
gerði okkur Blika að meisturum
allra tíma finnst mér, já, svo sann-
arlega. Hann var góður vinur
bræðra minna og pabba, einnig
mömmu og að sjálfsögðu vinur
minn. En 27. mars 2006 gerðist sú
hörmung að Pétur Benediktsson dó
22 ára að aldri. Besti þjálfari, leik-
maður, vinur, leiðbeinandi og besta
fyrirmynd mín.
Hvíldu í friði.
Þinn vinur,
Gunnlaugur Hlynur (Gulli).
Við viljum minnast Péturs Bene-
diktssonar, þjálfara 6. flokks karla
hjá Breiðablik. Pétur var heil-
steyptur persónuleiki sem bauð af
sér góðan þokka og sýndi mikinn
þroska og ábyrgð í starfi sínu með
yngri iðkendum Breiðabliks. Hann
hafði yndi af því að vinna með ung-
um iðkendum og var fótbolti hans
líf og yndi.
Þrátt fyrir ungan aldur náði Pét-
ur að halda fullkomu jafnvægi milli
þess að vera þjálfari strákanna
sinna og félagi þeirra. Hann var
meira en bara þjálfari strákanna,
hann var vinur þeirra og lærifaðir
og naut jafnframt óskoraðrar virð-
ingar þeirra.
Sá tími sem við höfum fengið að
starfa með Pétri hefur verið
ánægjulegur. Hann var boðinn og
búinn til að gera allt fyrir alla og
tók virkan þátt með foreldrum í
undirbúningi á alls konar viðburð-
um, mótum og fleiru. Strákarnir í 6.
flokki sakna hans sárt en því sem
hann hefur kennt þeim munu þeir
aldrei gleyma og þannig mun Pétur
lifa áfram í þeim strákum sem hann
þjálfaði.
Við vottum fjölskyldu Péturs,
unnustu og öðrum vinum og að-
standendum okkar dýpstu samúð.
Hvíl í friði.
6. flokkur karla Breiðabliki.
Fréttir af andláti Péturs bárust
til mín til Portúgals þar sem ég var
með knattspyrnumenn í æfingabúð-
um. Þetta hafði mikil áhrif á hópinn
þar sem Pétur var vel þekktur inn-
an knattspyrnuhreyfingarinnar.
Fyrstu kynni mín af Pétri voru
um haustið 1999, þegar ég byrjaði
þjálfun 3. flokks drengja Breiða-
bliks.
Þetta var góður hópur af öflugum
drengjum sem spiluðu af krafti og
með hjartanu.
Fljótlega komu í ljós leiðtoga-
hæfileikar Péturs og útnefning í
fyrirliðastöðuna kom því engum á
óvart, sem hann sinnti með virðingu
og hæfni.
Hann var sterkur varnarmaður
og stjórnaði sínu liði með köllum og
hvatningu enda uppskáru þeir eins
og þeir sáðu, Íslandsbikar og Faxa-
flóameistarar árið 2000.
Við héldum svo hvor í sína áttina,
en ávallt var glatt á hjalla og mikið
rætt þegar við hittumst á förnum
vegi. Þar var auðvitað Liverpool of-
arlega á lista, ástríðan í knatt-
spyrnu og svo fréttir af fjölskyldum
okkar beggja.
Það var fjölskyldu okkar svo
mikið ánægjuefni þegar yngri
drengur okkar hóf knattspyrnuæf-
ingar í haust hjá 6. fl. Breiðabliks
þar sem Pétur var yfirþjálfari
drengjanna. Og ekki stóð á leið-
togahæfileikum þá. Hann sinnti
þjálfuninni með miklum sóma,
barngóður, þolinmóður og miðlaði
vel kunnáttu sinni til drengjanna.
Virðing fyrir Pétri var mikil innan
hópsins. Árangurinn lét heldur ekki
á sér standa frekar en fyrri daginn,
því að liðið var mjög sigursælt und-
ir hans stjórn.
Það er því mikið áfall fyrir
drengina og líka allt félagið að slík-
ur Stór-Bliki og leiðtogi sem var
óspar á krafta sína fyrir félagið
skuli vera farinn, langt um aldur
fram.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka,
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
(V. Briem.)
Elsku Benni, Guðrún, börn og
aðrir aðstandendur. Megi góður
guð styrkja ykkur og leiða í þessari
miklu sorg.
Kristján S.F. Jónsson
og fjölskylda.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi
og gæfa var það öllum, er fengu að
kynnast þér.
(Ingibj. Sig.)
Guð geymi þig, elsku Pétur, og
vaki yfir fjölskyldu þinni.
Marinó, Herdís,
Bragi og Arnar.
Kveðja frá Blikaklúbbnum
Það sló þögn á okkur Blika þegar
þau tíðindi bárust að vinur okkar
og félagi Pétur Benediktsson hefði
fallið frá. Það voru ekki nema
nokkrir dagar liðnir frá því að hann
mætti á fund hjá okkur að ræða
starfið framundan. Einkum voru
það netmálin sem voru honum hug-
leikin og var hann langt kominn á
leið með að koma í loftið nýrri
heimasíðu fyrir stuðningsmenn
Blikaliðsins.
Pétur var ekki bara góður félagi
heldur líka drífandi í því sem hann
tók sér fyrir hendur. Það var ekki
nóg að hann væri af lífi og sál í
starfi félagsins sem þjálfari og leik-
maður heldur var hann einnig góð-
ur penni og skrifaði skemmtilegar
fréttir inn á heimasíðuna um Blika-
liðið. Hann tók einnig myndir og
fylgdist með því sem var skrifað á
netmiðlum annarra félaga um okk-
ur Blika. Þar tók hann oft skemmti-
legar rispur og varði félagið af
hörku. En Pétur hafði ætíð í fyr-
irrúmi kurteisi og virðingu fyrir
knattspyrnunni og andstæðingun-
um.
En dómarinn á himnum flautaði
leikinn allt of snemma af fyrir Pét-
ur og munum við sakna hans sár-
lega enda var Pétur einn af dygg-
ustu stuðningsmönnum félagsins.
Blikaklúbburinn kveður því góðan
félaga með söknuði og sendir
Benna, Guðrúnu, Sirrý og fjölskyld-
unni allri innilegar samúðarkveðjur.
Andrés Pétursson.
Ég hef ekki orð til að lýsa þessu,
Petti minn. Hvíldu í friði, kallinn
minn. Þú varst frábær vinur og fé-
lagi og maður gat alltaf treyst þér.
Þú sem varst alltaf að plana allt
fyrir okkur vinina og hringdir í
okkur og sagðir: „Heyrðu, Ranni,
ég var að spá,“ var þitt helsta orða-
tiltæki þegar þú hringdir.
Við sem erum búnir að vera sam-
an í fótbolta síðan við vorum sex
ára og saman í Smáraskóla síðan
við vorum tíu ára. Ég gleymi aldrei
því sem við gerðum fyrir alla fót-
boltaleiki sem við spiluðum saman í
4. fl. og 3. fl., kassi í kassa og sögð-
um hvor við annan: „Tökum svo á
þessu,“ og við töpuðum ekki leik
þegar við gerðum þetta enda unn-
um við Íslands- og bikarmeistara-
titilinn. Enduðum svo á því að taka
Faxaflóamótið líka, þar sem þú,
Pétur minn, varst alltaf fyrirliðinn
okkar í Breiðabliki.
Við áttum líka frábæra stund
saman þegar við útskrifuðumst sem
stúdentar frá MK í desember 2004.
Þú verður alltaf efstur í hjarta
mínu.
Ég vil votta fjölskyldu Péturs,
Benna, Guðrúnu, Vigni, Sindra,
Birtu, Sirrý minni og vinum og
vandamönnum dýpstu samúð. Megi
Guð almáttugur vera með ykkur.
Þinn vinur
Rannver Sigurjónsson.
Horfinn er á braut góður félagi.
Það er erfitt að trúa því að Pétur
eigi aldrei eftir að veita okkur
ánægju af nærveru sinni aftur. Þeg-
ar við horfum til baka kemur fyrst
upp í hugann hversu vel var hægt
að treysta á Petta. Hann var það
sem er kallað pottþéttur náungi. Ef
Pétur sagðist ætla að mæta eitt-
hvert eða gera eitthvað þá stóð
hann við það. Hann æfði með mörg-
um okkar frá sex ára aldri og því
eru margir í hópnum sem tengdust
honum sterkum tilfinningalegum
böndum. Eftir að Pétur hætti að
æfa var hann enn stór hluti af starfi
flokksins og skrifaði m.a. pistla um
alla leiki og skrifaði fréttir af leikj-
um okkar á netið um leið og þær
bárust. Margir Blikar sem búsettir
eru erlendis kunnu vel að meta það
starf. Hann hafði líka ákveðið að
opna nýja vefsíðu fyrir okkur í
meistaraflokki karla þar sem hann
ætlaði að vera með enn ítarlegri
umfjöllun um okkur. Það var alveg
sama hvort við vorum í sól í Kópa-
vogi eða slagviðri á Húsavík, alltaf
mætti Pétur og stóð með félögum
sínum í gegnum súrt og sætt. Petti
bar alltaf hag Breiðabliks fyrir
brjósti og þótti mjög vænt um fé-
lagið og félagsmenn. Hann þjálfaði
yngri flokkana með afburða árangri
og hefur því haft áhrif á líf tuga ef
ekki hundraða ungra drengja.
Núna erum við staddir á Spáni í
æfingabúðum, ferð sem Pétur hafði
sagt að hann hlakkaði mikið til.
Hann kom með okkur í sömu ferð í
fyrra og finnum við því fyrir mikl-
um söknuði og tómleika að hafa
hann ekki hérna með okkur núna.
Það er engin spurning að í sumar
munum við halda heiðri hans á lofti.
Hann verður í huga okkar allra
þegar við göngum út á völlinn og
þegar við hugsum um Breiðablik
verður hann ávallt efst í huga.
Kæru Benni, Guðrún, Vignir,
Sindri, Birta og Sirrý, megi Guð
vera með ykkur og styrkja ykkur í
sorginni. Hugur okkar allra er hjá
ykkur.
Meistaraflokkur karla
Breiðabliks.
Okkur langar fyrir hönd 5. flokks
Breiðabliks að minnast Péturs og
votta honum virðingu okkar með
nokkrum línum.
Minningarnar um Pétur koma
sterkt í hugann er við hugleiðum
þær stundir sem við áttum með
honum, hann var góður þjálfari og
fótboltinn var hans líf og yndi.
Pétur axlaði mikla ábyrgð þó
ungur væri, þjálfaði bæði 6. og 5.
flokk karla og kom einnig að þjálf-
un í öðrum flokkum.
Við fórum á mörg fótboltamót
saman, m.a. til Vestmannaeyja og á
Akureyri.
Pétur hafði marga kosti, sérstak-
lega var tekið eftir því hvað hann
var kurteis og jákvæður, drengur
góður, hugsaði fyrst og fremst um
aðra umfram sjálfan sig.
Hann átti gríðarlega marga vini
og margir þeirra eiga nú um sárt
að binda.
Nú er hann ekki lengur á meðal
okkar og hann skilur eftir sig stórt
skarð.
Við kveðjum Pétur sem góðan
vin og félaga.
Elsku Benni, Guðrún, Vignir,
Sindri, Birta, Sirrý og fjölskylda,
missir ykkar og sorg er mikil, en
eftir stendur minningin um góðan
dreng og sú minning mun lifa að ei-
lífu. Megi Guð veita ykkur styrk í
sorginni.
Ég fel í forsjá þína,
Guð faðir, sálu mína,
því nú er komin nótt.
Um ljósið lát mig dreyma
og ljúfa engla geyma
öll börnin þín, svo blundi rótt.
(M. Joch.)
5. fl. karla Breiðabliks.
Þegar við fengum fréttirnar að
þín væri saknað datt okkur allt
annað í hug en það sem raunin var.
Minningar um þig, elsku Pétur,
streymdu fram í hugann.
Við eigum aldrei eftir að gleyma
ferðunum sem við fórum í saman
með Smáraskóla. Þó svo að þær
væru kannski ekki þær auðveldustu
vorum við í vinahópnum öll svo náin
og gerðum þessar ferðir ógleyman-
legar.
Manstu þegar við vorum allir
krakkarnir að fara saman í bíó. Við
þurftum nánast að taka heila sæta-
röð frá fyrir okkur af því við ætl-
uðum svo sannarlega að sitja öll
saman og enginn mátti vera út und-
an. En nú er þitt sæti autt og þetta
tómarúm, sem situr eftir í hjörtum
okkar, fyllum við með yndislegum
minningum um góðan vin.
Seint eigum við eftir að gleyma
því þegar við fengum öll að koma
heim til þín á gamlárskvöld. Við
vorum búin að suða í foreldrum
okkar að fá að fara út eftir mið-
nætti og hittast allir krakkarnir.
Þau voru nú ekki sammála okkur í
þeim efnum og tóku Guðrún og
Benni þá til sinna ráða. Buðu öllum
krökkunum að koma eftir miðnætti
heim til ykkar og þar fengum við
pitsu og snakk en auðvitað var þá
aðalmálið að fá að vaka sem lengst.
Þetta var yndislegt kvöld sem við
áttum öll saman.
Við tókum þátt í leikritum og
söngleikjum sem var verið að setja
upp í skólanum. Þar varst þú í ófá
skiptin að syngja og sýna þína
bestu takta. Þú sýndir án efa þína
bestu takta þegar þú söngst lagið
Tears in Heaven eftir Eric Clapton
á Samfés. Við stelpurnar vorum
raddlausar eftir keppnina. Við öskr-
uðum svo mikið og hvöttum þig
þegar þú varst að syngja.
Þú varst eiginlega einn af okkur
stelpunum. Það var oftar en ekki
sem við hringdum í þig þegar eitt-
hvað var að hrjá okkur. Þú varst
alltaf tilbúinn að hlusta og gafst góð
ráð eins og þér einum var lagið.
Margar minningar eigum við um