Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1967, Blaðsíða 14

öorð og bekki, sem þeir fleygðu á
bálið.
Slökkviliðsmenn með gljáfægða
hjálma hófu slökkvistarf, en
Hiram sá að þeir beindu ekki
slöngunum að hinni brennandi
byggingu, heldur að nærliggjandi
hósum. (
Það var sem Hiram væri stung-;
Inn, þegar hann minntist forn-|, ,
minjaverzlunarinnar við Kur-^*
fiirsten Damm. Hann ruddistl <
gegnum mannþyrpinguna til þess
að komast þangað. Fólkið leit á
hann sem skaðlausan áhugamann
og hleypti honum í gegn.
Hann náði til að vera sjónar-
vottur að upphafi árásar á verzl-
unina- Þar var að verki ein hinna
ægilegu Roll-Kommandos, vopn-
aðir trélurkum, sem þeir beittu á
spegilrúðurnar og mölvuðu þær
mjölinu smærra.
Sjö menn voru í þessari evð-
ingadeild og þeir voru klæddir
eins og venjulega; stuttan ein-
kennislausan leðuriakka, ein-
kennisbuxum og hnéháum stíg-
vélum.
Tveir þeirra voru revndar á
barnsaldri, klæddir stuttbuxum:
Umhverfið endurómaði af brot-
hlióðum þegar lurkarnir unnu á
rúðunum, og Hiram heyrði brak-
ið þegar dvrnar voru brotnar
inn, en síðan heyrðist þegar
posttilín, fíngerðir leirvasar og
siípaðir sneglar voru mölbrotnir
og þeim feykt úr hillunum niður
á gólf.
Smávaxinn maður, gráhærður,
kom hlaimandi einhversstaðar að
út á svæðið, sem lögreglan hélt
opnu milli áhorfenda og verzlun-
arinnar. Hann greip báðum hönd-
um um höfuð sér og hrónaði:
„Ach Gott! Ach Gott! Nein...
mein!“
Einn skemmdarvarganna sló
hann umsvifalaust í höfuðið með
lurki sínum. Maðurinn hneig nið-
ur á hnén grátandi og stvnjandi
og hvítt hár hans litaðist blóð-
blettum. Tveir brúnskyrtu SA-
menn reistu hann unn og héldu
honum meðan sá þriðji lét hnef-
ana ganga á honum, unz höfuð
194
hans danglaði máttlaust á búkn-
um.
Hiram Holliday varð óglatt.
Hann fylltist máttvana heift við
að horfa á SA-manninn hamra
miskunnarlaust á varnarlausum
manninum, — sérstaklega við að
róninn beitti hnefunum eins og
kvenmaður í slagsmálum og æpti
stöðugt formælingar og ókvæðis-
^orð með viðrinislegri múturödd.
Þetta var allt svo óhrærilegt, að
Hiram varð að líta undan.
1 sama vettfangi kom hann
auga á kvenveru, sem hafði rutt
sér braut í lágum skrautbúnum
sportbíl að gangstéttarbrúninni.
Hún var ólýsanleg; sambland af
grimmri forynju og veikgeðja
konu, þar sem hún stóð upprétt
við stýri bifreiðarinnar með hár-
ið flaksandi í morgungolunni.
1 baksýn gat að líta hið brenn-
andi bænahús, en hár hennar var
rauðara en eldslogarnir, sem
ruddust hvæsandi upp úr kol-
svörtum og brennisteinsgulum
reyknum-
Hárið féll um háls hennar og
axlir líkast því að hún væri sleg-
in eldslogum. — Starandi augu
hennar lýstu eins og tveir rauð-
grænir smargaðssteinar í náfölu
andlitinu og opinn munnur henn-
^ar með eldrauðar varir minntu
Hiram á musterisker, sem hann
hafði eitt sinn séð og hárið líkt-
ist fornaldarloganum, sem lagði
upp úr kerinu. Hún var há vexti,
— líklega á hæð við mig, hugs-
aði Hiram, k!ædd í slétta loðkápu
úr minnkaskinni. Um hálsinn var
sívafinn hvítur klútur og það leit
út fvrir að hið óhugnanlega fagra
höfuð væri laust við hálsinn og
að það svifi á hvítu skýi. Og þeg-
ar morgunandvarinn, sem stóð í
hár hennar svipti pelsinum opn-
um, sá hann að hún var á nátt-
kjól einum klæða.
Óhugnanleiki næturinnar um-
turnaði öllu sálarlífi Hirams. —
Hann starði eins og dáleiddur á
stúlkuna meðan þeir lúbörðu litla
Gvðinginn. Hann var rænulaus og
ofbeldismennirnir æptu af kvala-
losta. Vælið í slökkvisírenunum
blandaðist saman yið brothljóðin
frá verzluninni.
Hiram fannst hann vera að
ganga af vitinu. Tvö andstæð öfl
toguðust á í honum. Hann þráði
hvorttveggja í senn; að taka hana
í fang sér og kyrkja hana í greip-
um sínum.
Þetta var hátíð galdrakvenna
og hún var hin rauða norn á
Brokkstindi.
Litbrigði hins glæsilega sport-
bíls gáfu andliti hennar náhvítan
blæ og hárinu eldglóandi lit. Hún
stóð þráðbein í vagninum og
þrýsti báðum höndum að brjósti
sér og var dásamlega fögur á að
líta- Hiram gat ekki gert sér
grein fyrir hvort hún starði á
hinn ljóta leik með ánægju eða
viðbjóði. Hann vissi aðeins að
hún orkaði á hann bæði til hat-
urs og ásta.
Hún rak upp smáóp og þegar
Hiram leit við sá hann að þrír
ribbaldanna höfðu borið hina
litlu fögru slaghörpu út á gang-
stéttina. Einn úr hópnum hróp-
aði: „Áfram ungu hetjur, leikið
eitthvað fyrir okkur á þetta Gyð-
inga-hjóðfæri!" — Einn hinna
yngri SA-rónanna, berhöfðaður í
stuttbuxum, settist á hálfbrotinn
píanóstól og byrjaði að hamra
hergöngulag. Hiram fékk tár í
augun við að heyra hina grönnu
tóna þessa gamia fíngerða hljóð-
færis. Honum virtust fágaðirtón-
arnir veikar stunur frá löngu
liðinni fortíð andvarpa til Moz-
arts um líkn og hjálp.
Múgurinn tók undir og stapp-
aði í takt við hljóðfallið og félag-
ar hans slógu með lurkum sínum
á gljáfægt hljóðfærið.
Hiram leit á stúlkuna í sport-
bílnum og sá, sér til skelfingar,
að einnig hún hreyfði höfuðið
eftir hljóðfallinu.
Síðasti skemmdarseggurinn
kom út úr verzluninni. Þetta var
sterklegur náungi í regnfrakka
með buxnaskálmarnar troðnar
niður í há hermannastígvél. —
Hann tók tilhlaup, sem hann
reiknaði þannig út, að við síðustu
tónana stökk hann, lenti með báð-
ar bífurnar ofan á slaghörpunni
VlKINGUR