Morgunblaðið - 11.11.2006, Side 55

MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 11. NÓVEMBER 2006 55
færa ykkur birtu og yl og auðvelda
ykkur að lifa með þyngstu sorginni.
Við vottum fjölskyldunni allri okkar
dýpstu samúð.
Ólafur Jónsson og
Auður Ingimarsdóttir.
Kveðja frá Árbæjarskóla
Það ríkir sorg í Árbæjarskóla.
Góður drengur er fallinn frá og
hans er sárt saknað af nemendum
og starfsfólki skólans. Við sviplegt
fráfall vakna spurningar sem við
fáum aldrei svör við.
Ólafur Sverrir Sölvason hóf nám
við Árbæjarskóla í haust. Hann var
vinsæll og kátur drengur sem naut
sín í skólastarfinu í hópi bekkjar-
félaga. Samheldni og kærleikur
fólks síðustu daga hefur hjálpað
okkur í sorginni sem er ómetanlegt
á slíkum stundum.
Nemendur og starfsfólk
Árbæjarskóla sendir foreldrum
Ólafs Sverris, systrum og öðrum
ástvinum innilegar samúðarkveðj-
ur.
Blessuð sé minning hans.
Skólastjórnendur,
starfsfólk og nemendur
Árbæjarskóla.
Lítill drengur, ljós og fagur,
labbaði inn í kennslustofuna mína
haustið 1999 ásamt 18 öðrum bekkj-
arsystkinum sínum. Þau voru að
ganga sín fyrstu skref í skólagöngu
sinni í Selásskóla. Þessi börn bund-
ust strax miklum vinaböndum og
voru hvort öðru góð og styðjandi.
Ólafur Sverrir var einn af þessum
nemendum. Hann var góður náms-
maður og lærði fljótt að lesa og var
fljótt farinn að skrifa frá eigin
brjósti. Hann hafði frá upphafi
fjörugt ímyndunarafl og átti auð-
velt með að setja sig inn í ævintýri
og sögur. Einkum er mér minnis-
stætt ævintýrið, sem ég sagði börn-
unum, um Þyrnirós. Þá teiknaði Óli
og skrifaði um prinsinn í aðalhlut-
verki, enda bjargaði hann prinsess-
unni. Þannig mun ég geyma minn-
ingu hans í hjarta mér. Þessi fjögur
ár sem ég fékk að njóta samvista
við Ólaf Sverri og bekkjarfélaga
hans, sem umsjónarkennari, verða
mér ætíð minnisstæð.
Elsku Ingibjörg, Sölvi og systur.
Megi almættið veita ykkur styrk í
þeirri miklu sorg sem missir Óla
Sverris er.
Soffía Jóna
Þar sem englarnir syngja sefur þú
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum í trú
á að ljósið bjarta skæra
veki þig með sól að morgni
veki þig með sól að morgni.
Drottinn minn faðir lífsins ljós
lát náð þína skína svo blíða.
Minn styrkur þú ert mín lífsins rós
tak burt minn myrka kvíða.
Þú vekur hann með sól að morgni.
Þú vekur hann með sól að morgni.
Faðir minn láttu lífsins sól
lýsa upp sorgmætt hjarta.
Hjá þér ég finn frið og skjól.
Láttu svo ljósið þitt bjarta
vekja hann með sól að morgni
vekja hann með sól að morgni.
Drottinn minn réttu sorgmæddri sál
svala líknarhönd
og slökk þú hjartans harmabál
slít sundur dauðans bönd.
Svo vaknar hann með sól að morgni.
Svo vaknar hann með sól að morgni.
Farðu í friði vinur minn kær
faðirinn mun þig geyma.
Um aldur og ævi þú verður mér nær
aldrei ég skal þér gleyma.
Svo vöknum við með sól að morgni
svo vöknum við með sól að morgni.
(Bubbi Morthens.)
Innilegar samúðarkveðjur til fjöl-
skyldu, vina og annarra aðstand-
enda.
Hvíldu í friði vinur okkar og fé-
lagi.
Kári Jónasson og
Ólafur Hlynur Guðmarsson,
þjálfarar 4. flokks Fylkis.
Þegar maður er langt í burtu og
heyrir sorglegar fréttir trúir maður
þeim ekki í fyrstu, því að þær
hljóma svo óraunverulega. Það er
ekki fyrr en heim er komið að hægt
er að trúa þeim. Þetta upplifðum
við systkinin þegar við fengum
fréttirnar af andláti Óla. Við trúð-
um þeim ekki í fyrstu. Það var eins
og okkur hefði verið sagt að sólin
hefði horfið af himnum og kæmi
aldrei aftur.
Við höfðum þekkt Óla síðan hann
fæddist, við bjuggum öll í sama
stigahúsi, gengum í sama skóla og í
sama bekk í barnaskóla. Óli var
drengur sem fannst gaman að lifa
lífinu, hann var líka mikill prakkari
og framkvæmdi ýmis uppátæki sem
okkur þótti gaman að. Eitt sinni
fórum við í veiðiferð saman og þeg-
ar við vorum komin að árbakkanum
sagðist Óli ætla að veiða fisk með
berum önglinum og eftir nokkur
köst tókst honum það. Svona lagað
datt Óla einum í hug að gera. Óla
þótti gaman að spila á gítar og
stundum þegar við vorum í heim-
sókn hjá honum spilaði hann lög
fyrir okkur sem hann hafði annað
hvort samið sjálfur eða gripið upp
af Netinu eða einhverjum disk og
þetta gerði hann alltaf með svo
miklum tilþrifum að það var eins og
hann væri staddur á sviði á tón-
leikum. Stundum var Óli bara alveg
eins og sólin, hann var nefnilega
alltaf svo glaður þegar við töluðum
saman að það geislaði af andliti
hans og hári sem var ljóst eins og
sólargeislarnir.
Það er svo undarlegt, finnst manni
þegar maður er ungur,
að sólin skuli hverfa
af himninum
bak við fjarlæg fjöll.
Það er eins og framandi hönd
hafi hrifsað frá manni
leikföng manns.
(Steinn Steinarr.)
Minningin um þig mun lifa í
hjörtum okkar.
Björgvin og Erla Hrönn
Mér finnst það rosalega óraun-
verulegt að hann Óli skuli vera dá-
inn. Hann sem var alltaf brosandi
og glaður og segjandi brandara og
önnur skemmtilegheit. Ég mun allt-
af muna eftir Óla því að hann var
vinur minn frá þriggja ára aldri. Ég
á margar minningar um Óla. Ég
man til dæmis eftir því að þegar við
vorum litlir á leikskóla vorum við
alltaf að leika einhver dýr eða
íþróttaálfinn. Óli átti körfu fulla af
búningum og það var eitt það
skemmtilegasta sem við gerðum að
grúska í henni og finna okkur bún-
inga sem við síðan klæddum okkur
í. Óli átti til dæmis Dalmatíuhunda-
búning sem var í miklu uppáhaldi
hjá okkur báðum. Svo man ég líka
að hann var alltaf vaknaður mjög
snemma um helgar eins og ég, var
oft kominn niður til mín fyrir klukk-
an átta að spyrja hvort ég vildi
leika. Svo byrjuðum við báðir í Sel-
ásskóla. Það var þannig að við vor-
um í eftir-hádegisbekk þannig að
skólinn hjá okkur byrjaði oftast
ekki fyrr en klukkan ellefu. Frá
klukkan átta á morgnana vorum við
í gæslu í Víðiseli þangað til við byrj-
uðum í skólanum. Ein af mínum
skemmtilegri minningum um Óla er
þegar við vorum í 3. bekk og allur
bekkurinn fór að Rauðavatni að
vaða. Þá gerði Óli sér nú bara lítið
fyrir og fór úr öllu nema nærbux-
unum og tók sér góðan sundsprett.
Það var nú ekki vel liðið af kenn-
aranum okkar. Í 4. bekk man ég eft-
ir því að við ætluðum að stofna
svaka njósnafélag og reyna að
njósna eitthvað um fólk. En svo átt-
uðum við okkur á því að það var erf-
iðara en við héldum. Svo eftir 5.
bekk töluðum við minna saman því
að ég flutti í annað hverfi. En ég
hitti hann samt alltaf á fótboltaæf-
ingum og þar töluðum við saman.
Ég man eins og þau hefðu verið í
gær þessi tvö ESSO-mót sem við
fórum á til Akureyrar. Á seinna
ESSO-mótinu okkar voru öllum
gefnar peysur sem á stóð ESSO-
mót Akureyri 2005 og þær voru í al-
veg skærbláum rosalega áberandi
lit. Okkar lið var fyrsta liðið til þess
að fá þessar peysur. Þá fengum við
Óli snilldarhugmynd; við vorum
þeir einu þarna á svæðinu í þessum
áberandi peysum merktum ESSO
mótinu 2005, af hverju þá ekki að
fara og þykjast vera starfsmenn?
Og við gerðum það og fórum að
segja fólki að færa sig til og frá,
ekki standa of nálægt vellinum og
ekki trufla leikmennina. Svo á ein-
um staðnum var fólk að kalla hvatn-
ingarhróp til sona sinna, sem er
auðvitað fullkomlega eðlilegt, en við
Óli löbbuðum upp að þeim og sögð-
um þeim að hafa ekki svona hátt.
Ég held að ég hafi bara aldrei áður
séð fólk með jafn mikinn hneyksl-
unarsvip. Svona var hann Óli, alltaf
tilbúinn í einhver skemmtileg uppá-
tæki eða brandara. Ég mun aldrei
gleyma honum, hann var góður vin-
ur og frábær strákur. Ég vil votta
foreldrum hans og systrum alla
mína samúð.
Steinn Hermann Sigurðarson
(Steini).
Nú hverfur sól í haf
og húmið kemur skjótt.
Ég lofa góðan Guð
sem gefur dag og nótt,
minn vökudag, minn draum og nótt.
Þú vakir faðir vor
ó, vernda börnin þín
svo víð sem veröld er
og vonarstjarnan skín,
ein stjarna hljóð á himni skín.
Lát daga nú í nótt
af nýrri von og trú,
í myrkri hels og harms
og hvar sem gleymist þú,
á jörð sem átt og elskar þú.
Kom, nótt, með náð og frið,
kom nær, minn faðir hár,
og leggðu lyfstein þinn
við lífsins mein og sár,
allt mannsins böl, hvert brot og sár.
(Sigurbjörn Einarsson)
Ég kynntist Óla fyrir 10 árum
þegar við urðum nágrannar í Rey-
kásnum og þeim Steina mínum varð
strax vel til vina. Óli var einstakur
strákur, glaður en oft djúpt þenkj-
andi, sem gaman var að spjalla við
og margar góðar minningar á ég
um þá félagana í leik og alvöru. Óli
tilheyrði fjölskyldu sem var áber-
andi samheldin og sterk og vonandi
verða þeir eiginleikar styrkur nú í
þeim sára harmi að sjá á eftir barni
sínu og bróður. Elsku Sölvi, Ingi-
björg og systurnar, Guð gefi ykkur
styrk til að horfa fram á veg og
byggja tilveruna upp á ný.
Áslaug Björt Guðmundardóttir.
Þegar ég heyrði að vinur minn,
hann Óli, hefði orðið fyrir slysi varð
ég hræddur og hugsaði: „Hann nær
sér“, en sú von varð að engu því
hann lést þann 3. nóvember. Ég á
erfitt með að hugsa til þess að hann
labbi ekki inn um dyrnar heima hjá
mér, þar sem við eyddum mörgum
stundum saman. Síðasta skiptið
sem Óli kom til mín lágum við uppi í
rúmi og horfðum á „Prison Break“ í
tölvunni. Við vorum mjög góðir vin-
ir, vorum saman í Selásskóla frá því
í 4. bekk, sátum saman og bröll-
uðum heilan helling. Við vorum
báðir frekar miklir grallarar og
taldir miklir ærslabelgir. Við æfð-
um saman fótbolta hjá Fylki, og það
voru ófáar ferðirnar sem pabbi Óla,
hann Sölvi, var í för með okkur, það
var alltaf fjör hjá okkur og var ekki
leiðinlegt að hafa Sölva með. Við
fórum líka í körfubolta, því við
þurftum að hafa nóg að gera, við
ræddum um að stofna hljómsveit,
því Óli var mjög góður á gítar.
Óla gekk mjög vel í skóla og skil-
aði hann 7. bekkjar einkunnum með
stæl. Hann var klár strákur, vinsæll
meðal okkar vinanna, alltaf glaður.
Ferðin á Reyki var frábær, við vor-
um saman í herbergi og deildum
okkar leyndarmálum, hvort sem
það varðaði stelpur eða eitthvað
annað. Leið okkar lá í Árbæjar-
skóla þar sem við vorum að fara í
8.bekk. Við lentum ekki saman í
bekk en áttum okkar tíma í frímín-
útum. Ég á mjög erfitt með að trúa
og sætta mig við að hann Óli vinur
minn sé farinn, en ég vil trúa því að
við munum hittast aftur. Óli var
einn besti vinur minn. Ég mun aldr-
ei gleyma þér, vinur. Ég og fjöl-
skylda mín biðjum góðan guð að
styrkja fjölskyldu Óla á þessari erf-
iðu stundu. Þinn vinur,
Daníel Guðmundsson.
Það stefnir í dimman vetur í Ár-
bæjarhverfi. Skyndilegt brotthvarf
unglingsdrengs skilur okkur eftir
með sorg í hjarta.
Unglingur, æska og þor.
Hamingjan blikar
í blámóðu fjarskans.
Á bak við hin ógengnu spor.
(Ingi Steinar Gunnlaugsson)
Hvernig má það vera? Einu sinni
var sagt að þeir deyi ungir sem guð-
irnir elska. Og það var ekki hægt
annað en að elska hann Óla. Allt frá
því að Bergdís dóttir okkar byrjaði
í 6 ára bekk voru hún og Óli bekkj-
arsystkini og vinir. Óli var þeirrar
gerðar að maður komst ekki hjá því
að taka eftir honum; kröftugur,
skemmtilegur fjörkálfur – miðdepill
athyglinnar, ef hann fékk nokkru
ráðið. Í afmælum Bergdísar, um-
vafinn stelpunum, var hann í essinu
sínu.
Bláeygur dagur með ljósgult hár
að leik
í garði mínum
og blómin syngja
en
slysin gera ekki boð
á undan sér
og sólarlagið hljómar dapurlega
Og það er klökkvi
í lit blómanna
undir kvöld
(Ingi Steinar Gunnlaugsson)
Svo er það í miðjum hversdags-
leikanum að það gerast atburðir
sem er erfitt að skilja. Og nú er Óli
farinn, væntanlega byrjaður að
lífga upp á himnaríki á sinn ein-
staka hátt. Hver veit nema hann sé
farinn að leggja drög að nýrri
hljómsveit í himnaríki? Himnaríki
verður aldrei hið sama aftur, en við
í Árbænum sitjum eftir og söknum
góðs drengs sem fór allt af fljótt en
skildi eftir sig margar góðar minn-
ingar. Viðar stoppaði hann í sumar
þar sem hann var að hjóla með
pabba sínum – á fleygiferð að sjálf-
sögðu, Viðar tók utan um hann og
bað hann að fara varlega í umferð-
inni. Það hefði þurft að ræða fleira,
hefði nokkurn grunað að ekki gæf-
ust frekari færi til.
Við getum grátið yfir dauða hans
eða við getum glaðst yfir lífi hans.
Við getum lokað augunum og beðið
bæn um að fá að sjá hann aftur eða
við getum opnað augun og séð það
sem hann skildi eftir.
Elsku Sölvi, Ingibjörg, Anna
Lísa, Ragnheiður Vera, Guðrún og
aðrir aðstandendur, missir ykkar er
mikill. Bergdís og Teddi biðja fyrir
kærar kveðjur til ykkar allra, góður
Guð gefi ykkur styrk í sorg ykkar
og blessi minninguna um Óla.
Viðar Helgason og
Sigríður Hjartardóttir.
Drýpur sorg á dáins vinar rann,
Drottinn, huggaðu alla er syrgja hann,
börnin ung sem brennheit fella tár,
besti faðir, græddu þeirra sár.
Þú ert einn sem leggur líkn með þraut
á lífsins örðugustu þyrnibraut.
(Guðrún Jóhannsdóttir frá Brautarholti)
Lífið er ekki alltaf réttlátt og erf-
itt er að skilja þegar ungur drengur
er hrifinn burt frá okkur. Ólafur
Sverrir kvaddi þennan heim föstu-
daginn 3. nóvember, aðeins þrettán
ára. Minningar hrannast upp og
spurningar vakna. En engin svör er
að fá. Eftir sitja ættingjar og vinir í
djúpri sorg.
Ólafur Sverrir hóf skólagögnu
sína í Selásskóla haustið 1999. Fal-
legur og bjartur lítill hnokki. Í sjö
ár skokkaði hann hér um ganga og
skólalóð með félögum sínum og vin-
um. Það fór ekki fram hjá neinum
að hér var lífsglaður og kátur hópur
þar sem Ólafur var framarlega í
flokki.
Ólafur Sverrir var góður náms-
maður. Hann hafði mikinn áhuga á
tónlist og spilaði hann á gítar og var
í hljómsveitinni sem kom fram á 20
ára afmæli skólans síðastliðið vor.
Fótboltinn var líka spilaður bæði í
Fylki og á skólalóðinni. Allt sem
hann hafði áhuga á gekk vel.
Ólafur Sverrir framkvæmdi oft
án þess að hugsa um afleiðingarnar
og áttum við því margar stundir
saman þar sem við ræddum um lífið
og tilveruna. Nú hefur Ólafur kvatt
þennan heim og kominn í æðri
heima. Hans er sárt saknað.
Þegar þú ert sorgmæddur, skoðaðu þá aftur
huga þinn og þú munt sjá, að þú grætur
vegna þess, sem var gleði þín.
(Úr Spámanninum)
Foreldrum, systrum og fjölskyld-
unni allri sendum við innilegar sam-
úðarkveðjur. Megi guð styðja ykk-
ur í þessari miklu sorg.
Fyrir hönd Selásskóla
Anna Guðrún og Örn.
Dauðinn er lækur, en lífið er strá
skjálfandi starir það straumfallið á.
Okkur koma í hug þessar ljóð-
línur úr þekktu kvæði Mattíasar
Jochumssonar er við hugsum um
fráfall Ólafs Sverris Sölvasonar
sem við með miklum trega kveðjum
í dag. Í hinu verndaða umhverfi
sem við teljum okkur öll búa við eru
óhöpp og óvænt slys sífellt að valda
fólki ómældri sorg og þjáningu. Við
umvefjum okkar nánustu ástúð og
hlýju og búum þeim öruggt skjól en
samt verða hinir sorglegu atburðir
sem eru hluti af mannanna lífi og
þótt við spyrjum: hvers vegna,
hvers vegna? er vanmáttur okkar
til skilnings á orðnum hlut eina
svarið.
Við ætlum að leyfa okkur að birta
hluta ljóðsins Lítill drengur eftir
Jón úr Vör til að tjá söknuð okkar
og vanmátt. Kvæðabrotið finnst
okkur lýsa þeirri sorg sem við upp-
lifum við fráfall Óla vinar okkar og
einnig þeirri gleði sem við munum
eiga með sjálfum okkur fyrir að
hafa verið samvistum við hann um
skeið.
Börnin fæðast litlum systkinum sínum
eins og ljós sé kveikt,
eins og fyrstu blóm vorsins
vakni einn morgun.
Ef þau deyja,
hverfa þau til guðs,
eins og draumur,
sem aldrei gleymist.
Í sorginni mætast foreldrar og börn
og verða ekki síðan viðskila.
Lítill drengur liggur í vöggu sinni
og hlær, þegar við grúfum okkur niður
í ullarflókann á brjósti hans.
Þegar mamma situr með hann í fanginu
og gefur honum brjóst,
horfum við hugfangin á,
hve hann er öruggur og sæll.
Svo einn morgun er hann dáinn.
Elsku Sölvi, Ingibjörg og fjöl-
skylda. Við eigum ekki til þau orð
sem megna að sefa harm ykkar á
þessari stundu. Megi minningin um
fallega drenginn ykkar og sú gleði
ykkar að hafa átt hann Óla reynast
sorginni sterkari er fram líða
stundir.
Hvíldu í friði litli vinur.
Ólafur Jónasson,
Jóna Sigrún Hjartardóttir
og fjölskylda.
Ég trúi því varla ennþá að þú sért
dáinn Óli minn, að þú sért farinn frá
okkur þessi hressi, frábæri strákur.
Ég man á REY-CUP þegar við
vorum saman á ballinu og þú vildir
taka mig með þér að tala við sætu
stelpuna, hvað sem hún hét, og ég
sagði þér að fara bara sjálfur og
segja hæ og eftir það urðuð þið góð-
ir vinir.
Æi, elsku Óli minn, þú snertir
hjörtu okkar allra og munt aldrei
fara frá okkur. ALDREI! Ég mun
sakna þín til æviloka.
Við vorum ekki bestu vinir en
aldrei óvinir, manstu rennilásalagið
okkar? Manstu þegar við tókum
loftið úr dýnunni hans Óla þjálfara
og kenndum öðrum um? Ég vil
votta foreldrum, systrum og fjöl-
skyldu Óla samúð mína, ég sam-
hryggist ykkur innilega.
Friðrik Örn Gunnlaugsson.