Sjómannablaðið Víkingur - 01.09.1956, Síða 24

SUÍfít^ tincfut
SAG A
Framhald.
Á allri minni ævi sé ég aldrei dapurlegri náunga en
Lúðvík, þegar hann skilur við aurana sína.
Ef Lúðvík dettur í hug að biðja Kalla að lofa sér að
gá í hattinn, til að fullvissa sig um tíukastið, hefur
hann ekki orð á því. og þar sem Kalli virðist ekki kæra
sig neitt um að sýna það, segir heldur enginn annar
neitt, þeir hugsa sennilega sem svo, að Kalli Rosti sé
ekki þessháttar náungi, sem kunni því vel, að efast sé
um orð hans, einkum út af smámununum eins og tíu.
„Jæja“, segir Kalli og stingur á sig þúsundkalli Lúð-
víks, „ég held þetta sé nóg handa mér í kvöld“, og
hann réttir derbyhattinn litla náunganum, sem á hann,
og bendir mér að koma, hvað ég er feginn að gera, því
þögnin í salnum fær magann í mér til að byltast upp
og niður, og ég veit, að það er slæmt fyrir blóðþrýst-
inginn. Enginn svo mikið sem hreyfir andlitið frá því
við komum inn og þar til við förum út, og það er alveg
furðulegt, hversu óstyrkur maður verður af að vera í
mikilli ös, þar sem allir eru dauðhljóðir, einkum á stað,
sem maður getur búizt við að verði ólgandi heitur eftir
mínútu.
Nú vona ég að geta sloppið frá Kalla Rosta og farið
heim, því ég sé, að hann er óæskilegasti nagli í heimi
að hafa í námunda við blóðþrýsting, og ennfremur, að
fólk kunni að fá rangt álit á mér, ef ég er í slagtogi
með honum, en þegar ég minnist á að fara, virðist Kalli
móðgaður.
„Hvað“, segir Kalli, „þú ert laglegur náungi að tala
um að yfirgefa félaga, þegar við erum rétt að byrja.
Þú skalt vissulega vera með mér, því ég vil hafa fé-
lagsskap, og við förum niður eftir til Æka Grís og
spilum póker. Æki er vinur minn og hann á það hjá
mér, að ég spili við hann“.
Nú langar mig auðvitað ekkert að fara til Æka Grís,
því það er krá langt niðri í borg, og mig langar ekki
að spila póker, því það er spil, sem ég hef aldrei grætt
á, og auk þess man ég, að Breman doksi segir, að ég
eigi helzt að sofa ofurlítið öðru hvoru, en ég sé enga
hann er vís til að gera mér eitthvað illt, ef ég kem
ástæðu til að særa tilfinningar Kalla, einkum af því
virðist annað en pomm, pomm, pomm, eða einhver slík
ekki með honum.
Svo hann kallar á bíl og við leggjum af stað til Æka
Grís, og ökumaðurinn, sem ekur okkur, fer svo hratt,
að blóðþrýstingurinn stígur um fet til hálft annað fet,
eftir því sem mér finnst innvortis, enda þótt Kalli Rosti
kæri sig kollóttan um hraðann. Að lokum kalla ég til
bílstjórans og bið hann að fara svolítið rólegar, þar eð
ég óski eindregið eftir að komast í einu lagi þangað,
sem ég ætla, en náunginn heldur áfram með sama hraða.
Við erum á horninu á Nítjándastræti og Breiðgötu,
þegar Kalli Rosti öskrar allt í einu á ökumann að
stanza eina mínútu, hvað náunginn og gerir. Þá stígur
Kalli út úr troginu og segir við ökumann: „Þegar við-
skiptavinur biður þig að fara rólega, hvers vegna ferð
þú þá ekki rólega? Sjáðu nú hvað þú færð“.
Og Kalli Rosti gefur ökumanni einn á kjálkann, svo
vesalingurinn lognast út af og flýgur úr sætinu út á
götuna og svo setzt Kalli sjálfur í sætið, og við höldum
áfram með Kalla við stýrið, skiljandi náungann eftir
liggjandi stífan eins og staur. Nú er það svo, að Kalli
Rosti ekur eitt sinn bíl um tíma sér til lífsuppeldis,
þangað til löggan fær grun um, að hann skili ekki alltaf
viðskiptavinunum á réttan stað, einkum og sérílagi
þeim, sem eru drukknir, og hann er sæmilegur bílstjóri,
en hann lítur ekki nema í eina átt, sem er beint áfram.
Persónulega hef ég aldrei neina löngun til að aka
með Kalla undir neinum kringumstæðum, einkum ef
hann er við stýrið, því hann ekur vissulega afar hratt.
Hann stanzar nokkurn spöl frá Æka Grís og segir,
að við skulum skilja kerruna eftir þar þangað til ein-
hver finnur hana, en rétt í því við göngum af stað, birt-
ist löggi í einkennisbúningi og segir, að við meguih ekki
skilja trogið þarna eftir án bílstjóra.
Jæja, Kalla Rosta er meinilla við að láta lögguna gefa
sér ráð, svo hvað gerir hann nema gá upp og niður eft-
ir götunni, hvort nokkur horfi á, og síðan slær hann
löggann á vangann svo hann liggur. Ég vil taka það
fram, að ég sé aldrei nákvæmari kjaftshöggvara en
Kalla Rosta. Um leið og lögginn hnígur niður, þrífur
Kalli í handlegginn á mér og hleypur inn hliðargötu,
við förum kringum hús og læðumst síðan inn til Æka
Grís.
Þetta er það, sem kallað er pókerhús, og þarna eru
margir merkir borgarar spilandi póker. Enginn virðist
sérlega glaður af að sjá Kalla Rosta, enda þótt Æki
Grís láti sem sér sé mikill heiður sýndur. Þessi Æki
Grís er stuttur, hálsfeitur náungi, og það ber ekki á
öðru en að hann og Kalli Rosti séu reyndar gamlir vin-
ir, og hafi gott álit hvor á öðrum, á pörtum.
En ég sé, að Æki Grís er ekkert hrifinn, þegar hann
kemst að því, að Kalli er kominn til að spila, enda þótt
Kalli veifi þúsundkallinum með sama og segi, að hann
sjái ekki eftir að tapa nokkrum aurum til Æka upp á
gamlan kunningsskap. En ég álít, að Æki Grís viti vel,
að hann muni aldrei snerta þúsundkall Kalla, því Kalli
1B4
VIKINGUR